ΣΚΩΤΣΕΖΙΚΟ ΝΤΟΥΣ

ΚΙΝΗΣΗ ΜΑΤ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ

2012-02-03T21:01:00.002+02:00

Θυμάσαι τον εαυτό σου πριν; Οχι εμφανισιακά. Εσωτερικά. Το μυαλό κυρίως. Το θυμάσαι πώς ήταν; Στα πρώτα σου βήματα, στο νήπιο, στο δημοτικό, στη δευτεροβάθμια, στα φοιτητικά. Θυμάσαι τίποτα; Καταστάσεις και σκηνικά όλοι θυμούνται. Οχι όλα, αλλά τα περισσότερα. Και τους άλλους επίσης τους θυμάσαι σχετικά εύκολα. Εσένα, σε θυμάσαι;

Πολύ δύσκολο πράγμα να θυμάσαι πώς ήσουν. Το σκεπτικό, τη νοοτροπία σου. Μπορεί να θυμάσαι πράγματα που έκανες, αλλά σπανίως θυμάσαι για τί ακριβώς τα έκανες, με ποιά λογική. Το κακό όταν μεγαλώνεις είναι οτι κοιτάς όλο και λιγότερο μπροστά και στέκεσαι όλο και περισσότερο πίσω. Στο παρελθόν. Σ'αυτά που έκανες ή δεν έκανες. Σ'αυτά που έζησες και σ'αυτά που "έκαψες". Και ακόμα χειρότερα, όταν έχεις αφήσει κενούς χρόνους. Καλά, όλοι αφήνουν. Αν είσαι απο τους τυχερούς που άφησαν ελάχιστους, τότε δίνεις ευκαιρία να φανεί μια χαραμάδα να κοιτάξεις μπροστά. Αν, όμως, είσαι απο αυτούς που ακόμα αναζητούν το χαμένο χρόνο, τότε πρέπει πάσει θυσία να θυμηθείς ποιός ακριβώς ήσουν...

Κι αυτό, γιατί υπάρχει πιθανότητα να μην είσαι ο ίδιος. Να γεννήθηκες ενα κωλόπαιδο και να έγινες τώρα ο πιο ήρεμος άνθρωπος του πλανήτη. Να γεννήθηκες ντροπαλός και τώρα να προσπαθούν να σε μαζέψουν. Να γεννήθηκες χαζός και ξαφνικά να πήρες "χρήσμα"... Ολα παίζουν. Κάποια στιγμή, προς το τέλος, υποθέτω πως θα αρχίσεις να λογοδοτείς πολύ σοβαρά στον ίδιο σου τον εαυτό για ο,τι άφησες πίσω σου. Ανεξαρτήτου ευθύνης - άλλωστε την πραγματική τύχη έχουμε τη "θεία" κακοδαιμονία να την ορίζουμε λίγο-πολύ εμείς οι ίδιοι. Υπάρχει όμως ενα μεγαλύτερο κρίμα. Να λογοδοτείς για όσα θες να κάνεις, ώστε να προλάβεις τη στιγμή που θα πρέπει να δώσεις εξηγήσεις στον εαυτό σου. Εκεί, που πλέον θα είναι πραγματικά ΑΡΓΑ για το οτιδήποτε.

Τί ακριβώς είναι αυτό το κρίμα; Εχεις καθήσει να σκεφτείς αν χρωστάς πουθενά; Οχι λεφτά, καταλαβαίνεις τί και πώς το εννοώ. Μήπως όλο αυτο το άτυπο "κυνηγητό" του μη κερδισμένου, του ανολοκλήρωτου, του ποθητού έχει να κάνει περισσότερο με την ανικανότητά σου να φέρεις "ίσα βάρκα, ίσα νερά" τους διπλανούς σου; Φίλους, συγγενείς, γκόμενες, συνεργάτες. Μπορεί. Αλλά ακόμα κι αν δεν είναι στο χέρι σου; Αν όντως δε μπορείς; Παπάρια. Φυσικά και μπορείς. Πάντοτε μπορούσες, αλλά γυρνάς στο παρελθόν μονόπλευρα. Είναι αυτό που σού είπα παραπάνω. Θυμάσαι αυτά που έκανες, αλλά όχι το "γιατί". Βρίσκοντας απάντηση σ'αυτό, θα καταλάβεις και το σκεπτικό. Μήπως, έστω και στο φότο φίνις προλαβαίνεις να το αλλάξεις; Να το κάνεις καλύτερο, σβήνοντας ενα κακό παρελθόν και βελτιώνοντας ενα παρόν με απώτερο σκοπό ενα πιο ήρεμο μέλλον; Τί έκανες τα προηγούμενα χρόνια σου στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο στρατό, στο οπουδήποτε; Πού βρίσκουν πάτημα όλα αυτά στο σήμερα και πόσο θα σε ΠΟΝΑΝΕ αύριο;

Βαριέσαι να σκεφτείς, έτσι; Εχεις ενα κάποιο δίκιο. Ισως δε χρειάζεται τόσο πολλή ψυχανάλυση. Είναι σα να έχεις ενα πιάτο ζεστό φαΐ μπροστά σου και να πρέπει ντε και καλά να σου κάνουν περιγραφή όλων των συστατικών πριν βάλεις την πρώτη μπουκιά στο στόμα σου. Αφού έχεις σκοπό να το φας, κάν'το και το συζητάμε μετά. Ισως και να σου αρέσει περισσότερο.

ΥΓ. Εχω προσβάλλει ανθρώπους που δεν έπρεπε. Εχω κάνει την κότα σε ανθρώπους που επίσης δεν έπρεπε. Εχω χαλάσει φιλίες που αξίζανε πολύ περισσότερο απο άλλες που κράτησα. Εχω πεί υπερβολικά πολλά ψέματα στους γονείς μου. Εχω πεί ψέματα σε φίλους μου. Εχω κοροϊδέψει ανθρώπους για να φανώ εγώ καλύτερός τους. Εχω κλέψει χρήματα. Εχω χτυπήσει άνθρωπο. Εχω πεί πράγματα πίσω απο τις πλάτες ανθρώπων και μπροστά τους έκανα τον ανήξερο. Εχω κρύψει την αλήθεια και έχω χειροτερεύσει καταστάσεις. Εχω πιέσει τον εαυτό μου να κλάψει μπροστά σε άλλον για να προκαλέσω τη συγκίνησή του.
Αυτά είναι τα ΕΧΩ μου. Αυτό που σίγουρα δεν έχω πλέον, είναι δικαιολογίες.

ΦΙΛΟΣ...

2012-01-11T01:08:00.003+02:00

...Είναι αυτός που έκλαψε για σένα ΠΡΙΝ πεθάνεις.

...Είναι αυτός που σε παίρνει τυχαία δέκα φορές τη μέρα στο τηλέφωνο.

...Είναι αυτός που σου είπε κάποτε ψέματα επειδή ΕΠΡΕΠΕ.

...Είναι αυτός που θα σου πάρει δώρο στα γενέθλιά σου ακόμα κι αν εσύ δεν τους βγάλεις πουθενά.

...Είναι αυτός που θα γκρινιάξει περισσότερο απ'όλους για μια μαλακία που έκανες.

...Είναι αυτός που θα σου πεί πρώτος οτι απάτησε και τελευταίος οτι χώρισε.

...Είναι αυτός που θα σε βρίσει ανελέητα προκειμένου να βάλεις μυαλό.

...Είναι αυτός που δε βαριέται να ακούει τη γνώμη σου.

...Είναι αυτός που στα δύσκολα είναι απο πάνω σου και στα εύκολα σ'αφήνει να τα ευχαριστηθείς.

...Είναι αυτός που σε θυμάται πριν απο σένα.

...Είναι αυτός που σηκώνει το τηλέφωνο όταν τον ξυπνάς και αναρωτιέται "τί έπαθες".

...Είναι αυτός που σου λέει "επιστρέφω αμέσως" και το εννοεί.

...Είναι αυτός που δεν πιστεύει οτι είναι καλύτερος απο σένα.

...Είναι αυτός που δε χαίρεται με τα ελαττώματά σου.

...Είναι αυτός που στα προβλήματά του δεν κρύβεται.

...Είναι αυτός που σου λέει την αλήθεια όταν αυτή πονάει.

...Είναι αυτός που ξέρει τόσα για σένα, ώστε να μην ξαναρωτήσει ποτέ.

Εχθρός σου, είσαι ΕΣΥ. Οταν δεν ξέρεις να διαλέγεις.

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

2011-12-23T23:03:00.003+02:00

Ολα όσα σκέφτεσαι μια δεδομένη στιγμή, γίνονται διαδικτυακή "πράξη". Αρκούν μια σύνδεση, ενα login, 542 "φίλοι" και η φάτσα σου. Αυτομάτως, ΜΙΛΑΣ. Επικοινωνείς. Ακούγεσαι. Δηλώνεις την ύπαρξή σου. Είσαι εκεί. Και είσαι και γαμώ.

Το FACEBOOK. Ετος 2012. Εχει ".com" στο τέλος. Και είναι παντού. Ωρες-ώρες νομίζω οτι είναι ο ίδιος ο πλανήτης Γη, συμπυκνωμένος σε οκτώ γράμματα συν ενα ".com" για πουτανιά. Ενα τεράστιο, σχεδόν οριακά... διαγαλαξιακό σούπερ-μάρκετ που έχει ο,τι θες: άντρες, γυναίκες, παιδιά, σκυλιά, γατιά, ομοφυλόφιλους, παιδεραστές, πολιτικούς, αμόρφωτους, πουθενάδες, τσούλες, γαμπρούς, νύφες, καλλιτέχνες, αθλητές, τη μάνα σου και τον πατέρα σου. Αλλά το πιό σπουδαίο βρίσκεται στο πάνω ράφι: έχει ο,τι είδους συναίσθημα αναζητάς. Επιβεβαίωση, χαλάρωση, απόρριψη, καύλα, γέλιο, πόνο, αμηχανία, βαρεμάρα, θλίψη, δόξα. Και ένα τσουβάλι ακόμα.

Το Facebook είναι προϊόν ενός ανθρώπου. Δεν το κατασκεύασε ο Skynet, ούτε έσκασε ο Τ-1000 απο το στου-διαόλου-τη-μάνα μέλλον και σου έκανε με το ζόρι εγγραφή υπό την απειλή αιχμηρού όπλου. Ανθρωπος κρύβεται απο πίσω. Με μάτια, αυτιά, συκώτι, νεφρά, βουβωνική χώρα. Αλλωστε, αν ήταν το κατασκεύασμα μιας μηχανής, θα μπορούσε να περικλύει τα πάντα εκτός απο ενα πράγμα: το συναίσθημα. Το μόνο ον στον πλανήτη που μπορεί να εμπορευτεί το συναίσθημα είναι ο Ανθρωπος. Και το Facebook, όπως προανέφερα, είναι γεμάτο απο δαύτο...

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90 κάναμε καμάκι σε μια γκόμενα στο ΔΡΟΜΟ και ζητούσαμε το τηλέφωνο του σπιτιού της, ρωτώντας ταυτόχρονα ποιές είναι οι κατάλληλες ώρες να επικοινωνήσουμε μαζί της χωρίς να πάρει πρέφα ο γερολαδάς μπαμπάς της. Μετά, ζητούσαμε το κινητό. Μετά, το MSN. Τώρα ρωτάμε κατευθείαν αν έχει προφίλ στο Facebook. Ποιός τα γαμεί τα τηλέφωνα πλέον; Στον καφέ της επόμενης μέρας, οι παρέες δε λένε πλέον "τσίμπησες κανά κινητό χθες" αλλά "πόσα add έκανες". Και η διαδικασία δε διαφέρει και πολύ απο ενα τυπικό, ξεχαρβαλωμένο καμάκι: βλέπεις φωτογραφία, κάνεις request, σε αποδέχεται, λέτε μαλακίες στο chat κι αν ψηθεί και τα περαιτέρω, έκλεισε η συζήτηση. Ο,τι γινόταν, πάνω-κάτω, και με το "πέσιμο" σε ενα μπαρ. Απλά, τώρα, δεν υπάρχει το "σε κοιτάζω, με κοιτάζεις, άρα κάνουμε παιχνίδι" αλλά το "σου έκανα poke - αν μου κάνεις κι εσύ, τότε χαζοψήνεσαι". Ξεχνάς την έξυπνη ατάκα που, αν ήταν πετυχημένη, κέρδιζες το χαμόγελό της. Τώρα, σου κάνει "like" και πιστεύεις οτι τσίμπησε. Απο μακριά κι αγαπημένοι, μια ακόμα εκδοχή του δράματος των διαπροσωπικών σχέσεων.

Θυμάσαι πώς είναι να τσακώνεσαι στο τηλέφωνο με τη γκόμενά σου; Δε χρειάζεται. Τώρα, αλλάζεις κάθε τρείς και λίγο status, πετώντας μπηχτές για να το πάρει πρέφα η ίδια και οι φίλες της (ή εσύ και οι φίλοι σου). Ποστάρεις τραγουδάκια απο το YouTube με "νόημα" για να περάσεις το μήνυμα απο τη γνωστή, αγαπημένη σου απόσταση. Οι φίλοι σου κάνουν "like" γιατί σε νιώθουν, αλλά δυστυχώς δεν μπορείτε να βρεθείτε απο κοντά για να στο πούνε. Μέχρι που θα βαρεθείς. Και το καλό είναι οτι εδώ βαριέσαι και πιο γρήγορα. Πόσα "κλικ" το δευτερόλεπτο να αντέξει ένας απλός, ανθρώπινος εγκέφαλος;

Τα έχεις "σπάσει" με τον κολλητό σου; Κανένα πρόβλημα. Το "Δε θέλω τέτοιους φίλους" βρίσκεται πανεύκολα στο YouTube και έτσι 542 άτομα θα μάθουν τί ζόρια τραβάς. Κανένας δε θα σε βοηθήσει, αλλά τουλάχιστον τα 17 "likes" που θα δείς στο σύνδεσμο σημαίνουν οτι, έστω και για μια ιδέα του δευτερολέπτου, κάποιος ασχολήθηκε με την περίπτωσή σου.

Το Facebook είναι ένας πιο ξεκούραστος τρόπος διαφήμισης του εαυτού σου. Θα μπορούσες να τυπώσεις αφίσες με το τί είσαι, τί κάνεις, πώς νιώθεις, πώς περνάς, τί μουσική ακούς, πού ξοδεύεις τις νύχτες σου ή πόσο έξυπνος είσαι και να τις κολλάς απο στύλο σε στύλο της ΔΕΗ. Για να μην τρέχεις λοιπόν και να μπαίνεις σε τόσο κόπο, απλά πατάς μερικά κουμπιά. Το Facebook απλά κάνει πιο ανώδυνη, ανέξοδη και ανεμπόδιστη την αυτοπροβολή σου. Για ο,τι καλό ή ο,τι κακό σε αντιπροσωπεύει, υπάρχει πάντα μια σαχλή γκόμενα να κάνει "like", ένας σαβουρογάμης να κάνει "poke", ένας επίδοξος δημοτικός σύμβουλος να κάνει "suggest", ένας Dj να κάνει "invite" και 100 εκατομμύρια ξεχασμένοι φίλοι, συγγενείς, παλιοί συμμαθητές να σχολιάζουν οτιδήποτε κάνεις και θεωρούν οτι γεμίζει τον δικό τους κενό χρόνο, όταν κάθονται εξίσου βαριεστημένοι μπροστά απο μια οθόνη που είναι φτυστή η δική σου.

Προς τί, άραγε, η κατακραυγή των "άπιστων"; Ο μάρτυρας του Ιεχωβά, που λέει οτι αυτά τα πράγματα είναι του Σατανά και απαξιούν την ουσιαστική ανθρώπινη επαφή, όταν έρχεται και μου χτυπάει τα κουδούνια για κήρυγμα κάνει κάτι διαφορετικό; Χτυπάω κουδούνι (κάνω "poke"). Σου ζητώ να με βάλεις στο σπίτι σου (κάνω "friend request"). Σου μαθαίνω για την αίρεσή μου (γράφω "ο,τι να 'ναι" status). Σου δίνω το φυλλάδιο (σε βάζω μέλος σε group). Σου λέω να έρθεις στην επόμενη συνάντηση στο Ναό του Τάδε (κάνω "invite" για το event). Βλέπεις εσύ καμία διαφορά; Πετύχαμε κάτι που η διαφήμιση έγινε στο τραπέζι του σαλονιού μου απο το να μου τα 'πρηζες μέσω... βιντεοκλήσης στο chat;

Η κατάργηση της ουσιαστικής ανθρώπινης επικοινωνίας ξεκινάει απο την ΑΝΑΓΚΗ που έχουμε γεννήσει μέσα μας για αυτοπροβολή. Είτε επειδή έτσι έχουμε μάθει απο μικροί, είτε επειδή δεν προλαβαίνουμε αλλιώς, είτε επειδή θέλουμε να φωνάξουμε γιατί αλλιώς κανείς δε μας ακούει. Το Facebook απλά σου δίνει τον τρόπο να το κάνεις με στιλ. Και δεν ξέρω κανέναν που να μπορεί να αντισταθεί στην "αγορά" ενός τέτοιου συναισθήματος.

Ο Ζούκερμπεργκ μάλλον δεν είχε κάτι τέτοιο κατά νου. Τού βγήκε στην πορεία. Αλλά σίγουρα τώρα, κάπου, σε κάποια σκοτεινή γωνία, τρίβει τα χέρια του που το 10χρονο ανιψάκι του κάνει "like" στο post της 8χρονης γειτόνισσάς του, με θέμα "Check this out! Winnie the Pooh is officially a homo!". Κάπως έτσι έχουμε αρχίσει και μαθαίνουμε ο ένας τον άλλον. Το Facebook απλά τού έδωσε ενα όνομα.

ΒΙΤΡΙΝΑ

2011-12-17T20:14:00.002+02:00

Ψάξε, ψάξε, δε θα το βρείς. Τί προσπαθούσε να κάνει αυτός ο μαλάκας ο Α, ένας Θεός το ξέρει.

Είχε βρωμίσει ο τόπος Χριστούγεννα. Φωτάκια, στολιδάκια, παιχνιδάκια, παιδάκια, μανούλες, θείτσες, μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι. Μία έτσι να έκανες το χέρι σου, άρπαζες ο,τι ήθελες και το έχωνες στην τρύπια τσέπη σου. Ο Α βγήκε για βόλτα. Μόνος του, καθότι δεν του αρέσει να παίρνει κόσμο στο λαιμό του. Και πήγε να χαζέψει τις βιτρίνες. Τί ακριβώς πήγε να χαζέψει ο παπάρας; Οι βιτρίνες τώρα είναι σε κάτι κουβούκλια που τα λένε "Mall" και συνήθως κάνει live o Σάκης Ρουβάς. Αλλά αυτός επέμενε, σου λέει "κάτι καλό θα δω". Και πήγε και άρχισε να περπατάει σαν κι αυτούς στη "Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών" αναζητώντας την ίδια ψόφια σάρκα με τους ομοίους του που παρευρίσκοντο τη δεδομένη στιγμή σε αυτό το κοσμοϊστορικό event που λέγεται "Christmas shopping". Φυσικά, δεν είχε σκοπό να αγοράσει τίποτα. Το ματάκι του πήγε να πάρει. Και είδε, όντως, ένα κάρο κόσμο. Ψάχνανε απο 'δω κι απο 'κει όλοι τους, ένας Θεός ξέρει τί κι αυτοί. Τις βιτρίνες, πάντως, δεν τις χάζευε κανείς. Αυτό άρεσε στον Α, γιατί νόμιζε οτι τώρα ήταν η στιγμή να κάνει κάτι ξεχωριστό. Πήγε λοιπόν και κοντοστάθηκε μπροστά απο μια βιτρίνα με ρούχα. Την κοίταζε ούτε κι εγώ ξέρω πόση ώρα. Κοίταζε, κοίταζε και ξανακοίταζε. Κόσμος έμπαινε κι έβγαινε στο μαγαζί, αλλά αυτός εκεί. Να κοιτάει τη μαλακισμένη την κούκλα με το υπερστρουμφογαμάτο jacket των 350 ευρώ. Κοίταζε τόσο επίμονα, και για τόση πολλή ώρα, που στο τέλος δάκρυσαν τα μάτια του. Ετσουζαν. Εγιναν κατακόκκινα. Εκεί δεν άντεχε άλλο και γύρισε το κεφάλι του απο την άλλη μεριά. Ξαφνικά, είδε το ντουβάρι άδειο. Κενό. Κόσμος πουθενά. Ούτε καν μια αργή γιαγιά που σέρνει το βαριεστημένο εγγονάκι της δεν είχε απομείνει. Το πονεμένο μάτι του, όμως, πήρε πρέφα ένα φρουρό. Τρέχει να τον προλάβει, μη του φύγει κι αυτός. Οταν τον πλησίασε, τον ρώτησε με σχετική απόγνωση "που πήγαν όλοι;". Και ο φρουρός του απάντησε "Τα μαγαζιά έκλεισαν. Τί να κάτσουν να κάνουν εδώ;". Ο Α στάθηκε αμήχανος. Ο φρουρός τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη και τού έδειξε την έξοδο.

Καλός μαλάκας ο Α. Τόση ώρα κοίταζε χωρίς να κάνει την παραμικρή κίνηση. Κάποια στιγμή θα έκλεινε το μαγαζί ρε φίλε...

ΔΑΚΡΥΑ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΟ

2011-11-17T23:22:00.003+02:00

Υπάρχει μια ολόκληρη κοσμοθεωρία για τον πραγματικό ορισμό του "κομπλεξικού" ανθρώπου. Δεν αρκεί μια απλή αναφορά στη λεξιλογική ερμηνεία (μα, μέσα σε πέντε λέξεις;) ή μια φευγαλέα προσφώνηση σε κάποιον που, απλά, έτυχε να μας ενοχλήσει για ενα κλάσμα του δευτερολέπτου.

Στην πραγματικότητα, το να ερμηνεύσεις με απόλυτα πετυχημένο - και πλήρη - τρόπο τί ακριβώς είναι ή κάνει ένας κομπλεξικός είναι σα να προσπαθείς να εξηγήσεις τί σημαίνει "άνθρωπος". Οσον αφορά το επίπεδο δυσκολίας, τουλάχιστον. Εγώ θα σταθώ μονάχα σε κάτι που αναπόφευκτα προσομοιώνει τον κομπλεξικό σε κάτι που μοιάζει ανθρώπινο: τη συμπεριφορά απέναντι σε τρίτους.

Ολα βέβαια, ξεκινάνε απο τη συμπεριφορά ενός κομπλεξικού προς τον ίδιο του τον εαυτό. Το πρώτο σκαλοπάτι είναι ο αυτοσεβασμός. Ενας κομπλεξικός άνθρωπος δε σέβεται ΠΟΤΕ τον εαυτό του. Παράδειγμα: Εστω οτι είναι κάποιος εμφανισιακά "αξιοπρεπής" - δηλαδή ούτε Κλούνεϊ αλλά ούτε και Μαριλίζα Ξυνογιαννακοπούλου. Αν έχει αυτό που λέμε "κόμπλεξ κατωτερότητας" βρίσκει τον εαυτό του άσχημο. Γεμάτο ατέλειες. Και προσπαθεί να τον διορθώσει απέναντι στους ΑΛΛΟΥΣ. Εκεί είναι η διαφορά ενός κομπλεξικού κι ενός, απλά, δυσαρεστημένου. Ο κομπλεξικός αυτός τύπος αντιμετωπίζει το ακόμα πιο ωραίο απο αυτόν ως μια "προσβολή", ως κάτι που πρέπει να παταχθεί αμείληκτα, ώστε η δική του μετριότητα να φαντάζει όαση. Μια γυναίκα μέτριας εμφάνισης, ας πούμε, επιδιώκει τις περισσότερες φορές να βρίσκεται ανάμεσα σε μπάζα, ώστε να ξεχωρίζει. Ωστε να πεί ο τυπάς απέναντι "τουλάχιστον αυτή βλέπεται", αντί να πεί "καλά, τόσα ωραία μουνιά μαζεμένα, τον Ανατολάκη τί τον φέρανε μαζί τους;". Εκεί, ο κομπλεξικός τελικά ξεχωρίζει γιατί, σε ένα κάποιο βάθος, ΠΛΗΓΩΝΕΙ. Πρώτα τον εαυτό του, αφού δε δείχνει ίχνος σεβασμού στην ίδια του την προσωπικότητα και κατ'επέκταση αυτούς που αποφάσισαν να βρεθούν δίπλα του.

Και μιας και είπα για προσωπικότητα, έχετε παρατηρήσει ποτέ κομπλεξικό άνθρωπο να παραδέχεται τα λάθη του, τις αδυναμίες του, τα ελαττώματά του; Μπροστά σε άλλους, ποτέ. Μέσα του, τα βλέπει κάθε τρείς και λίγο. Ορίτζιναλ κομπλεξικός δεν είναι αυτός που είναι "τρείς λαλούν και δυο χορεύουν" - ένας χαζός, ας πούμε. Ορίτζιναλ είναι αυτός που ΚΑΙ ξέρει πόσα σκατά κουβαλάει μέσα του ΚΑΙ φροντίζει να τα τονίζει κάθε τρείς και λίγο και με οποιονδήποτε δυνατό τρόπο, νομίζοντας οτι έτσι θα του δώσουν μεγαλύτερη σημασία απο ο,τι πραγματικά αξίζει. Ενας φυσιολογικός χαρακτήρας, φροντίζει να δείχνει αυτά που ΕΧΕΙ, όχι αυτά που ΔΕΝ έχει. Ο κομπλεξικός κάνει το ακριβώς ανάποδο, θεωρώντας οτι έτσι θα κερδίσει το χειροκρότημα, αντί για τα τρία κιλά ντομάτες που του αναλογούν.

Αυτό που ξέρει να κρύβει πάρα πολύ καλά ο κομπλεξικός, είναι τα συναισθήματά του. Δεν είναι υποχρεωτικό ένας κομπλεξικός τύπος να είναι "άνιωθος" και αποστειρωμένος. Μπορεί να είναι και το ακριβώς ανάποδο. Ειδικά στην τελευταία περίπτωση, το κόμπλεξ του μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο, πρήζεται σαν στομάχι μετά απο την Κυριακή του Πάσχα. Σε συνδυασμό με όλα τα παραπάνω, φροντίζει να κρύβει (άλλοτε επιμελώς, άλλοτε τελείως ατσούμπαλα) τα πραγματικά του συναισθήματα, προκειμένου να κατασκευάσει μια "χάρτινη" εικόνα του εαυτού του, ενα παστέλ αντίγραφο, κακής ποιότητας και συνήθως αφόρητα επαναλαμβανόμενο και κουραστικό. Σκεφτείτε μια περίπτωση, όπου ο κομπλεξικός απέναντί σας αντικρούει κάθε τρείς και λίγο τα όσα λέτε, ενώ γνωρίζετε οτι συμφωνεί μαζί σας, μόνο και μόνο για να τα ακούσει κάποιος τρίτος και να εντυπωσιαστεί απο τη διαφορά. Σας έχει τύχει σίγουρα. Και αυτός δε λέγεται "αντιδραστικός". Λέγεται κομπλεξικός, ακριβώς επειδή δεν το κάνει συνέχεια, αλλά μόνο όταν αισθάνεται την παραμύθα του να απειλείται απο κάτι πιο "γήινο".

Επίσης, συνώνυμο του κομπλεξισμού είναι και η ανασφάλεια. De facto. Ο κομπλεξικός τρέμει ολόκληρος. Ανήμπορος να συμβαδίσει με τη νορμάλ μάζα, προσπαθεί με κάθε τρόπο να σταθεί στα πόδια του με ψέματα (κυρίως να παραμυθιάζεται ο ίδιος), παρηγοριές και φριχτές δικαιολογίες οι οποίες, αφού πείσουν σχετικά εύκολα τον ίδιο, μπαίνουν μπροστά για να πείσουν και τους υπόλοιπους. Αν απέναντί του έχει ενα κοινό μη λοβοτομημένο, το τελικό αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας χαρακτηρίζεται ως "epic fail".

Τέλος, σταματήστε να μπλέκετε την παραξενιά με τα κόμπλεξ. Δεν υπάρχει τίποτα κακό στις παραξενιές. Ολοι έχουν. Παραξενιά είναι αυτό που παθαίνω εγώ με τη βροχή, ας πούμε. Μου τη σπάει να βρέχομαι στα καλά του καθουμένου. Δεν ενοχλώ κανέναν. Το παραδέχομαι οτι είναι παραξενιά. Ακόμα κι αν γκρινιάξω λίγο παραπάνω όταν συμβαίνει. Το κόμπλεξ, απο την άλλη, ΕΝΟΧΛΕΙ. Προκαλεί προβλήματα, τριγμούς, δυσάρεστες καταστάσεις ακριβώς επειδή, σε αντίθεση με μια απλή παραξενιά, ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ βιαίως. Εχετε αντιμετωπίσει έναν πραγματικά κομπλεξικό άνθρωπο; Σίγουρα. Ισως όχι σε όλες τις βαθμίδες, αλλά το έχετε δεί. Δεν παλεύεται. Προτιμάς να έχεις απέναντί σου ένα δολοφόνο, ικανό απο στιγμή σε στιγμή να σε κόψει ροδέλες, παρά έναν κομπλεξικό (άρα και ανισόρροπο, άρα και ανίκανο να σε ακούσει, άρα και ανεξέλεγκτο).

Ο δολοφόνος, τουλάχιστον, θα σε σφάξει επιτόπου. Ο κομπλεξικός θα το κάνει αφού προηγηθούν ένα κάρο εξηγήσεις, δικαιολογίες και προφάσεις. Και στο τέλος, θα προσπαθήσει να πείσει όλο τον κόσμο οτι εσύ έφταιγες που πέθανες...

ΥΓ. Κάτι μας είπες τώρα.

ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

2011-11-16T19:25:00.002+02:00

Ξέρω γιατί μισείς τα Χριστούγεννα. Είναι πάντα αυτό το κομβικό σημείο του έτους που νομίζεις οτι κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο. Το συνδυάζεις, δε, με την αλλαγή του χρόνου και εύχεσαι ο,τι σου λείπει να το αποκτήσει τον επόμενο χρόνο, τουλάχιστον μέχρι να ξαναευχηθείς τα ίδια όταν έρθει και πάλι η ώρα. Κι επειδή, μην κοροϊδευόμαστε, δε σου έχει τύχει ποτέ κάτι να αλλάξει, καλά κάνεις και τα μισείς.

Επίσης, ξέρω γιατί αγαπάς τα Χριστούγεννα. Είσαι φύσει καταναλωτικό ον, βλέπεις παντού φωτάκια, βιτρίνες, πολύχρωμα ψιψιψόνια, αμέτρητες προσφορές που δαγκώνουν στο ψαχνό της τσέπης σου. Ακούς χαρούμενα τραγουδάκια για τον χοντρό με το μούσι, κάνει ωραιότατο κρύο και ονειρεύεσαι ζεστές νύχτες δίπλα στο τζάκι, με ρόφημα σοκολάτας και μια μάλλον γαμάτη γκόμενα. Καλά κάνεις και τα αγαπάς.

Το θέμα είναι οτι, σε όποια κατηγορία κι αν ανήκεις, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που πρέπει να ΑΠΑΙΤΕΙΣ απο τον εαυτό σου προκειμένου να βγείς σώος και αβλαβής απο άλλον έναν ορυμαγδό εορταστικής "παρτούζας", της πιο έντονης, ίσως, ολόκληρο του χρόνου.

1. Μη γκρινιάζεις. Ακόμα κι αν ανήκεις στην πρώτη κατηγορία, η γκρίνια δεν ωφελεί πουθενά. Οσο και να γκρινιάξεις, όσο και να κλαψουρίσεις, όσο και να σιχτιρίσεις, αυτοί που ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία μια χαρά θα περάσουν. Δε θα τους το χαλάσεις, μη χαίρεσαι.

2. Κόβε βόλτες. Οπως και να 'χει, θα ανοίξει το μάτι σου. Το καλοκαίρι το κάνεις για να δείς κανένα κωλαράκι, το χειμώνα κάν'το γιατί μέχρι το καλοκαίρι στο σπίτι σου θα παίζει μόνο Λουκάς Παπαδήμος.

3. Μην κοιμάσαι. Ετσι κι αλλιώς, όλο το χρόνο το γαμάς το θέμα. Τώρα βρήκες να κρυφτείς κάτω απο την κουβέρτα σου; Επειδή κάνει κρύο; Τί θα προλάβεις να χαρείς; Ακόμα και τίποτα να μην έχεις να κάνεις, όλες κι όλες δεκαπέντε μέρες είναι. Ασε που αυτό συνδυάζεται ωραιότατα με ακόμα περισσότερους ζεστούς καφέδες, δίπλα σε τζάκι ή κατα προτίμηση σε καφετέριες κάτω των 17, όπου ακόμα θα θυμάσαι το καλοκαίρι.

4. Αμα είναι να κοιμηθείς, τουλάχιστον μην το κάνεις μόνος σου. Το "κρύο, καιρός για δύο" μπορεί να μην ισχύει όταν υπάρχει το γνωστό καλοκαίρι, αλλά απο την άλλη, το να κάθεσαι σαν τον Σκρουτζ, στραβομουτσουνιασμένος και να λες "τί ωραία ζεστούλα" με το Λαζόπουλο ντυμένο καρναβάλι απέναντί σου να παρλαπιπιάζει επί τρείς ώρες, δεν το λες και απόλυτα υγιές. Καλύτερα βρες μια γωνία και αυτοκτόνα.

5. Απέφυγε τις οικογενειακές μαζώξεις. Κάθε τρείς και λίγο, άνευ λόγου και αιτίας, πρέπει ντε και καλά να μαζευτεί όλο το σόι απο τα Κατεχόμενα για να θυμηθείτε τα παλιά. Δε θέλεις! Μια-δυο φορές το πολύ και άντε γειάννης. Δε λέω, το σπιτικό φαΐ (που συνήθως είναι σε γενναίες δόσεις) είναι ενας πειρασμός, αλλά μην το παρακάνεις. Αλλιώς, παντρέψου να ησυχάσουμε.

6. Μην πας σινεμά! Παραδοσιακά, μόνο μαλακίες βγαίνουν εκείνη την περίοδο, τα μισά με τη Τζούλια Ρόμπερτς και τα υπόλοιπα με τη Ζέτα Δούκα. Δε θες.

7. Πιές άφθονο αλκοόλ, αλλά χωρίς να θες να επαναλάβεις το περσινό καλοκαίρι. Κάνε υπομονή μέχρι το επόμενο, σκέψου σαν βουλευτής. Θα με θυμηθείς. Και καλά θα περάσεις, και μέχρι του χρόνου δε θα έχεις να θυμάσαι τίποτα που να σε στεναχωρεί.

8. Ψάξε να βρείς τον πραγματικό έρωτα. Ξέρεις, αυτόν που θα κρατήσει μέχρι το Μάιο. Γιατί μετά έχει καλοκαίρι.

9. Τρώγε με μέτρο. Ακολουθεί Πάσχα. Μην είσαι κορόιδο.

10. Δες ξανά και ξανά τον Ψαλιδοχέρη. Γιατί έτσι.

ΔΙΝΟΥΜΕ ΛΥΣΕΙΣ

2011-11-13T17:28:00.002+02:00

Παντρεύτηκα, χώρισα, ξαναπαντρεύτηκα. Με είχε πιάσει κατοχικό σύνδρομο. Ο μαζοχισμός μέσα μου επέλεγε "σκλαβιά". Εγώ τού έλεγα "ΟΚ, ο,τι πείς". Και δώσ'του και πάμε.

Αγάπησα τόσο πολύ που έπρεπε να κάνω κάτι για να βοηθήσω την κατάσταση. Πήγα στους γιατρούς. Με βρήκαν καλά. Οργανικώς όλα εντάξει, μόνο λίγη χοληστερίνη. Η ζωή συνεχίστηκε, γαμώ το φελέκι μου.

Σταμάτησα να αγαπάω και το μυαλό μου κάνει σβούρες. Ξαναπήγα στους γιατρούς για να μου πούν τα ίδια. "Τί κάθεστε και δεν εξηγείτε ρε καραγκιόζηδες;". Είχα πρόβλημα ρε πούστη μου, έκανε μπαμ. Αρχίδια επιστήμονες, που να τους μπούν τα ντοκτορά στον κώλο.

Πολύ καιρό αργότερα λέω να ξαναγαπήσω, να δεθώ, να αφεθώ. Χωρίζω και ξαναβρίσκω. Σκατά. Μυαλό γαλακτομπούρεκο. Είπα να μην ξαναπάω σ'αυτά τα παχύδερμα που δεν καταλαβαίνουν. Πάλι την πίεση θα μου μετρήσουν, πάλι αίμα θα μου πάρουν, πάλι triplex θα μου κάνουν.

Αλλά σα σκυλί με γνώση, άλλαξα ειδικότητα και πήγα σε ψυχίατρο. Του λέω "θέλω αυτό που ξεχνάς τα πάντα, για να ησυχάσω". "Λοβοτομή" μου λέει. "Οχι", του λέω, "αυτό αφήνει σάλια και βρίσκω ήδη πολλά στο μαξιλάρι μου κάθε πρωί". "Δεν υπάρχει άλλος τρόπος" μου λέει. Και μου πρότεινε δύο λύσεις: την αυτοκτονία ή τη φυλακή. Στο δεύτερο δεν τον ρώτησα καν τι εννοεί, σε φυλακή ήμουν ήδη. Το πρώτο το καλοσκέφτηκα για μια στιγμή, αλλά είπα "γάμησέ το, θα το μετανιώσω".

Πήγα σπίτι και λέω στη μαντάμ "Πήρα πολύ σημαντικές αποφάσεις. Τώρα, όσο και να γκρινιάζεις για τα σάλια στο μαξιλάρι, απάντηση δε θα παίρνεις". Και τής άφησα το πρώτο μου ηλίθιο χαμόγελο, απο τα πολλά που θα ακολουθούσαν.

ΦΥΤΟΖΩΟΠΛΑΓΚΤΟΝ

2011-10-30T15:23:00.002+02:00

Αυτή η παροιμία με τα ψάρια ξεκινάει λέγοντας "κάθε πράγμα στον καιρό του".
Πριν απο αυτό, ο Δαρβίνος είπε οτι υπάρχει εξέλιξη. Απο πίθηκο σε άνθρωπο. Απο άνθρωπο σε τί άλλο, είναι το ερώτημα πλέον.

Κάθε αρχή και δύσκολη, δε θέλω να μιλήσω για πιθήκους που γίνανε άνθρωποι. Καλά κάνανε. Τώρα γυρνάς και λες σε κάποιον "γίνε άνθρωπος" και μοιάζεις εσύ ο ίδιος με πίθηκο. Να γίνεις άνθρωπος ως προς τί; Αν αρχίσουμε έτσι, δε σταματάμε ποτέ. Αυτό δεν είναι εξέλιξη, Darwin dear, πλήξη είναι.

Σκέψου οτι στη ζωή που "σου χάρισαν" έχεις 2-3 σοβαρά πράγματα να ασχοληθείς, να σε προβληματίσουν και να σε κρατάνε μία όρθιο και μία τ'ανάσκελα. Οταν είσαι πιτσιρίκι, δε νοιάζει τίποτα. Το παιχνίδι σου, το φαγάκι σου, το νάνι σου. Πάμε παρακάτω. Σα μαθητούδι, το σχολειό σου, το κοριτσάκι απέναντι, το pc σου, η πρώτη σου μαλακία. Πάμε παρακάτω. Σα φοιτητάριο, η καβλάντα σου, η σχολή σου, οι εξεταστικές σου, τα κρασιά σου, οι αιώνιες γκόμενες που τελειώσανε πρόωρα, η ψεύτικη και προσωρινή ανεξαρτησία σου. Πάμε παρακάτω. Αν είσαι αγοράκι, πας στρατό και γίνεσαι άντρας. Αν είσαι κοριτσάκι, περιμένεις τον κρίνο.

Στο φινάλε, τελειώνουν όλα αυτά και έρχεσαι αντιμέτωπος με τον Ανθρωπο. Την εξέλιξη του Darwin dear. Πιθήκιζες σχεδόν 25 χρόνια. Τώρα πρέπει να περπατήσεις στα δύο πόδια και να κόψεις τις άναρθρες κραυγές. Τότε, ενα "ουγκ" αρκούσε για να μαζέψεις τα υπόλοιπα ζώα για ανασύνταξη. Τώρα, πρέπει να εξηγήσεις. Να μιλήσεις, και μάλιστα πολύ. Πρέπει να φωνάξεις δέκα φορές περισσότερο. Μαθαίνεις. Γίνεσαι Ανθρωπος. Αυτός που αναλύει, που νομίζει οτι σκέφτεται, που φοράει μονίμως δύο αριστερά παπούτσια για να εντυπωσιάζεται.

Σε αυτό το σημείο, ποιά είναι αυτά τα 2-3 πράγματα που έχεις στο μυαλό σου;
1. Η δουλειά. Πρέπει να δουλέψεις. Χαρτζιλικάκι τέλος. Πρέπει να σταθείς στα πόδια σου, να γίνεις κύριος του εαυτού σου, να αποκτήσεις αυτοσεβασμό. Γιατί; Γιατί χωρίς αυτό, δεν έρχεται το νούμερο δύο.
2. Τα λεφτά. Τα θες, τα κυνηγάς, είτε για να τα κρύψεις στο σεντούκι είτε για να τα κάνεις φύλλο και φτερό με το που θα τα πιάσεις στα χέρια σου. Η δουλειά θα στα φέρει. Αν έχεις δουλειά, έρχονται τα λεφτά (όσα κι αν είναι αυτά) και πλέον ψάχνεσαι για το νούμερο τρία.
3. Το συναίσθημα. Πλέον, πιο δυσεύρετο απο τα δύο προηγούμενα. Δεν σχετίζεται, γιατί το πρώτο το κυνηγάς ώστε να προκύψει το δεύτερο. Κανένα απο τα δύο όμως (η ύπαρξη ή ανυπαρξία τους) δε σου εξασφαλίζει το τρίτο. Είναι το μόνο άσχετο στους πεζούς, καθημερινούς προβληματισμούς σου αλλά, μην κοροιδευόμαστε, στο τέλος είναι αυτό που θα σου λείπει περισσότερο σε καθημερινή βάση. Το χειρότερο, δε, είναι να είσαι εντάξει με τα δύο πρώτα. Εκεί, η έλλειψη του τρίτου σε σκοτώνει.

Πολλές φορές μιλάμε για το συναίσθημα σα να μπορεί να γίνει κτήμα του καθενός. Ετσι εύκολα και αβίαστα. Θα πας σε μια κηδεία και θα κλάψεις, αλλά δεν είναι σίγουρο οτι αυτό είναι απο ενα γνήσιο συναίσθημα - μπορεί να είναι μια "έκρηξη" νευρικής φύσεως, μια εντολή του εγκεφάλου που δεν υπολογίζεις οτι προκύπτει έτσι απλά. Τρως μια χυλόπιτα και κλαίς. "Πόνο", το ονομάζεις, τραγωδία της απόρριψης, το κενό. Μάλλον είναι συναίσθημα. Θες να το έχεις στη ζωή σου; Και πτώμα να ρωτήσεις, ΟΧΙ θα σου πεί. Ποιό, λοιπόν, είναι το συναίσθημα που σού λείπει; Τί ακριβώς κυνηγάς; Είναι μια ζεστή και αυθόρμητη αγκαλιά; Είναι ενα χαμόγελο δίπλα σου την ώρα που ξυπνάς; Ενα κλείσιμο του ματιού; Ενα χάδι στο μπράτσο σου; Μια καύλα, μια στιγμής ηδονής, μια ανταλλαγή υγρών; Ακόμα και μια φιλική σφαλιάρα μπορεί να είναι συναίσθημα. Αυτά σου λείπουν; Ναι. Αυτά.

Η παροιμία λέει "κάθε πράγμα στον καιρό του". Επειδή τίποτα δε γυρίζει πίσω, ο,τι έζησες έζησες. Ο,τι ένιωσες ένιωσες. Ο,τι πρόλαβες πρόλαβες. Στην απέλπιδα προσπάθειά σου να γυρίσεις το χρόνο πίσω και να καλύψεις το χαμένο έδαφος, δε θα κερδίσεις ποτέ το νούμερο τρία. Και μπορεί να χάσεις και τα δύο πρώτα, αν με ρωτάς. Δε ξέρω αν μιλάμε για μια θεωρία της εξέλιξης εδώ πέρα. Εγώ δε βλέπω καμία εξέλιξη. Οταν φτάνεις στο σημείο να ΜΕΤΡΑΣ αυτά που σε απασχολούν, βάζοντας αριθμούς, τότε απλά μπαίνεις σε μια διαδικασία προγραμματισμού. Ρομποτάκι, όχι άνθρωπος. Δεν είναι ποτέ αργά για να το ψάξεις, να αφεθείς, να δείς μέχρι πού μπορείς να φτάσεις για να μη σου λείψουν αυτά που σε πονάνε. Σκέψου όμως, οτι πίθηκος δύσκολα ξαναγίνεσαι. 'Η μείνε άνθρωπος, ή προχώρα για να βουλώσεις στόματα. Και πρώτα απο όλα, το ΔΙΚΟ ΣΟΥ.

Για τη ζωή που δεν έζησες, όσα δάκρυα κι αν χύσεις, δε θα την κερδίσεις πίσω. Φρόντισε μόνο, κακομοίρη μου, να μη μετανιώσεις στην επόμενη ζωή, για το νούμερο τρία.

HELL HERE

2011-10-27T22:59:00.002+03:00

Αγάπη μου,
σου γράφω για να μην ξεχάσω. Για να μην ξεχάσεις κι εσύ. Θέλω να θυμάσαι τα πάντα, όπως να ξέρεις οτι τα θυμάμαι κι εγώ. Την κουβέντα μας δίπλα απο το τζάκι. Ηταν Χριστούγεννα. Ισως και κάποια άλλη εποχή, δεν έχει σημασία. Μπορεί καλοκαίρι, μπορεί άνοιξη. Να είχε χιόνι ή και ήλιο. Για να θυμάσαι οτι μπορούσες να δείς πίσω απο τη μάσκα μου. Κι εγώ πίσω απο τη δική σου. Οτι μπορούσα να σε ψάξω μέχρι να βρω το σημείο που ήσουν πραγματικά εσύ. Να θυμάσαι οτι πέθανα για να μπορέσω να σε βρω. Γεννήθηκα ξανά για να μην ξεχάσεις ποτέ. Να μοιράζομαι τα σκοτεινά μυστικά μου με τα δικά σου. Να ζήσουμε μαζί και τις εννιά ζωές. Να δώσουμε άλλο ενα φιλί κάτω απο το γκι, κι ας ήταν θανάσιμο και για τους δύο. Επειδή το εννοούσαμε. Επειδή είμαστε ένα. Κομμένο ακριβώς στη μέση. Για να μην ξεχάσεις το παραμύθι που θα κρατούσε για πάντα. Σε έναν πύργο. Εκεί που το τζάκι έκαιγε, για να ζεστάνει άλλο ενα κρύο βράδυ. Τότε, που μοιραστήκαμε τα πάντα. Μπορεί να ήταν ακόμα Χριστούγεννα, μπορεί και όχι.
Μην ξεχάσεις ποτέ, αγάπη μου. Εγώ ξέρω οτι δε μπορώ. Θα κρατήσω ακόμα μια ανάμνηση... Ισως για τα επόμενα Χριστούγεννα.

Αιώνια δική σου,
Σελίνα

ΤΟΥΜΠΑΛΙΝ

2011-10-24T19:35:00.003+03:00

Η γκόμενα που γούσταρε τρελά ο Α, δοκίμασε να την πέσει στον Τσακ Νόρις.

Ο Τσακ αποδείχθηκε πολύ πιο αδυσώπητος απ'οτι ο κακόμοιρος ο Α. Τής έριξε μια στριφογυριστή κλωτσιά και ο κόσμος της ήρθε τούμπα.

Ηταν αδύνατη και όλος ο κόσμος τη φώναζε χοντρή. Ηταν ψηλή και όλος ο κόσμος τη φώναζε κοντή. Ηταν μελαχροινή και όλος ο κόσμος τη φώναζε ξανθιά. Ηταν χαζή και όλος ο κόσμος τη φώναζε έξυπνη.

Κάθε μέρα κοιτιόταν στον καθρέφτη της και μονολογούσε. "Αφού δεν είμαι χοντρή, γιατί με φωνάζουν έτσι;". Μια φωνή απο το υπερπέραν τής έδωσε μια συμβουλή. Απο τότε άρχισε να τρώει ακατάπαυστα, σταμάτησε τη γυμναστική και την καλή διατροφή και έγινε υπέρβαρη. Τότε κανείς δε σχολίαζε τα κιλά της και, τουλάχιστον, δεν τη φωνάζανε χοντρή.

Αλλά ο μονόλογος στον καθρέφτη δε σταμάτησε. "Αφού δεν είμαι κοντή, γιατί με φωνάζουν έτσι;". Η φωνή ακούστηκε και πάλι. Αγόρασε ενα αλυσοπρίονο και έκοψε τα πόδια της. Τώρα ήταν όντως κοντή, αλλά κανένας δεν τη σχολίαζε. Ησύχασε κι απο αυτό.

Τα μαλλιά ήταν η εύκολη λύση. Τα έβαψε στο πιο άθλιο μπουρναζοξανθό που μπορείς να φανταστείς. Τώρα ήταν ξανθιά και - δόξα τον Υψιστο - κανείς δε τη σχολίαζε πια.

Ηταν, πλέον, τρισευτυχισμένη. Γλεντοκοπούσε και έβλεπε τις μέρες να κυλάνε σαν τη βροχή στον τσίγκο. Μια μέρα, ο καθρέφτης γύρισε και τη ρώτησε: "Δε σε πειράζει που ενώ παραμένεις χαζή, όλος ο κόσμος σε φωνάζει έξυπνη;". Εκείνη τότε, με αφοπλιστική βεβαιότητα, γύρισε και τού απάντησε: "Δε με νοιάζει η γνώμη των άλλων. Ξέρω εγώ τί πραγματικά είμαι.".

Κι έτσι κοιμήθηκε τον ύπνο του δικαίου. Τόσο αυτή, όσο και ο Τσακ.

ΝΑ ΓΙΑΤΙ

2011-09-13T19:35:00.003+03:00

Να γιατί γεννήθηκες τυφλός.

Περπάτησες στην άσφαλτο και κατάφερες να σκοντάψεις.

Σου δώσανε σωσίβιο και κατάφερες και πνίγηκες.

Να γιατί.

Είχες λεφτά και τα σκόρπισες.

Είχες δουλειά και την παράτησες.

Είχες επιλογές και δε διάλεξες.

Να γιατί.

Kρύωνες και φωτιά δεν άναψες.

Δίψαγες και νερό δεν έπινες.

Πείναγες και φαγητό δεν έτρωγες.

Ενώ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ.

Να γιατί.

ΠΑΙΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

2011-08-24T20:04:00.002+03:00

Τις προάλλες στον ύπνο μου, μια δασκάλα έβαλε έκθεση σε κάτι μαλακισμένα της τρίτης δημοτικού (προκειμένου να το βουλώσουν μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι) με θέμα "Οι Σχέσεις Μεταξύ των Δύο Φύλων". Στην αρχή τα παιδάκια ρωτούσαν για ποιά φύλλα πρόκειται, αν είναι απο τετράδιο ή απο πλάτανο. Οταν η δασκάλα τούς εξήγησε τί ακριβώς εννοεί, ο μικρός Α έγραψε:

"Φέτος το καλοκαίρι πήγα με το μπαμπά μου και τη μαμά μου και τη γιαγιά μου και τον παππού μου και τον αδερφό μου και τα ξαδέρφια μου διακοπές και δε μου άρεσε καθόλου. Μια μέρα όμως εκεί που ήμουνα στη θάλασσα είδα ένα κοριτσάκι, τη Μ, που πολύ μου άρεσε αλλά εκείνη δε με κοίταζε και πολύ στεναχωρήθηκα. Πήγα και το είπα στη μαμά μου κι εκείνη μου είπε να μη στεναχωριέμαι και μου έδωσε να φάω τρία πακέτα με μπισκότα για να γίνω άντρας. Μετά το είπα και στον μπαμπά μου, αλλά μου είπε να κάνω υπομονή γιατί ακόμα είναι νωρίς για να μού σηκωθεί κι εγώ τότε σήκωσα ψηλά το χέρι μου και τού είπα οτι μού σηκώνεται κανονικά. Οταν ήρθε το βράδυ, πήγαμε να φάμε σε μια ταβέρνα με κρέατα και είδα ξανά τη Μ, που ήταν πολύ ωραία ντυμένη και ήταν ξανά πολύ όμορφη. Πήγα και της μίλησα και της είπα οτι με λένε Α, αλλά εκείνη με κορόιδεψε και γέλαγε με κάτι άλλα παιδάκια που ήταν άσχημα και μαύρα, γιατί είχαν καθήσει πολλή ώρα στον ήλιο. Εγώ έβαλα τα κλάματα και πήγα και το είπα στη μαμά μου που μού είπε να μη στεναχωριέμαι και μού έδωσε να φάω τέσσερα μπιφτέκια για να γίνω μια μέρα άντρας. Μετά το είπα και στο μπαμπά μου, αλλά μάλλον δε με άκουσε γιατί πρέπει να πονούσε πολύ στο πιπί του γιατί το έξυνε συνέχεια όταν του μιλούσα. Μετά ξαναπήγα στη Μ και τη φίλησα στο μάγουλο και της είπα οτι είναι πολύ όμορφη και οτι την αγαπάω. Εκείνη άρχισε να με κοροιδεύει και συνέχισε να γελάει με τα άλλα παιδάκια που ήταν ακόμα μαύρα ενώ ήταν βράδυ και δεν είχε ήλιο. Μετά η Μ με πήρε και με πέταξε μέσα στο συντριβάνι και γελούσε όλη την ώρα, όταν ξαφνικά ήρθε η μαμά μου και με έδειρε γιατί λέει την έκανα ρεζίλι. Μετά τελειώσανε οι διακοπές και μού είπαν τα ξαδέρφια μου οτι η Μ φίλησε ενα άλλο παιδάκι επειδή την είχε χτυπήσει στο πρόσωπο και την είπε "μαλακισμένο". Τώρα που γύρισα απο τις διακοπές θα κάνω ακριβώς το ίδιο σε ενα άλλο κοριτσάκι που μου αρέσει, την Π, για να με αγαπήσει και να μείνει μαζί μου για πάντα.

Αυτά ξέρω μέχρι στιγμής για τη σχέση των δύο φύλων και μακάρι να μην αλλάξουν γιατί δε μου αρέσει το συντριβάνι, ούτε τα μπισκότα, ούτε τα μπιφτέκια."

Ο ΕΓΩ

2011-08-20T01:50:00.003+03:00

Ο έρωτας, λένε, είναι τυφλός. Εγώ τον βλέπω πλέον σαν την πολιτική. Μεγάλα, παχιά λόγια. Υποσχέσεις που δεν τηρούνται. Ψέματα. Και στην κρίσιμη στιγμή (όπως οι εκλογές), ρουσφέτια, μικρά βολέματα να σπάσουμε τον πάγο, γλύκες και χαδάκια να μας πιστέψουν οτι τους αξίζουμε. Ο έρωτας είναι υποψήφιος βουλευτής.

Θέλω να κάνω τόσο καιρό ένα πολύ απλό πείραμα, αλλά όλο κάτι συμβαίνει και τα παρατάω. Σκοπός του πειράματος είναι να αποδείξει κάτι που δεν περιγράφεται: την ανθρώπινη ψυχή. Απο τη στιγμή που δεν περιγράφεται, τί σκατά να αποδείξεις πάνω σε αυτό; Αλλη μια σκευωρία; Μια θεωρία του χάους; Δύο αυγά Τουρκίας; Αρχίδια. Ωστόσο, πιστεύω οτι υπάρχει τρόπος να "τεστάρεις" τις ανησυχίες σου. Μπορείς απλά να γεμίσεις ενα ποτήρι με νερό και να το γυρίσεις ανάποδα, ελπίζοντας να μην πέσει ούτε σταγόνα. Αν το νερό είχε ψυχή, θα αψηφούσε άμα ήθελε το νόμο της βαρύτητας και θα καθότανε στ'αυγά του. Το αν υπάρχει τελικά ψυχή ή όχι, είναι άλλο θέμα. Εν τω μεταξύ, κάτι έγραψα στην αρχή για τον έρωτα το οποίο πλέον μου φαίνεται πολύ άκυρο και δεν ξέρω πού να το ταιριάξω. Ξεπέρασέ το.

Τέλος πάντων, το πείραμα δε νομίζω οτι θα το πραγματοποιήσω ποτέ. Δε θα καταλάβω ποτέ τί ακριβώς κρύβει ο καθένας μέσα του. Είναι γελοίο να προσπαθείς να το ψάχνεις με το έτσι θέλω. Τί θα βγεί νομίζεις απο την όλη υπόθεση; Αλλη μια κουράδα. Θα θέλαμε πολύ οι άνθρωποι να μοιάζουν με τα μίξερ - μόλις πέσει και σου σπάσει να μπορείς να το αντικαταστήσεις με ενα ίδιο. Δεν παίζουν αυτά τα πράγματα και καλό είναι να μην παίζεις ΜΕ αυτά τα πράγματα. Go with the flow. Ο πρώτος ή ο τελευταίος θα είσαι που βλέπεις το Χάρο με τα μάτια σου κάθε φορά που προσπαθείς να "δείς" αν ο άλλος έχει ψυχή; Και πόση σημασία έχουν όλα αυτά; Ανθρακες ο θησαυρός, τον άνθρωπο δεν τον πιάνεις πουθενά. Εχει τόσο σκοτάδι όσο και φως, σε μπόλικες δόσεις, ικανές να σε φέρουν ένα βήμα πριν την πιο πεζή παράνοια: τον έρωτα.

Α, τώρα κατάλαβα. Κάτι τέτοιο ήθελα να πω. Αλλά δεν ξέρω πώς να το συνεχίσω. Ισως επειδή δεν ξέρω αν έχει συνέχεια. Παρά μόνο περιλήψεις των προηγούμενων.

Και σκέψου, ΕΓΩ τα λέω αυτά.

ΚΛΑΥΣΙΓΕΛΩΣ

2011-08-16T22:09:00.003+03:00

Με θυμάσαι, έτσι δεν είναι;

Δε με ξέχασες.

Και πώς να με ξεχάσεις; Θα σού ήταν πολύ δύσκολο. Ειδικά με τόσα που συμβαίνουν γύρω σου, με όλα τα σημάδια, τις χαρακιές, τις πληγές που αφήνει ο περίγυρός σου.

Μου έκανε εντύπωση που χάθηκες έτσι ξαφνικά. Τόσο απότομα, χωρίς γιατί και καμιά δικαιολογία. Δάκρυσες, ψυχούλα μου. Το μέσα σου έγινε ποτάμι. Γι'αυτό και δε μου μιλούσες τόσο καιρό, γι'αυτό σε λησμόνησα. Μού είχες λείψει, αλλά όταν στο σιγοψιθύριζα πού και πού, εσύ έκανες πώς δεν άκουγες. Και μετά έψαχνα να σε βρω και δε σε έβρισκα. Είχες χωθεί βαθιά μέσα σου. Κουλουριασμένος και έτρεμες όλες τις ώρες της μέρας, μικρές και μεγάλες. Ξεκίνησες για τον μεγάλο άθλο, την κατάκτηση, τη δικαίωση. Ποιός σε σταμάτησε, καρδούλα μου;

Εσύ ο ίδιος. Οταν με ξέχασες, έκανες ενα λάθος. Οταν με άφησες πίσω σου, το λάθος έγινε πόνος. Για μια στιγμή πίστεψα οτι θα σε έχανα για πάντα. Ησουν ενα βήμα πριν τη λήθη.

Και τώρα, να, είσαι ξανά πίσω. Λαβωμένος. Πικραμένος. Σκοτωμένος. Αλλά είσαι ξανά δίπλα μου και μαζί θα τα λύσουμε όλα. Θα τη βρούμε την άκρη, φιλαράκο.

Θα τη βρούμε...

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ 2010-2011

2011-07-27T22:07:00.005+03:00

Σε μια απο τις χειρότερες κινηματογραφικές σεζόν που έχουν δεί τα ματάκια μου, ήταν πολύ σκληρό το γεγονός οτι για ΠΡΩΤΗ φορά δεν κατάφερα να συμπληρώσω μια ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ δεκάδα με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς! Οσο κι αν έψαξα, τίποτα. Τζίφος. Ελπίζω του χρόνου να σταθώ πιο τυχερός και να μάθω να μετράω μέχρι το είκοσι...

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ:

Η κορυφή των προτιμήσεών μου φέτος ανήκει στο Scott Pilgrim Εναντίον των 7 Πρώην του Εντγκαρ Ράιτ. Το είχα ψιλιαστεί απο την πρώτη στιγμή, και ακόμα και μετά απο επανειλλημένες προβολές, απλώς το επιβεβαίωσα. Αυτός ο ultra epic awsomeness συνδυασμός video-game και... ντοπαρισμένου love story δεν έχει ματαγίνει. Αν το ξαναδείς, τότε το φιλμ απο instant classic θα έχει περάσει στη σφαίρα του "φανταστικού". 'Η αλλιώς, του ΓΑΜΑΤΟΥ.

Απο 'κει και πέρα, ξεχωρίζεις:

-Το Attenberg της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη, όπου το μάθημα φόρμας του Λάνθιμου έγινε έκρηξη συναισθήματος στα χέρια της θηλυκής βερσιόν του.

-Το Tron Legacy του Τζόζεφ Κοζίνσκι, ως το φιλμ-οπτικοακουστική εμπειρία που ο Κάμερον θα ζήλευε μέχρι θανάτου. Το σάουντρακ των Daft Punk μου μουρμουράει κάτι στο αυτί, σε repeat, και δε λέω να το βγάλω απο εκεί.

-Το Super 8 του Τζ.Τζ.Εϊμπραμς, έναν συγκινητικό φόρο τιμής στον Σπίλμπεργκ που αγαπήσαμε και στην -πιο-νοσταλγική-και-παθαίνεις-ίλιγγο "σεβεντίλα" που κουβαλάμε σαν ευχή και κατάρα όλοι οι εραστές των Στενών Επαφών Τρίτου Τύπου.

-Τη Hanna του Τζον Ράιτ, ίσως επειδή όταν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ενα φιλμικό είδος, να κολλάς μαζί τόσο ώστε να μην ξέρεις πώς να το κρίνεις. Και στο τέλος να είναι υπέρ σου.

-Το Machete του Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ και τα Piranha του Αλεξάντρ Αζά, επειδή πρέπει κάποια στιγμή να βγάλουμε και επίσημα το καπέλο στην "υποκουλτούρα" και την ψυχαγωγική ανωτερότητα των αιματηρών inside jokes.

-Το Never Let Me Go του Μαρκ Ρόμανεκ, αφού κατάφερε μέσα απο ΤΗΝ κατάθλιψη να βγάλει "ζουμί", συναίσθημα και πολλή ψυχή.

-Το L'Illusionniste του Σιλβάν Σομέ, την απόλυτη ψυχική και σωματική ταύτιση ενός καρτούν διάκοσμου με την γλυκόπικρη ευαισθησία του Ζακ Τατί. Ανεκτίμητο, όσο ένα φθηνό, μα πιασάρικο, μαγικό κόλπο.

Ο ΚΟΥΒΑΣ ΜΕ ΤΑ ΣΚΑΤΑ:

Οταν μια χρονιά είναι ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΟΝΤΑ, τότε δε μπορεί παρά να είναι γεμάτη με σωρούς κινηματογραφικών απορρημάτων που "ρυπαίνουν" με την παρουσία τους (γιατί για διάρκεια μη μιλάς, τα περισσότερα τα εγκατέλειπες στο 20λεπτο) και σε προκαλούν να πέσεις με τα μούτρα στο ευγενές... θάψιμο, που τόσο λατρεύεις να μισείς. Φέτος, ούτε αυτά δε μπορούσα να βάλω σε λίστα. Οχι οτι δεν... έφταναν, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις σιχάθηκα τόσο τη ζωή μου, που αξίζει μια αναφορά μόνο σε αυτές.

Υπάρχουν φορές που βλέπεις μια απίστευτη μαλακία και λες μετά ευκολίας οτι είναι "η χειρότερη που έχω δεί ποτέ μου". Και τσουπ, νά'σου λίγο αργότερα μια άλλη μαλακία που σου φαίνεται χειρότερη κι απο την προηγούμενη. Το 'χω πάθει άπειρες φορές και φέτος κατάφερα να το πάθω δύο φορές μέσα στην ίδια σεζόν!

Απο τη μία, το εκτρωματικό Δέντρο της Ζωής του -με-έχουν-απαγάγει-εξωγήινοι-κάντε-κάτι- Τέρενς Μάλικ, που μάλλον κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων βρισκόταν σε ανοιχτή συνομιλία με το Θεό και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που η "ταινία" του κυριολεκτικά ΔΕΝ ΠΑΛΕΥΕΤΑΙ. Ισως η χειρότερη μαλακία που έχω δεί τα τελευταία χρόνια. Σινεμά πραγματικά της πούτσας. Και συγχωρέστε με για την καθαρεύουσα.
Απο την άλλη, η "πουτάνα" του μελό, των Φεστιβάλ και της απόλυτης εκμετάλλευσης κάθε μορφής ανθρώπινης δυστυχίας, ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου με το Biutiful του. Το έχω βρίσει άπειρες φορές φέτος. Το έχω μισήσει άλλες τόσες. Και είμαι σίγουρος οτι ο Χρήστος Δάντης θα είχε την ίδια άποψη.

Επίσης, πετάω με ευκολία στον κάδο και σφραγίζω το καπάκι:

-Το The American του Αντον Κόρμπιν, που παράλλαξε με χαρακτηριστική ευκολία την έννοια του "μετράω πρόβατα για να με πάρει ο ύπνος", αφού πλέον χρειάζονται ελάχιστα καρέ για να βρεθείς τ'ανάσκελα.

-Το The Last Airbender του Μ.Νάιτ Σιάμαλαν, τον απόλυτο καλλιτεχνικό θάνατο ενός ανθρώπου που κάποτε πιστέψαμε οτι θα είναι ο νέος Ορσον Γουέλς. Καλά να πάθουμε.

-Το Somewhere της Σοφία Κόπολα, μια στιγμή ανεξήγητου μπλακ-άουτ για ενα σπουδαίο ταλέντο. Οταν ξύπνησα, ο Στίβεν Ντορφ κάτι έλεγε στην κόρη του. Στο ίδιο σημείο το είχα αφήσει όταν ξεράθηκα. Duh alert.

-Το Black Swan του Ντάρεν Αρονόφσκι, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά κυρίως επειδή φοβάμαι οτι την επόμενη φορά που θα δοκιμάσει τις αντοχές του στα drugs, θα μας πάρουν με το φορείο στην κυριολεξία.

-Το The Way Back του Πίτερ Γουίαρ, μια φθηνή αντικομμουνιστική όσο και φουλ ρετρό καταγραφή ενός ανθρώπινου δράματος στη μέση του πουθενά. Απο έναν άνθρωπο σαν τον Γουίαρ το λιγότερο που περιμένω είναι να αγοράσει και να κάψει όλες τις κόπιες Ο ΙΔΙΟΣ.

Αυτά. Να πάει στα τσακίδια και να μην ξανάρθει αυτή η σεζόν. Αν του χρόνου αντικρύσω κάτι παρόμοιο, θα πηγαίνω με πανό στο Σεφερλή. Ειλικρινά.

10 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

2011-07-24T15:42:00.003+03:00

1. Να ΜΗΝ πας διακοπές

2. Να ΜΗΝ βγαίνεις κάθε βράδυ

3. Να ΜΗΝ κάνεις καμάκι σε γκόμενα

4. Να ΜΗΝ πηγαίνεις για μπάνιο κάθε τρείς και λίγο

5. Να ΜΗΝ ξενυχτάς κάθε Σ/Κ στα διάφορα beach bar

6. Να ΜΗΝ πίνεις δροσιστικά κοκτέιλ

7. Να ΜΗΝ ζητήσεις άδεια απο τη δουλειά σου

8. Να ΜΗΝ βρείς τον έρωτα του καλοκαιριού και να πας διακοπές μαζί του

9. Να ΜΗΝ βγαίνεις απο το σπίτι σου

10. Να ΜΗΝ χαίρεσαι που έξω έχει ήλιο και χαρά

Αντε, καλό καλοκαίρι και ζωή σε μας.

ΓΙΝ ΚΑΙ ΓΙΑΝΓΚ

2011-07-21T18:35:00.004+03:00

Γνωρίζεις πολύ καλά οτι το Καλό και το Κακό είναι σετ. Χωρίς το ένα δεν κάνει το άλλο. Σα το Δάμωνα και το Φειδία, τον Αχιλλέα και τον Πάτροκλο, τον Τομ και τον Τζέρι.

Μέσα σου έχεις κι απο τα δύο, αν θες να λέγεσαι άνθρωπος και όχι κουνούπι. Οχι οτι και για τα κουνούπια δεν ισχύουν τα ίδια πάνω-κάτω, αλλα με αυτό θα ασχοληθώ όταν πάρω και την υπόλοιπη δόση μου.

Εχεις σκεφτεί ποτέ πώς μπορείς να τα εντοπίσεις; Πώς μπορείς να "μετρήσεις" πόσο Καλό και πόσο Κακό έχεις μέσα σου; Αν τα έχεις σε ισορροπία; Αν κάποιο κλείνει πονηρά το μάτι στο άλλο, αν κάποιο μπορεί να καπελώσει το άλλο, έστω και προσωρινά; Βέβαια, πριν σου πω το οτιδήποτε, να ξέρεις οτι ακόμα κι αν υπάρξει στιγμή που θα κυριαρχεί μέσα σου μόνο το ένα, αυτό δε θα είναι παρά για απειροελάχιστα μοριακά δευτερόλεπτα. Τόσο θα το αντέξεις.

Λοιπόν. Εστω οτι ξεκινάς τη μέρα σου με μια πολύ απλή διαδικασία: Κοιτάς το πορτοφόλι σου και ανακαλύπτεις οτι εκεί μέσα κρύβονται 300 ευρώ. Υπολόγισε ταχέως πόσα ΠΡΕΠΕΙ να ξοδέψεις σήμερα. Εστω οτι αυτά είναι 50 (για τις οποιεσδήποτε βασικές ανάγκες σου). Περισσεύουν 250. Ενας "κανόνας" του Καλού λέει οτι πρέπει να τα μοιραστείς με άλλους. Οποιοι κι αν είναι αυτοί. Φίλοι, γκόμενες, συγγενείς, φτωχοί, ανάπηροι, κατατρεγμένοι. Αν εκείνη τη στιγμή το Καλό βρεθεί μέσα σου ενα κλικ πιο πάνω απο το Κακό, θα πάρεις την απόφαση να τα μοιραστείς. Αυτό βγάζει σαν συμπέρασμα οτι το "κακό" θα ήταν να τα κρατούσες όλα για την πάρτη σου, ασχέτως αν πραγματικά τα χρειαζόσουνα.

Το Καλό νίκησε, λοιπόν. Και κάθομαι και λέω: πόσο σίγουρο είναι αυτό; Πρέπει να το δείς ανα περίπτωση. Αν τα μοιραστείς με φίλους σου (π.χ. βγείτε έξω και τους κεράσεις, δανείσεις σε κάποιον που τα χρειάζεται, πάρεις κάποιο δώρο άνευ λόγου και αιτίας), τότε θεωρητικά έχεις διπλό κέρδος. Εχεις κάνει το καλό και επιπλέον τσεκάρεις (μακροπρόθεσμα) την "ποιότητα" των φίλων σου. Θα στο ανταποδώσουν με κάποιο τρόπο; Θα τους συγκινήσει η κίνησή σου; Θα σε εκτιμήσουν περισσότερο; 'Η θα σε γράψουν στ'αρχίδια τους και απλά θα εκμεταλλευτούν το "τσάμπα"; Οπως και να 'χει, έστω και στο απώτερο μέλλον, κερδισμένος βγαίνεις.
Η άλλη περίπτωση είναι αυτή του φτωχού, του ανθρώπου που ΔΕΝ ξέρεις, αλλά χρειάζεται απαραίτητα τη βοήθειά σου. Βγαίνεις έξω στο δρόμο και συναντάς μια ανήμπορη γριούλα να ζητά ελεημοσύνη. Τής προσφέρεις. Ξέρεις όμως αν τα έχει πραγματικά ανάγκη; Δε σε νοιάζει. Σίγουρα κάτι έχει ανάγκη, αλλιώς θα βρισκόταν εκείνη στη θέση σου. Αλλωστε δεν είσαι τόσο χαζός ώστε να μην μπορείς να ξεχωρίσεις πότε κάποιος "κάνει" τον κουτσό και πότε είναι πραγματικά ανάπηρος. Δίνεις έστω και ένα ευρώ και ηρεμεί για λίγο η ψυχούλα σου. Το Καλό νίκησε, for sure.
Η τρίτη περίπτωση είναι οι συγγενείς. Εδώ δεν υπάρχει αμφιβολία. Τους συγγενείς σου τους ξέρεις καλύτερα κι απ'την κωλοτρυπίδα σου. Ξέρεις επακριβώς πού να τα δώσεις και γιατί. Αν δεν υπάρχει λόγος να τα δώσεις, ΔΕΝ τα δίνεις κι έχεις πάλι τη συνείδησή σου ήσυχη. Μετρημένα πράγματα.
Και τελευταία περίπτωση, η γκόμενα. Οχι τόσο μεγάλο θέμα όσο φαντάζεσαι. Η πρώτη ερώτηση είναι "γιατί να τα μοιραστείς μαζί της;". Εδώ είναι θέμα προτεραιοτήτων. Αν υπάρχει μεγάλη ανάγκη σε κάποια απο τις τρείς προηγούμενες περιπτώσεις, τότε τα ζυγίζεις και αποφασίζεις ανάλογα με το ειδικό βάρος που έχεις δώσει σε κάθε τί. Αν η τελευταία περίπτωση στέκει μόνη της, τότε έχεις να σκεφτείς άλλα πράγματα. Πρώτον, θα υπάρξει ανταπόκριση; Θα το εκτιμήσει; Θα το ευχαριστηθεί; Θα γκρινιάξει; Παίζει ανάλογα τη γκόμενα, αλλά στην ουσία το πρώτο πράγμα που ΕΣΥ θα σκεφτείς είναι "τί έχω να κερδίσω απο αυτό". Λέω ψέματα; Οχι βέβαια. Οπότε μήπως, λέω ΜΗΠΩΣ κάπου εκεί έχουμε μια μικρή τσόντα απο Κακό; Μήπως μπαίνει λίγο μέσα σου το διαολάκι του "κάτι να πάρω απο την όλη υπόθεση;". Θα σταθείς απέναντί μου και θα πείς "ρε φίλε, αφού δίνω κιόλας". Ναι, μας έπεισες.

Αυτή η τελευταία περίπτωση μας διδάσκει το εξής: Οσο και να προσπαθήσεις, όποιες κι αν είναι οι αρχικές σκέψεις σου, το Κακό θα τις χαϊδεύει πάντα στα χαμηλά. Εχει να κάνει πάντα με το τί ασχολείσαι. Θα μπορούσες να κάνεις πράξη και τον ΑΠΟΛΥΤΟ ορισμό που δίνει το Κακό σ'αυτές τις περιπτώσεις: να τα κρατήσεις και να τα ξοδέψεις μονάχα για την πάρτη σου. Αλλά μήπως δίνοντάς τα σε μια γκόμενα (περιμένοντας πάντα κάποιο "αντάλλαγμα") δεν είναι το ίδιο; Ως αποτέλεσμα, αυτό προκύπτει. Τουλάχιστον βέβαια, εσύ θα έχεις μπροστά σου αποφάσεις που αφορούν ΚΑΙ το Καλό ΚΑΙ το Κακό.
Η γκόμενα, αν στο "ανταποδώσει", σημαίνει οτι χρειάζεται λάδι στη μηχανή για να τρέξει. Αρα, δεν κάνει κάτι ανιδιοτελώς. Αν δεν στο ανταποδώσει, δεν έχει καμία διάθεση να προσφέρει τίποτα. Εντοπίζεις εσύ κανένα Καλό πουθενά εδώ πέρα;

'Η μήπως τελικά το Κακό πρέπει να έχει ενα μικρό μερίδιο παραπάνω;

ΑΨΥΧΟΣ

2011-07-09T13:33:00.003+03:00

Προτού αποφασίσει να βάλει τη θηλειά στο λαιμό του, έπρεπε να είχε σκεφτεί καλύτερα τις επιπτώσεις. Η κρεμάλα δεν ήταν η λύση. Ο θάνατος δε θα του άνοιγε κανέναν καινούριο δρόμο. Κι όμως, εκείνος δεν άφησε δευτερόλεπτο να πάει χαμένο. Επιασε το σχοινί και το έσφιξε στο λαιμό του, ώστε να σιγουρέψει το αποτέλεσμα. Εδεσε τη μία άκρη σε ενα σάπιο σίδερο που προεξείχε απο το ταβάνι. Ανέβηκε σε μια καρέκλα, την κλώτσησε και οι σπασμοί δεν κράτησαν παρά μερικά δευτερόλεπτα.

Επρεπε να είχε σταθεί στο ύψος του. Να ζυγίσει τα πράγματα. Πάντα βιαστικός στις αποφάσεις του, για τα καλά και για τα κακά εξίσου. Σα να τον κυνηγούσε κάποιος, σα να έπρεπε να δώσει γρήγορες απαντήσεις σε ερωτήσεις πού το μόνο που ζητούσαν δεν ήταν απάντηση, αλλά χρόνο. Χρόνο, σκέψη, ζύμωμα, ταλάντευση. Φοβόταν οτι αυτό θα τραβούσε, θα ξεχείλωνε, θα τον άφηνε έρμαιο της ραθυμίας του. Αυτός ο φόβος τον οδήγησε στο απότομο, άδοξο τέλος. Θα έπρεπε να είχε σκεφτεί για λίγο. Για μια στιγμή μονάχα. Τί θα κέρδιζε; Ενα κλάσμα αδράνειας και μετά τέλος. Αυτό ήταν. Δεν του χρειαζόταν. Δεν του άξιζε. Και δεν έκανε καμία χάρη στον εαυτό του, δεν έδειξε κανένα έλεος. Τελικά, αυτός τον ενοχλούσε περισσότερο απο τους άλλους. Εκεί έπρεπε να δώσει βάρος, κι όχι στο τί γινεται γύρω του. Αν ξεκινούσε απο 'κει, μια στάλα σεβασμού στο πρόσωπό του θα είχε επιβιώσει. Και απο αυτή τη στάλα θα μπορούσε να ξεκινήσει κάτι καινούριο, ζωντανό, αξιοπρόσεχτο.

Ξεροκέφαλος. Εμείνε τώρα να αιωρείται πάνω απο το αναπάντητο, το σκούρο, το σκοτεινό. Τί έχει μετά; Γιατί τώρα, κακόμοιρε, νομίζεις οτι μπορείς να κοιτάξεις πίσω σου και να διορθώσεις τις μουτζούρες που ο ίδιος προκάλεσες; Τίποτα δε μπορείς να κάνεις. Δεν το έκανες όταν είχες τη δυνατότητα, τώρα που την αφαίρεσες ο ίδιος απο τον εαυτό σου τί περιμένεις; Το θαύμα; Ακόμα κι αυτό το είχες στα χέρια σου. Αλλά έπειθες τον εαυτό σου οτι δεν υπάρχει. Τώρα που δεν υπάρχεις ούτε εσύ, βγάλε άκρη.

Αψυχος. Πριν και μετά το άδοξο τέλος σου.

ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

2011-07-02T23:58:00.004+03:00

Σηκώθηκε το πρωί και έφτιαξε τον καφέ του. Αδειο πρωινό, χωρίς υποχρεώσεις, χωρίς γεμίσματα, χωρίς κόσμο. Εμοιαζε με πρωινό δεκαπενταύγουστου, στο κέντρο της πόλης, χωρίς κανέναν, χωρίς έμψυχα ή άψυχα αντικείμενα να τον περιτριγυρίζουν. Μόνοι τους, αυτός και οι πρώτες στιγμές του ήλιου.

Ο καφές φτιαγμένος απο νύστα, βαρεμάρα, πλήξη. Κι αυτός άδειος. Είχε γεύση, αλλά δεν είχε επίγευση. Τον επιθυμούσε όμως και τον ήπιε με θέληση - αλλά χωρίς διάθεση. Δεν έφταιγε κανένας καφές, σκέφτηκε. Είναι η μέρα τέτοια. Διαφορετική απο αυτές που είχε συνηθίσει, τις γεμάτες, τις αγχωτικές, αυτές που έτρεχαν σα λυσσασμένα σκυλιά, σα δαιμονισμένες και δεν τον άφηναν να αναπνεύσει.

Πήρε το φλυτζάνι στο χέρι και κοίταξε απο το παράθυρο τον δρόμο. Αυτοκίνητα πηγαινοέρχονταν δεξιά κι αριστερά, έκαναν σουλάτσο, βαβούριαζαν. Κάποιοι ελάχιστοι άνθρωποι το ίδιο. Χαρά Θεού, ήλιος, ζέστη, ατμόσφαιρα για πίνακα ζωγραφικής που ζεσταίνει το σαλόνι. Εκείνος έβγαλε έναν βαθύ αναστεναγμό. Σα να έβρεχε και να μην έβλεπε μπροστά του. Σα να μην ακουγόταν ο παραμικρός θόρυβος, σα να είχαν χαθεί απο προσώπου γης τα φασαριόζικα αυτοκίνητα και οι φωνακλάδες περαστικοί. Πρωινό δεκαπενταύγουστου στο κέντρο της πόλης. Μέσα του.

Γύρισε πλάτη στο παράθυρο και ξανακάθησε στο τραπέζι της κουζίνας. Κοίταζε δεξιά κι αριστερά, μα πάντα κάτω. Χωρίς διάθεση και κίνητρο - μια άδεια μέρα γι'αυτόν θα ήταν πανάκεια αλλά φευ, έκανε λάθος. Ισως για πρώτη φορά στη ζωή του. Αυτή την έντονη, αγχωτική, δυσλειτουργική αλλά καταναγκαστική καθημερινή του φύση. Για μια στιγμή δάκρυσε, τα πάντα τον έπνιγαν. Οι τοίχοι, τα έπιπλα, ο χώρος ήταν πιο ασφυκτικός κι απο μια σαπισμένη μέγγενη στο κεφάλι του. Νόμιζε οτι θα εκραγεί, οτι δε θα άντεχε άλλο.

Χτύπησε ξαφνικά το τηλέφωνο. Είχε να χτυπήσει μέρες. Εκείνος το σήκωσε τρέχοντας και άκουσε απο το βάθος μια οικεία γυναικεία φωνή την οποία ωστόσο δεν κατάφερε να αναγνωρίσει αμέσως.

"Ποιά είσαι", τη ρώτησε. Ελαβε απαντήσεις περίεργες και δυσνόητες. Ακόμα δεν είχε καταλάβει - ή καλύτερα, δεν είχε συνειδητοποιήσει αν και το μυαλό του ταξίδευε. Εκείνη έκλεισε το τηλέφωνο και ξεκάθαρη απάντηση δεν έδωσε. Εκείνος σάστισε και ξαναγύρισε προς το παράθυρο. Πλησίασε αμήχανα, σα να μην είχε ξανακοιτάξει πριν. Ο ήλιος ήταν ακόμη πιο ζεστός, τα αυτοκίνητα περισσότερα και ο κόσμος ολοένα και δυνάμωνε τη φωνή του. Αρχισε να πνίγεται, να ασφυκτιά, να βλέπει μια μονοκόμματη, ξερή, σκοτεινή καταιγίδα να του λερώνει την εικόνα της ζέστης και της βαβούρας.

Εμπηξε τα κλάματα. Ετρεμε ολόκληρος, δεν έλεγε να συνέλθει. Ηθελε να φωνάξει, αλλά ήξερε οτι δε θα τον ακούσει κανείς. Και κανείς δε θα έδινε σημασία. Αυτό τον πλήγωσε, τον ισοπέδωσε. Ισα που κατάφερε να ψελίσει δυο κουβέντες, κι ας μπορούσε να τις ακούσει μόνο ο ίδιος.

"Αφού έχεις πεθάνει, πώς μπορείς να κλαίς; Να διαμαρτύρεσαι; Να πονάς;"...

ILITHIOPOLIS

2011-06-29T19:00:00.002+03:00

Ηταν κοινό μυστικό, αλλά δεν υπήρχαν οι αποδείξεις. Δυστυχώς ή ευτυχώς, το σκάνδαλο "Coriopolis" με τους στημένους αγώνες ποδοσφαίρου ανέσυρε στην επιφάνεια την κρυφή τηλεφωνική επικοινωνία Σαμαρά-Παπανδρέου, λίγο πριν την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Σχεδίου.

Στην κασέτα ακούγονται καθαρά οι φωνές των δύο πολιτικών αρχηγών, του Γιώργου Παπανδρέου (Γ) και του Αντώνη Σαμαρά (Α) το βράδυ πριν την ψηφοφορία. Οι διάλογοι σοκάρουν.

Γ: Ναι;
Α: Ελα ρε μ...α.
Γ: Ελα.
Α: Τι ώρα θα πας αύριο;
Γ: Νωρίς, να πάρω και κανα καφέ.
Α: Οι μπουγάτσες του Σωτήρη θα είναι ανοιχτές; Γιατί κάτι λένε για διαδηλώσεις στο Σύνταγμα.
Γ: Κλειστός θα είναι, μου το 'πε ο Αντώναρος.
Α: Μ...κία. Τυρόπιτες έχει το κυλικείο ή τελειώσανε κι αυτές;
Γ: Ε, κάτι θα 'χει ξέρω 'γω.
Α: Αν πω στο Θόδωρο θα φέρει λες απο το σπίτι τίποτα;
Γ: Πες του.
Α: Εχω χάσει το κινητό του.
Γ: Καν'του poke.
A: Καλά, γ..α τα αυτά. Αύριο τί θα ψηφίσεις;
Γ: Ε, τι λες να ψηφίσω ρε μ...α; "Ναι" θα ψηφίσω.
Α: Μ...κία θα κάνεις;
Γ: Ασε μας ρε Αντωνάκη να χαρείς.
Α: Δεν είναι ωραίο αυτό το σχέδιο, θα σου βρω άλλο καλύτερο.
Γ: Οχι, αυτό θέλω.
Α: Πωπω, είσαι θεόχαζος.
Γ: Χέσε μας.
Α: Ρε καραγκιόζη, ασε να πάμε σε εκλογές γ..μώ το φελέκι μου!
Γ: Δε θέλω λέμε!
Α: Αντε να χαθείς πια, σε βαρέθηκα!
Γ: Μη μιλάς έτσι, είναι και παιδιά μπροστά.
Α: Τα παιδιά σου είναι 30 χρονών ρε παπ...ρα.
Γ: Δε λέω για τα δικά μου. LOL!
Α: Τι "LOL";
Γ: Είσαι άμπαλος. LOL παιδί μου. Laughing Out Loud.
Α: Τι μ...κίες είναι αυτές;
Γ: Είσαι εκτός τόπου και χρόνου και θες να γίνεις και πρωθυπουργός τρομάρα σου.
Α: Εμαθα κάτι.
Γ: Τι;
Α: Θα με πουλήσει η χοντρή αύριο.
Γ: Ποιά χοντρή;
Α: Η Ελσα. Θα ψηφίσει υπέρ λέει.
Γ: Οχι ρε, δεν παίζει.
Α: Ακου που σου λέω, μου το είπανε.
Γ: Γιατί να στο κάνει αυτό ρε;
Α: Σε γουστάρει μάλλον.
Γ: Δε τη θέλω, είναι δεξιά.
Α: Καλά, άραξε, και σε σένα θα παίξουν π..στιά οι δικοί σου.
Γ: Με τίποτα.
Α: Ακου που σου λέω, θα σε γαμ... ο Ρομπόπουλος κι ο άλλος πως-τον-λένε ο Κατσαπλιάς.
Γ: Ετσι και το κάνουν έχει block και delete απο το κόμμα!
Α: Τί έχει;
Γ: Πονοκέφαλο. Γαμ...σέ μας ρε Αντωνάκη δε μπορείς να μιλήσεις ελληνικά να πούμε!
Α: Πωπω, τα αστεία σου είναι για τον π...τσο εντελώς. Εχεις χειροτερέψει. Πώς θα σκάσεις αύριο; Αμάξι;
Γ: Ποδήλατο.
Α: Α, καλά, πάλι ρεζίλι θα γίνεις.
Γ: Ναι, αλλά θα παραμείνω πρωθυπουργός.
Α: Ρε συ, ξανασκέψου το για τις εκλογές πλιζ.
Γ: Είπα όχι ρε παιδάκι μου!
Α: Πάω για ύπνο. Είσαι σπαζ....δας.
Γ: Αύριο σε έχω με ενα 160άρι για πλάκα ρε.
Α: Θα μιλήσω στο Βαΐτση και θα σου πω.
Γ: Αντε ρε, μιλάμε.
Α: Εγινε ρε, τσάο.

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ

2011-05-17T23:57:00.003+03:00

Η Ελλάδα είναι αυτό που έλεγε ο Παπαδόπουλος. Ενας Φοίνικας. Πεθαίνει και ξαναγεννιέται για λίγο, μέχρι να σε ξεγελάσει και να πεθάνει πάλι. Και τούμπαλιν, αιώνες τώρα, η ίδια ιστορία. Για το τί "είδος" λαού είμαστε, τα έχω πεί και παλιότερα. Προχθές, συνειρμικά, μου ήρθε στο μυαλό η "ονοματοποίηση" αυτής της χώρας. Πρέπει να είμαστε οι μοναδικοί που βαφτίζουμε τις κόρες μας με το όνομα της ίδιας μας της χώρας. Μέχρι στιγμής, δεν έχω ακούσει πουθενά στον κόσμο να λένε κάποια Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Πορτογαλία, Αμερική. Μόνο εμείς τις φωνάζουμε "Ελλάδες".

Αλλά ας μιλήσουμε για πολιτισμό. Βέβαια, στη χώρα τούτη, αυτή η φράση είναι σχεδόν συνώνυμη με το "ας μιλήσουμε για παιδεραστία", οπότε συγχωρέστε μου το απαγορευμένο της όλης υπόθεσης. Τις προάλλες, μια χούφτα "μελαμψών" επιτέθηκαν και δολοφόνησαν έναν 44χρονο άνδρα δίπλα στο σπίτι του. Η γυναίκα του έγκυος στο δεύτερο παιδί τους, με την κοιλιά στο στόμα, να τον βλέπει σε λίμνη αίματος να κείτεται νεκρός. Την αμέσως επόμενη μέρα, ομάς πεφωτισμένων νεαρών επαναστατών, ονόματι "Χρυσή Αυγή", οργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις στους δρόμους της Αθήνας, γρονθοκοπώντας και ξυλοφορτώνοντας οποιονδήποτε δεν έφερε το τιμημένο λευκό χρώμα στον ιδρώτα του. Ολοι σε ενα τσουβάλι, να βουτάνε με λυσσασμένες γάτες στα παγωμένα νερά. Ο ιδρυτής και... δημοτικός σύμβουλος αυτής της δοξασμένης φράξιας, Νίκος Μιχαλολιάκος, έστειλε ανθοδέσμη στη χήρα του 44χρονου. Αυτή τη γύρισε πίσω. Απο ντροπή; Απο εκνευρισμό; Απο ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ; 'Η απο... ανθελληνισμό;

Τί ήθελαν να πουν όλοι αυτοί οι "ποιητές" της Χρυσής Αυγής; Το προφανές, για κάθε πολιτισμένο κράτος: οποιανού βρωμάει το χνώτο του, όξω. Ποιανού βρωμάει, θα μου πείτε. Σίγουρα όσων δεν είναι Ελληνες με ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ. Τι είναι η ταυτότητα; Η σφραγίδα του "γνήσιου" ελληνικού προϊόντος, δηλαδή δημοσίων υπαλλήλων που αγνοούν ακόμα τη λέξη "εξυπηρέτηση", λαμόγιων παραγόντων του ελληνικού ποδοσφαίρου, "τίμιων" δικαστών και δικηγόρων που αθωώνουν εμπόρους ναρκωτικών, υψηλά φρονούμενων αστυνομικών που σκοτώνουν 15χρονους και ξυλοκοπούν συνταξιούχους, δουλευταράδων βουλευτών που βγάζουν σε μια βδομάδα όσα εσύ σε μια 20ετία ξύνοντας τα αρχίδια τους, ευσεβών κληρικών που πλουτίζουν εις βάρος λοβοτομημένων γηραιών (και μη) ατόμων που ακουμπάνε όλη τους την περιουσία σε τάματα και χρυσαφικά σε θυρίδες τραπεζών, αφοσιωμένων στο λειτούργημα γιατρών που χωρίζουν τις εγχειρήσεις σε "με απόδειξη" και "χωρίς απόδειξη", δημοσιογράφων και εκδοτών που θησαυρίζουν κάτω απο τη σκέπη "αφιλοκερδούς" πολιτικής υποστήριξης, καλλιτεχνών και μανατζαρέων που "ζούνε τη στιγμή" εκπορνεύοντας άτομα με προφανείς ειδικές ανάγκες.

Στον μέσο Ελληνα του "μόχθου", του πενιχρού μεροκάματου και του "δεν έχω πού την κεφαλήν κλίναι" δε θα δείξω κανέναν οίκτο, γιατί απο ΑΥΤΟΝ ξεκίνησαν όλα τα δεινά. Γιατί ήταν απο γεννησιμιού του ένας δειλός, ενας μνησίκακος, ένας τιποτένιος ΛΑΚΕΣ της μουτζουρωμένης Ιστορίας αυτής της λασπουριάς που ονομάζεται Ελλάδα. Τού φταίνε τα πάντα, γκρινιάζει για τα πάντα, εδώ και εκατοντάδες χρόνια, ξεχνώντας οτι το μηχάνημα δε θα δουλέψει ποτέ μόνο του αν δεν αποφασίσεις κάποια στιγμή να το βάλεις στην πρίζα. Ολοι αυτοί αποτελούν τα πλέον αποδεδειγμένα ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ σε όλους όσους προανέφερα, με πρώτους και καλύτερους αυτούς τους "πεφωτισμένους" της Χρυσής Αυγής και των ομοίων τους. Προς τί λοιπόν ο "πόνος"; Η κατήφεια; Η γκρίνια; Το μοιρολόι; Το να πλακώσεις στο ξύλο μια χούφτα μετανάστες είναι μάλλον εύκολο. Το να μαντρώσεις τον Πάγκαλο, τον Καρατζαφέρη και το Μιχαλολιάκο είναι σχεδόν ακατόρθωτο. Πολύ απλά, επειδή ΔΕΝ ΘΕΣ να τους μαντρώσουν. Αυτοί σε "ξελασπώνουν" όταν θες το παλικάρι σου να πάρει ευνοϊκή μετάθεση, αυτοί σε "χαλαρώνουν" όταν θες έναν καταναλωτικό περίπατο σε ενα εξώφθαλμο πολυεθνικό mall, αυτοί σε "διευκολύνουν" όταν θες να κρύψεις απο την εφορία, να βολευτείς σε μια δουλειά, να χτίσεις ενα παράνομο εξοχικό. Και όταν έρθει η ώρα, σου ζητάνε να σηκώσεις το τσεκούρι και να χτυπήσεις εκεί που δε χρειάζεται. Αρκεί να χυθεί αίμα και να κρύψεις τις ντροπές τους. Αλλωστε, η Ιστορία αυτού του τόπου, μόνο με αίμα έχει μάθει να κρύβει τις ντροπές της. Και έτσι θα συνεχίσει, γιατί ο πίθηκος, όσο άνθρωπος και να προσπαθεί να γίνει, στο τέλος πάλι πίθηκος καταλήγει. Και ως Ελληνας ακόμη, το ίδιο θα σαπίσει στο μουχλιασμένο τάφο που θα έχει στείλει, λίγο πριν, τον Πακιστανό, τον Αλβανό, τον Αφγανό.

Προτείνω σε κάθε Ελληνα να αγοράσει πολλαπλούς καθρέφτες. Ετσι, θα μπορεί να κοιτάξει και τί γίνεται πίσω του, για να έχει μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα. Η "καμπούρα" που θα αντικρύσει θα είναι δικιά του, σε χρώμα λευκό και θα την κουβαλάει πάντα ο ίδιος. Ας γυρίσει τότε να πεί οτι τού τη φόρτωσε κάποιος άλλος. Ακόμα και δίκιο να έχει, πάλι μόνος του θα πρέπει να την ξεφορτωθεί...

Αλλά μαντεύω οτι... δε θα θέλει ούτε και τότε. Γιατί είναι στη φύση του να καμπουριάζει, να υπόκειται, να σέρνεται, να παρακαλάει για να σταθεί στα πόδια του.

ΟΔΗΓΟΣ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΟΥ ΦΛΕΡΤ (ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ)

2011-05-02T00:57:00.003+03:00

Με αργά και σταθερά βήματα προσπαθείτε να κερδίσετε την καρδιά της.

ΛΑΘΟΣ!

Με γρήγορα και αποφασιστικά βήματα προσπαθείτε να κερδίσετε το κορμί της.

ΛΑΘΟΣ!

Το "σταθερός" δε σημαίνει "ευγενικός". Και το "αποφασιστικός" δε σημαίνει "αποτελεσματικός". Αλλά κυρίως, η "καρδιά" και το "κορμί" ΔΕΝ είναι οι ενδεδειγμένοι στόχοι! Το κέντρο βάρους ενός πετυχημένου φλερτ είναι αλλού.

Στο ΜΥΑΛΟ της.

Εκεί πρέπει να στοχεύσεις. Για να ιντριγκάρεις το μυαλό της, να παίξεις μαζί του, να το μπερδέψεις, να το εγκλωβίσεις στα δικά σου "θέλω", μία είναι η λύση: Φτάσε το επίπεδό της. Απο 'κει και πέρα, όλα θα είναι πανεύκολα.

Αλλωστε... Εχεις δυσκολευτεί ποτέ να πείσεις για κάτι ενα παιδί του δημοτικού;

Καλή σου νύχτα. Μουτς.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...

2011-05-01T15:03:00.001+03:00

...αλλά ΔΕ ΘΑ ΠΑΡΩ.

ΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΗΤΑΝ ΓΥΝΑΙΚΑ...

2011-04-23T20:09:00.003+03:00

...Θα αγνοούσε τη λέξη "αποτρίχωση", αφού δε θα υπήρχε το Cosmopolitan.

...Θα έβαζε άλλους να κάνουν τα θαύματα για εκείνη, φωνάζοντας αργότερα οτι τα έκανε η ίδια.

...Θα είχε πάνω απο 12 "μαθητές", αλλά στις φίλες της θα έλεγε οτι είχε μόνο έναν.

...Θα είχε οπωσδήποτε δίπλωμα οδήγησης, ασχέτως οτι τότε δεν υπήρχαν αυτοκίνητα (και τώρα που υπάρχουν, το ίδιο αποτέλεσμα φαίνεται).

...Θα έκανε τα γλυκά μάτια στον Πιλάτο για να την αθωώσει.

...Αν ο Πιλάτος δεν την αθώωνε, θα τού καθόταν με το ζόρι.

...Θα ρώταγε πρώτα πόσο κόστισε ο Σταυρός, πριν ξαπλώσει πάνω του.

...Θα έκλαιγε όλη την ώρα της Σταύρωσης, διαμαρτυρόμενη οτι δεν την καταλαβαίνει κανένας.

...Θα είχε αναστηθεί τουλάχιστον 8 με 9 ώρες αργότερα απο το προκαθορισμένο.

...Θα ερχόταν με εμφατικό τρόπο σε κάθε έναν ξεχωριστά και θα τού τα ζάλιζε επί ώρες για το πόσο μεγάλη θυσία έκανε.

και τέλος...

...Μετά απο 2000 και βάλε χρόνια, θα επέμενε οτι είναι 33 ετών...

ΕΞΗΝΤΑΕΝΝΕΑ

2011-04-10T17:58:00.006+03:00

Ηλπιζα οτι δε θα ξανάγραφα για τέτοια πράγματα. Και να που το ξανακάνω. Θα μου πείς, το έχω πεί άπειρες φορές στο παρελθόν, για πολλά και διάφορα πράγματα, αλλά σπανίως κρατάω τις υποσχέσεις μου. Καλά να πάθω. Το ίδιο πράγμα ισχύει και για τους Θεούς. Χωρίς τους Σατανάδες, είναι απλά lame.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε.
Στατιστικώς - κι ας βρεθεί ΕΝΑΣ να μου το διαψεύσει - το γυναικείο φύλο χωρίζεται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τις ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ και τις υπόλοιπες. Απο 'κει και πέρα, κάθε μία απο αυτές τις δύο κατηγορίες "σπάει" σε διάφορες υποκατηγορίες, κοινές και για τις δύο: πουτάνες, μητέρες, σύζυγοι, γκόμενες, κ.ο.κ.

ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥ ΚΟΣΜΟΥ:

1. Δεν αγαπάνε και δεν ερωτεύονται ποτέ τίποτα το ανθρώπινο. Θα αγαπήσουν το σκύλο τους και θα κλάψουν γοερά αν πάθει κάτι. Θα αγαπήσουν το ξέκωλο φόρεμά τους και θα κλάψουν το ίδιο αν καταστραφεί ή το χάσουν. Θα αγαπήσουν τα χρήματα και όλες τις ανέσεις που αυτά τους παρέχουν - ιδίως αν βρεθούν απότομα απο τα ψηλά στα χαμηλά, μπορεί και να αυτοκτονήσουν.

2. Το μόνο ανθρώπινο στοιχείο που θα αγαπήσουν ποτέ, είναι το παιδί τους. Μόνο όταν γίνονται μητέρες αντιλαμβάνονται οτι υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν ανάγκη απο ανιδιοτελή αγάπη και προσφορά, εκτός απο το κουτάβι τους και το πιστολάκι για τα μαλλιά.

3. Αμα γουστάρουν να γαμηθούν, θα το κάνουν την ίδια στιγμή και θα έχουν να το λένε για 200 χρόνια. Το κυνήγι του πούτσου στις ανεπτυγμένες χώρες έχει πάντα θαυμαστικό στο τέλος και υπάρχει για να αναζωογονεί και να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις, αναλύσεις, τυχαία συμπεράσματα και κοινωνικές ταμπέλες. Εχει καύλες, κάθεται. Δεν έχει, περιμένεις. Οπως και να έχει, το ρολόι δουλεύει μια χαρά και ακολουθεί τους νόμους της φύσης, πολλές φορές και σε υπερβολικό βαθμό. Δεν είναι τυχαίο οτι χώρες σαν την Αμερική ή τη Γαλλία έχουν το πορνό στη "βιομηχανοποιημένη" ζώνη τους.

ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ:

1. Το θέμα "έρωτας και αγάπη" είναι κοινό και στις δύο κατηγορίες. Η διαφορά είναι οτι η Ελληνίδα έχει ενα αγαπημένο σπορ, που λέγεται "εμπόριο έρωτα και συναισθήματος". Παρόλο που κυκλοφορεί ακόμα ο αστικός μύθος περί συναισθηματικής "στειρότητας" των αντρών (του στιλ "εγώ να γαμήσω θέλω και τίποτε άλλο"), η αλήθεια είναι, δυστυχώς, στις 180 μοίρες. Οι Ελληνίδες είναι αυτές που έχουν την απολύτως ΚΡΥΑ καρδιά και δε δυσκολεύονται στο να μοιράζουν πίκρα και απογοήτευση στους γύρω τους. Ο έρωτας και το συναίσθημα που πουλάνε είναι ψεύτικο, προμελετημένο και λειτουργεί πάντα προς το συμφέρον τους, αφού γνωρίζουν οτι το μεγαλύτερο ποσοστό του αντρικού πληθυσμού θα το χάψει και θα το αγοράσει σε "τιμές" εξευτελιστικές. Μην ξεχνάτε, οι άντρες δεν κλαίνε τόσο συχνά, αλλά όταν θα το κάνουν θα είναι επειδή ΠΟΝΑΝΕ πραγματικά. Οι Ελληνίδες κλαίνε κάθε τρείς και λίγο (απο τον πιο αστείο λόγο μέχρι τον σοβαρότερο), αλλά είναι ελάχιστες (έως ανύπαρκτες) οι φορές που θα το εννοούν. Αυτές είναι που δεν έχουν κάνενα είδους συναίσθημα ή συμπόνοια για τον διπλανό τους, αυτές είναι που βλέπουν τον έρωτα σαν μια "λογιστική τακτοποίηση" της ματαιοδοξίας και της συνεχούς ανάγκης τους για επιβεβαίωση και αυτοθαυμασμό. Κοιτάξτε γύρω σας και κάν'τε μια σύντομη έρευνα: απο όλα τα ζευγάρια που χωρίζουν (εκτός των παντρεμένων), ποιός έχει την ευθύνη και - κυρίως - ποιός κάνει την πρώτη κίνηση; Ακόμα και σε ενα ελάχιστο στατιστικό δείγμα, το αποτέλεσμα θα είναι κατατοπιστικό.

2. Το σεξ για μια Ελληνίδα, στην ουσία του, δεν έχει διαφορά απο μια οποιαδήποτε γυναίκα στον κόσμο. Η διαφορά είναι, οτι η Ελληνίδα το πουλάει πάρα πολύ ακριβά και πάντοτε με δικούς της όρους συμμετοχής. Μπορείτε να σκεφτείτε πόσες φορές σας έχει τύχει (σχεδόν πάντοτε φαντάζομαι) να γνωρίζετε οτι μια γυναίκα σας γουστάρει αλλά μέχρι να "κάτσει" σας έχει φέρει στο αμήν και στην μη-ασφαλιστική δικλείδα "την παρατάω ή όχι"; Δε χρειάζεται ιδιαίτερη σκέψη, το ξέρετε το παραμύθι. Η Ελληνίδα "παίζει" με τα πάντα και περιμένει την ώρα που θα "χτυπήσει", όταν πλέον θα έχετε ξεμείνει απο κάθε είδους ψυχική δύναμη. Ενώ το θέλει σαν τρελή, επιμένει να "βασανίζει" το υποψήφιο θύμα της, προκειμένου να τον έχει του χεριού της για όσο χρόνο εκείνη επιθυμεί. Πού ακριβώς βρίσκεται ο "έρωτας", το "συναίσθημα", η "αγάπη" σε όλο αυτό; Πουθενά, μην ψάχνεις άδικα. Και, φυσικά, μην ξεχνάμε τον παράγοντα "κοινωνικός περίγυρος", αν τυχόν κάνει το μέγα λάθος να κοιμηθεί μαζί σου απο το πρώτο-δεύτερο ραντεβού: είναι πουτάνα, πορνίδιο, τσούλα, για φτύσιμο. Το γεγονός οτι σου φέρεται με τέτοια αλήτικη συμπεριφορά και δε λογαριάζει την υπομονή σου, τις αντοχές σου, τον αυθορμητισμό σου, προφανώς δεν την κάνει τσούλα. Σύμφωνα με τις φίλες της.

3. Η Ελληνίδα, δυστυχώς, έχει μάθει να συμπεριφέρεται με ενα συγκεκριμένο τρόπο. Εχει την τύχη να βρίσκεται σε ενα χώρο (την Ελλάδα) όπου το αντρικό στοιχείο είναι πιο βλαμμένο κι απο λοβοτομημένο κοπάδι στρουθοκαμήλων. Εχει ανεπτυγμένο ένστικτο επιβίωσης και σε εναν τέτοιο χώρο είναι ξεδιάντροπα πανεύκολο να επιβιώσει. Ξεκομμένη απο κάθε είδους γνήσιο συναίσθημα, μοναδικός της στόχος είναι να παραμένει το επίκεντρο της προσοχής. Θα ντυθεί ξέκωλα για να τραβήξει τα βλέμματα. Θα κουνήσει τον κώλο της ή ο,τι άλλο της βρίσκεται πρόχειρο για να σε αναγκάσει να την εκθειάσεις. Θα σε περιφρονήσει με στόχο να σε κολλήσει ακόμα περισσότερο στην εντελώς αδιάφορη περίπτωσή της. Οταν έρθει η ώρα, θα σου πουλήσει τον έρωτα και την "καψούρα". Εσύ θα μασήσεις και θα αφεθείς, γιατί είσαι άντρας (δηλαδή το πιο ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ - και γι'αυτό το λόγο "αφελές" - ον στον πλανήτη). Οταν πάρει αυτό που θέλει, θα φροντίσει με την ίδια ευκολία που σε έφερε κοντά της, να σε απομακρύνει. Οι δικαιολογίες ποικίλουν, ανάλογα με το πόσο μυαλό κουβαλάει η κάθε γκόμενα ή με το πόσο ηλίθιο μπορεί να σε θεωρεί. Εσύ κάθεσαι και κλαίς κι αυτή συνεχίζει όμορφα και αμέριμνα τη ζωούλα της.

Είναι κοινό μυστικό οτι μια Ελληνίδα είναι σαν μια οποιαδήποτε γυναίκα με μερικές έξτρα προσθήκες. Οπως και να 'χει, δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι άντρες σε ολόκληρο τον κόσμο που να μπορούν να ζήσουν χωρίς τις γυναίκες. Το πρόβλημα είναι οτι δεν έχουν μάθει να ελέγχουν τους εαυτούς τους και δίνουν το 150% της βιώσιμης ενέργειάς τους σε ενα πλάσμα της φύσης που ποτέ δε θα δώσει κάτι παραπάνω απο το 1%. Οταν θα μάθουμε να δίνουμε κι εμείς αυτό το 1% περιμένοντας την αντίπερα όχθη να δώσει το 1+1 (και μετά, χάρην αριθμητικής προόδου να χτίζεται το "οίκημα" λιθαράκι-λιθαράκι), τότε αυτό που ονομάζουμε "σχέση αντρός-γυναικός" θα βρίσκεται σε έναν πολύ καλό δρόμο ποιοτικής αναβάθμισης.

Μέχρι τότε, μην αγοράζετε τίποτα απο αυτές. Και ειδικά αν το προϊόν είναι ντόπιο. Θα είναι χαλασμένο, προτηγανισμένο ή ακόμα και ανύπαρκτο. Η προσεκτική διατροφή είναι ενα χτύπημα κάτω απο τη μέση που δε θα το ανεχθούν και τότε ίσως τα πράγματα βελτιωθούν. Ισως...

ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ

2011-03-28T20:47:00.002+03:00

Ο γιός του Α λέγεται κι αυτός Α. Δεν υπάρχουν διαφορές, παρά εκατοντάδες ομοιότητες. Ενα και το αυτό. Ενα μικρό παιδί που θέλει να μιλήσει, γιατί σκέφτεται τόσο πολύ όσο κι ο πατέρας του.

Είναι βολεμένο στο μικρό κρεβάτι του. Μόλις το έχει πάρει ο ύπνος και οι πρώτες άτακτες εικόνες μοντάρονται με εξίσου άτακτο τρόπο στο, υπο ανάπλαση, μυαλουδάκι του. Ο προτζέκτορας έχει αρχίσει τη σουρεάλ προβολή.

Σκόρπιες φιγούρες, μερικές γνώριμες, άλλες αποκυήματα της οργιάζουσας φαντασίας του. Κάνουν πράγματα που δεν βγάζουν νόημα, όπως και σε κάθε όνειρο άλλωστε. Μιλάνε με περίεργες φράσεις, κάνουν κινήσεις που δεν εξηγούνται, αλλά εντυπωσιάζουν. Ιντριγκάρουν. Ανάμεσα στις φιγούρες, ένας ψηλός, σωματώδης και σκοτεινός άνδρας κρατάει απο το χέρι ενα μικρό κοριτσάκι. Τα δύο αυτά πρόσωπα ανήκουν στο κονκλάβιο των άγνωστων χαρακτήρων στην ονειρική προβολή του μικρού Α. Ανάμεσα στις μουρμούρες των υπολοίπων, την οχλαγωγία και το ανέμελο παιχνίδι, ο άνδρας με το κοριτσάκι τον πλησιάζουν. Τα πρόσωπα παραμένουν στη σφαίρα της φαντασίας, χωρίς τίποτα το οικείο. Ο άνδρας αφήνει το κοριτσάκι και βγάζει απο την τσέπη του ενα γράμμα, δίνοντάς το στον Α. Μέσα στον ύπνο του, ο μικρός Α δεν μπορεί να διαβάσει. Αλλά και να μπορούσε, δε θα έβγαζε άκρη. Ανοίγει το γράμμα και κάνει μια προσπάθεια. Πριν προλάβει να ξεκινήσει, το κοριτσάκι μπήζει τα κλάματα. Εντονα και γοερά, ενα ηχηρό, αλλά δίχως λέξεις, μοιρολόι.

Ο Α ξύπνησε απότομα. Οι φωνές του κοριτσιού τον τρόμαξαν, τον ξεσήκωσαν. Με το που άνοιξε τα μάτια του, είδε παντού σκοτάδι. Πυκνό. Στοιχειωμένο. Αρχισε να τρέμει, να φοβάται - μήπως δεν είχε ξυπνήσει ακόμα, μήπως ο εφιάλτης συνεχιζόταν πιο χαοτικός απο ο,τι πριν λίγα δευτερόλεπτα. Τί να πρωτοχωρέσει στο μυαλουδάκι ενός μικρού παιδιού; Τί να σκεφτεί, τί να αναλύσει, τη συμπάθεια να δείξει στον εαυτό του και την οργιώδη φαντασία του; Ευτυχώς για εκείνον, η παραζάλη δεν κράτησε πολύ. Ο μεγάλος Α μπήκε στο δωμάτιο και άναψε το φως. Κι απο το σκοτάδι, ήρθε ενα απότομο εκτυφλωτικό φως. Ολα καλά.

Πίσω απο τον Α μπήκαν και τρείς κύριοι. Ο καθένας είχε φέρει απο ενα δώρο για τον μικρό. Περιχαρής ο Α, άφησε τους άνδρες να πλησιάσουν τον μικρό. Ο πρώτος είχε φέρει μια μεγάλη δεσμίδα με χαρτονομίσματα. Ο δεύτερος, ενα μαγικό φίλτρο που γιγάντωνε τη γνώση. Και ο τρίτος, ενα φίλτρο που χάριζε τη δόξα και την αναγνώριση. Τα ακούμπησαν μπροστά στο μικρό και του ευχήθηκαν χίλια καλά πράγματα.

Τότε ήταν που ο μικρός Α έμπηξε για πρώτη φορά τα κλάματα. Και μακάρι να ήταν στο χέρι του να σταματήσει.

ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΕΝΑ

2011-03-15T20:31:00.004+02:00

Σε αυτούς τους δύσκολους, χαλεπούς, σκοτεινούς, μπαλταδιασμένους καιρούς που ζούμε, που το έθνος μας περνά μαρτυρικές ώρες υπό την σκέπη του Δ.Ν.Τ., της Moodys και της "επιμήκυνσης", βγήκε ένας "άθλιος" αντι-Κακοφωνίξ απο την αντίπερα όχθη, ονόματι Ντομινίκ Στρος-Καν, να μιλήσει με τα πλέον βδελυρά λόγια για το λαό της γαλανόλευκης. Επίσης, είπε οτι είμαστε χωμένοι στα ΣΚΑΤΑ.

Ντροπή του.

Εμείς, ως Ελληνες, είμαστε ωραίοι και σωστοί τύποι. Οικογενειάρχες πάνω απο όλα. Εχουμε απο τους υψηλότερους ρυθμούς έκδοσης διαζυγίων στην Ευρώπη. Δύο στα τρία σπίτια μοιάζουν με σπιρτόκουτα υψηλού κινδύνου - τα ακούς πάντα απο το μπαλκόνι σου, αραχτός, πίνοντας τη φραπεδιά σου και λες μετά τρομερής σιγουριάς "εγώ είμαι μια χαρά".
Είμαστε και εργασιομανείς. Δουλεύουμε όποτε θέλουμε και αν θέλουμε, κάνουμε άσχημα τη δουλειά μας, την αφήνουμε ανολοκλήρωτη και όταν μας διώχνουν γκρινιάζουμε και - φυσικά - τα ρίχνουμε όλα προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, ξεχνώντας οτι η αφετηρία είναι ο "πυρήνας" του χάρτη, δηλαδή ο εαυτός μας. Φυσικά, σπανίως ξέρουμε και την ίδια τη δουλειά μας. Εχουμε σπουδάσει εκατό πράγματα ο καθένας, αλλά το μόνο που σίγουρα ξέρουμε να κάνουμε με κλειστά τα μάτια είναι να παίζουμε στοίχημα και να tag-άρουμε στο Facebook.

Eπίσης, μην ξεχνάμε τα μεγαλύτερα επιτεύγματά μας στα στενά σοκάκια της Ιστορίας. Είμαστε τόσο θαρραλέος και περήφανος λαός που μπορούμε να φυλακίσουμε τους ελευθερωτές μας (Κολοκοτρώνης), να δολοφονήσουμε τους ευεργέτες μας (Καποδίστριας), να στήσουμε κώλο προβάλλοντας ως άλλοθι ξέφραγα πατριωτικά αμπέλια (Απριλιανή δικτατορία), να σφάξουμε τους μισούς πολιτισμούς της Ανατολής για να βάλουμε το ΔΙΚΟ μας καθιστικό στο σαλόνι τους (Μέγας Αλέξανδρος) και προφανώς να σφάξουμε με την ίδια άνεση ο ένας τον άλλον (Εμφύλιος) επειδή δε μας "παίζουν" μία οι Δυτικοί και μία τα Ρωσάκια. Είμαστε γαμάτοι, υπεράνω, αρχιδάτοι.

Είμαστε και εξαίσιοι οικονομολόγοι. Προσπαθούμε με κάθε τρόπο να κρυφτούμε απο την Εφορία, να κλέψουμε ακόμα περισσότερο αυτούς που μας πληρώνουν (το ταξίμετρο γράφει "οκτώ", αλλά εσύ θα πληρώσεις "δέκα" ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ), να ξοδεύουμε σε πολύ χρήσιμα πράγματα τον ιδρώτα μας (ένας καφές των δέκα ευρώ στη Μύκονο είναι πάντα απαραίτητος για ενα χλιδάτο έθνος σαν το δικό μας), να κάνουμε κακοδιαχείρηση ακόμα και στην ίδια τη φορολογική μας δήλωση (λογικό, αφού έχουμε τόσα πολλά που τα μπερδεύουμε), να αποφύγουμε να εξυπηρετήσουμε το συμπολίτη μας επειδή κανείς δε μας κουνάει απο τη θέση μας (αν θες βοήθεια στην καταμέτρηση των ενσήμων απευθύνεσαι αναγκαστικά στον ΟΗΕ) και γενικώς έχουμε μια πολύ καλή σχέση με κάθε τί που αφορά τους κόπους, την εργασία και τη συναδελφική αλληλεγγύη μας.

Φυσικά, να μην ξεχάσουμε οτι πάνω απο όλα είμαστε ένας βαθύτατα ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ λαός. Εχουμε μια λαμπρή Δημοκρατία, όπου εκλέγουμε όσους θέλουμε να βρίσουμε αργότερα, με τα δικά μας χέρια τους πληρώνουμε εκατομμύρια για να ξύνουν τις μύτες τους στο μπουρδέλο που λέγεται "Ελληνικό Κοινοβούλιο", δεχόμαστε τα ρουσφέτια τους και μετά τους γλείφουμε μέχρι θανάτου τις κωλοτρυπίδες για να μη χαλάσει το αίσθημα και στην πρώτη ευκαιρία κάνουμε ήρωα έναν Λαζόπουλο, που για να σε υποστηρίξει θα πέσει στα πατώματα της AGB και του τραπεζικού του λογαριασμού, δείχνοντάς σου ποιο είναι το σωστό: να τον κρατήσεις εκεί ψηλά, να τον πληρώνεις, να του αφιερώνεις χρόνο και χρήμα, όπως αφιερώνεις και στους ίδιους που λατρεύεις να μισείς.

Και να μην ξεχνιόμαστε. Ελληνες φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη. Ελληνες δολοφόνησαν τον Καποδίστρια. Ελληνες έσκυψαν το κεφάλι στον Κίσιντζερ το '67. Ελληνες είπαν οτι θα βγούμε απο το ΝΑΤΟ, λίγο πριν γίνουν εξουσία. Ελληνες έκαναν υπουργό τον Πάγκαλο και τον Ρουσόπουλο. Ελληνες θεοποίησαν το Χριστόδουλο και του πλήρωναν τις Μερσεντές και τα κότερα. Ελληνες "έφαγαν" τις ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις. Ελληνες κλέβουν ο ένας τον άλλον. Ελληνες εξαπατούν ο ένας τον άλλον. Ελληνες έφαγαν απο τα πιάτα άλλων Ελλήνων. Ελληνες μεταξύ Ελλήνων. Είμαστε ίσως το μοναδικό κράτος στον πλανήτη, που το ιθαγενές στοιχείο του βρίσκεται παντού. Ακόμα και στους απόπατους.

Κάνατε λάθος, κύριε Στρος-Καν. Δεν είμαστε χωμένοι στα σκατά.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΣΚΑΤΑ.

ΕΝΤΟΝΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

2011-02-07T23:13:00.002+02:00

Στη δουλειά έχουμε ενα μπολ με καραμέλες κάτω στην υποδοχή. Υποτείθεται είναι για τους επισκέπτες αλλά το 90% καταλήγει στα δικά μας στομάχια. Και δικαίως, αν με ρωτήσετε.
Ενας πολύ καλός συνάδελφός μου επιλέγει πάντα τις "πράσινες", κι όχι τις πιο "δημοφιλείς" (κι απείρως πιο γευστικές, αν ρωτήσετε κι εμένα) "κόκκινες", "κίτρινες" ή "πορτοκαλί". Κάποια στιγμή τον ρώτησα γιατί επιλέγει μόνο αυτές και τί τους βρίσκει τέλος πάντων. Εκείνος, αφοπλιστικά, απάντησε "Εμαθα να μου αρέσουν οι πράσινες, επίτηδες, γιατί δεν τις τρώει κανένας κι έτσι πάντα βρίσκω όταν μου έρθει η όρεξη". Απο αυτό το αστείο, μηδαμινής σημασίας γεγονός προκύπτει ενα ωραιότατο εικονογραφημένο παραμυθάκι για ενήλικους.

Δηλαδή. Ο άνθρωπος αυτός σκέφτηκε πως αν ακολουθούσε τη "μάζα" και προτιμούσε τις κόκκινες ή κίτρινες καραμέλες, είναι πολύ πιθανό να μην έβρισκε να φάει, αφού θα τον είχαν προλάβει όλοι οι υπόλοιποι. Επέλεξε αυτές που δεν επιλέγει κανείς άλλος, ώστε η στιγμιαία απόλαυση να μην του λείψει ποτέ. Ετσι, όταν όλοι μας ψάχνουμε τις κόκκινες ή τις κίτρινες και στο τέλος απογοητευόμαστε που δεν υπάρχουν, εκείνος τις "τσεπώνει" με τις δεκάδες.

Τί σημαίνει αυτή η παπαριά; Οτι, αν το γενικεύσεις, καταλήγεις σε ενα περίεργο συμπέρασμα. Ποιά απόλαυση είναι αυτή που ευχαριστιέσαι περισσότερο; Αυτή που απολαμβάνει μαζί σου όλος ο υπόλοιπος κόσμος ή αυτή που κρατάς μονάχα για την πάρτη σου; Στην πρώτη περίπτωση ξέρεις οτι κανένας ποτέ δε θα σου πεί "πώς μπορείς και τρώς αυτό το πράγμα", γιατί απλούστατα κι εκείνοι επιθυμούν το ίδιο. Στη δεύτερη περίπτωση θα σου το πούν και καμιά φορά μπορεί και να σε πειράξει - να νομίζεις οτι κάτι κάνεις λάθος, κάτι δεν πήγε καλά στην επιλογή σου και, κατά κάποιο τρόπο, φαίνεται οτι... λογοδοτείς. Απο την άλλη, για σκέψου το. Διάλεξες να ευχαριστηθείς κάτι που μόνο εσύ ξέρεις τη "γλύκα" του. Την ομορφιά του. Ακόμα και τί έχεις να κερδίσεις απο την όλη υπόθεση, εντελώς εγωιστικά. Μόνο εσύ ξέρεις κι αν αποφασίσεις να μη δώσεις λογαριασμό σε κανέναν, τότε δεν έχεις ανάγκη να τα σκέφτεσαι όλα αυτά. Θα βλέπεις τους άλλους να κυνηγάνε αυτό που θέλουν όλοι οι υπόλοιποι, ενώ εσύ θα το έχεις σε αφθονία. Ισως είναι και κακεντρεχές αυτό που λέω, αλλά κανείς δε συμπάθησε ποτέ το Χανς και τη Γκρέτελ...

Και συν τοις άλλοις, γιατί μια δεδομένη απόλαυση να είναι ο σωστός δρόμος; Γιατί να μη σκεφτώ μια δικιά μου; Κάτι που μόνο εγώ ξέρω πόσο απολαυστικό είναι, πόσο γαμάτο, πόσο ηδονικό; Η Αμελί βούταγε το χέρι της σε σακί με φασόλια, εγώ γιατί να μην ευχαριστηθώ τις πράσινες καραμέλες που κανείς δεν ακουμπάει; Νομίζω, τελικά, οτι όλα είναι θέμα πρωτογενών αποφάσεων (ποιά θα είναι η απόλαυσή μου) και όχι δευτερογενών (έχω μια απόλαυση που μου είπανε, να δώ πώς θα την κατακτήσω). Στο φινάλε, αδερφέ μου, είναι και λίγο η χαρά τού να ξεχωρίζεις, μια μορφή μοναδικότητας, η καύλα της ιδιαίτερης και κρυφής γνώσης.

Το βλέπω οτι ο τύπος γουστάρει αυτές τις καραμέλες για τον λόγο που μου είπε. Κι όχι επειδή είναι πιο νόστιμες απο τις άλλες. Επεισε τον εαυτό του οτι είναι καλύτερες και τώρα τις έχει όλες για πάρτη του. Κι εμείς κυνηγάμε απο τις ίδιες, τις συνηθισμένες, τις "εξαφανισμένες" λόγω προφανούς και ηλιθιώδους ζήτησης.

Με αυτό το σκεπτικό, φίλε μου, απλώς θα περιμένεις αν θα υπάρχουν καραμέλες στο μπολ, κι όχι πόσο γευστικές είναι.

WRONG ME

2011-01-08T04:32:00.002+02:00

Ακου φιλαράκο μου τί συμβαίνει.

Εστω οτι κάνεις ενα λάθος. Δεν έχει σημασία ο λόγος. Το γεγονός κρατάς. Εγινε το λάθος, τέλος. Πάμε παρακάτω. Ενθυμούμενος πάντα το πρώτο λάθος, πας ολοταχώς για το δεύτερο. Γιατί;
Το πιθανότερο είναι οτι δεν πίστεψες ποτέ οτι ήταν λάθος. Τα έριξες στη σύμπτωση της στιγμής, στη συνωμοσία του σύμπαντος, στο "κάτι άλλο" που δε γνωρίζεις. Το δεύτερο λάθος είναι ζήτημα χρόνου. Βραχυχρόνια μάλιστα. Και τσουπ, το γαμημένο πετιέται μπροστά σου σαν την πούτσα. Οπότε δύσκολο να το αποφύγεις, ακόμα κι αν κάνεις γρήγορους ελιγμούς που εντυπωσιάζουν το κοινό. Το σκορ σε βρίσκει πίσω 2-0.

Με δύο λάθη στο ενεργητικό σου, είναι πλέον δύσκολο να αποφύγεις το τρίτο. Γιατί;
Γιατί πολύ απλά έχεις συνηθίσει. Πλέον, ζείς για το λάθος. Το λάθος αλλάζει εσένα, κι όχι εσύ αυτό. Πώς να το καταργήσεις; Τώρα που το έκανες κτήμα σου; Τώρα που αρχίζεις σιγά-σιγά να ζείς και να πορεύεσαι μαζί του; Μα, είναι η φύση σου! Τί σκατά, θα την αρνηθείς; Μαλακίες.

Τσουπ, τρίτο λάθος στη σειρά. Ε, μετά είναι ρουτίνα, δεύτερο συκώτι, τρίτο νεφρό, η νέα ζωή. Μιλάμε πάντα για το ίδιο θέμα, μη διακόπτεις. Απο 'κει και πέρα, αρχίζεις και μετράς, εντυπωσιασμένος πάντα, όλα τα υπόλοιπα λάθη που έχεις κάνει, στο πέρας των αιώνων, σε διαφορετικούς τομείς της ζωούλας σου. Αν είσαι γεμάτος απο δαύτα, ε, τότε είσαι μια χαρά και μην παραπονιέσαι. Είναι σαν τις αρνήσεις, δύο μαζεμένες κάνουν μια κατάφαση.
Αν πάλι τα πράγματα είναι ζυγισμένα, πρέπει να αρχίσεις να ανησυχείς. Μπορεί να είναι μια περίπτωση διτής προσωπικότητας, μπορεί να μην ξέρεις πού πατάς και πού βρίσκεσαι. Χαλάρωσε σε πρώτη φάση και σταμάτα να σκέφτεσαι. Θα έρθει η στιγμή που θα κάνεις το ταμείο σου. Απλά θυμήσου οτι αν ένα λάθος φέρνει το πρόβλημα, τα περισσότερα φέρνουν τη λύση. Το μόνο κακό είναι οτι αν το παθητικό σου βγάλει "λάθος" και τίποτε άλλο, μην ελπίζεις και σε πολλά. Μάλλον ξέχασες το φλας στη στροφή.

Ο Α είναι εδώ.

ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΚΟΒΟΥΝ ΤΗ ΔΕΗ;

2011-01-02T19:59:00.003+02:00

Ο κοντόχοντρος φίλος μου με το ατροφικό χέρι ήταν εκεί και ψάχναμε μαζί για την ταινία. Αλλά ο πάροχος είχε άλλη γνώμη κι έτσι έπρεπε να ψάξουμε αλλού για σήμα. Θα ήταν λάθος να χάσουμε την ταινία, κι ας μη θυμάμαι ποιά βλέπαμε.

Η απάντηση ήταν σε μια κοντινή παραλία. Εγώ ξάπλωσα κι αυτός στάθηκε απέναντί μου, μαζί με κάποιον άλλον, μπορεί γνωστό μου, μπορεί και όχι.

Βέβαια, το σημαντικό ήταν οτι βρέθηκα ξανά με την αγαπημένη μου γάτα. Ηρθε και κάθισε δίπλα μου, τρίβοντας τη γκρι γούνα της στους γοφούς μου. Γουργούριζε. Στο πρώτο μου χάδι, ανέβηκε στα πόδια μου, κι εγώ χαλαρωμένος ξάπλωσα πίσω. Το γουργουρητό της ήταν έντονο, γυναικείο. Της έξυσα παιχνιδιάρικα το κεφάλι κι εκείνη, ως είθισται, μισόκλεισε τα μάτια της απο ευχαρίστηση. Επειτα, έσκυψε κι άρχισε τα τρίβει τη μουσούδα της στην ευαίσθητη περιοχή μου. Είχα ερεθιστεί, ήμουν έτοιμος. Και τότε άρχισε να με γλείφει. Ηταν υπέροχο το συναίσθημα, ονειρικό, όπως ακριβώς το ζείς σε μια ονείρωξη, μια φαντασίωση, μια καύλα ελάχιστων δευτερολέπτων που στο καρέ της φαντασίας σου θαρρείς κρατάει αιώνες. Το κεφάλι της δεν το έπαιρνε πάνω απο το δικό μου. Η γλώσσα της δούλευε ασταμάτητα. Το μόνο που τη σταμάτησε, τελικά, ήταν η ολοκλήρωσή μου. Αμεση, αλλά απολαυστική. Αγνή, αλλά ηδονική. Λέρωσε τη μουσούδα της, αλλά το χάδι μου την αποζημείωσε.

Ηταν αρκετό; Οχι. Επρεπε να γυρίσω στο χωριό μου, δίπλα στο γήπεδο Καραϊσκάκη, να τσεκάρω πως πάει το διαστημόπλοιο που είχε αράξει ακριβώς απο πάνω. Αν γλίτωνα το τρακάρισμα στο δρόμο, θα έλεγα μετά βεβαιότητος πως επρόκειτο για όνειρο.

HAPPY DAZED

2010-12-21T01:24:00.003+02:00

Ενας ακόμα μονόφθαλμος στην χώρα των τυφλών.

Ενας ακόμα υπέρλαμπρος νους.

Ενας ακόμα γίγαντας της πεζής πραγματικότητας.

Ενας ακόμα γαμάτος υπερήρωας με ανεξάντλητες υπερφυσικές δυνάμεις.

Ενας ακόμα σκοτεινός ιππότης κακόβουλων σκέψεων.

Ενας ακόμα πολέμιος του παρορμητισμού.

Ενας ακόμα αντιδραστικός καθρέπτης της σύγχρονης κοινωνίας.

Ενας ακόμα βαρετός αντίλογος.

Ενας ακόμα κακόκεφος ομιλητής.

Ενας ακόμα μίζερος.

Ενας ακόμα Κανένας.

Ενας ακόμα.

ΑΒΑΣΤΑΧΤΟΣ

2010-12-13T00:16:00.003+02:00

Ισως ο χειρότερος συγγραφέας όλων των εποχών. Τα μυθιστορήματά του τα διάβαζε μόνο ο ίδιος. Τα ποιήματά του δεν τα άντεχαν ούτε οι πέρδικες. Κάποτε του προσέφεραν εργασία - να γράφει τραγελαφικά δίστιχα πίσω απο ημερολόγια. Δεν δέχτηκε, και αποσύρθηκε στον πύργο του.

Κλείστηκε εκεί για 26 ολόκληρα χρόνια. Κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του, έγραφε. Μανιωδώς. Μόνη του συντροφιά, ενα κακάσχημο σκυλί, γερασμένο και ανήμπορο να κάνει το οτιδήποτε. Κάθε τόσο που το κοίταγε, είχε αυτομάτως τρομερή έμπνευση. Αυτή η ασχήμια, αυτή η ραθυμία, αυτό το αναπνεόμενο τίποτα της σκυλίσιας δυστυχίας είχε γίνει η μούσα του. Σπάνια έκανε διάλειμμα για να θρέψει τον οργανισμό του, πόσο μάλλον για οτιδήποτε άλλο. Εκεί, να κοιτάει σαν αποβλακωμένος το σκυλί, προκειμένου η φαντασία του να ξυπνήσει απο το λήθαργο. Κι έτσι γινόταν. Εγραφε και έγραφε και έγραφε όλα αυτά τα χρόνια, γεμίζοντας απροσδόκητα τεράστιες δασικές εκτάσεις και ακόμα περισσότερους τόνους μελάνης.

Τα χαρτιά είχαν κάνει σωρό. Παρατημένα σε κάθε βρώμικη, αραχνίζουσα γωνιά του πύργου, πολλά απο αυτά είχαν γίνει κατακίτρινα απο τη φθορά του χρόνου. Ούτε ο ίδιος δεν έμπαινε στον κόπο να τα ξαναδιαβάσει, παρά αφηνόταν στην τυφλή έμπνευση του σκύλου για να δημιουργεί κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο.

Με το τέλος του 26ου χρόνου, το σκυλί ψόφησε. Δεν το κατάλαβε απο την ακινησία, που έτσι κι αλλιώς δεν είχε αλλάξει σαν σκηνικό απο την πρώτη κιόλας μέρα, αλλά απο την ξαφνική απουσία της έμπνευσής του. Κοντοστάθηκε, μαραμένος και το κοίταζε για ώρες. Προσπαθούσε να σκεφτεί μια λύση, αλλά μάταια.
Και τότε, τυφλώθηκε. Εγινε κόκκινος, έβραζε, ήθελε να στίψει όλο τον κόσμο μέσα στα χέρια του. Αρπαξε ενα ξύλινο μπαστούνι κι άρχισε να χτυπάει μαινόμενος το άψυχο σώμα του σκυλιού. Το χτυπούσε όλο και περισσότερο, όλο και πιο δυνατά. Η ίρις του ματιού του ήταν θολή, απροσδιόριστη, βίαιη. Το χτυπούσε για ώρα, ουρλιάζοντας. Χτύπημα στο χτύπημα, στο τέλος κατέληξε να χτυπάει κόκκαλα και κομμάτια σάρκας πάνω στις σανίδες. Ωσπου σταμάτησε.

Σταμάτησε γιατί συνειδητοποίησε οτι η έμπνευσή του δεν είχε πεθάνει. Καθώς κοίταζε τα απομεινάρια της βίαιης κατάθεσής του, κάθισε στην καρέκλα του. Το πρόσωπό του άρχιζε να καθαρίζει.
"Τώρα ομόρφυνες επιτέλους", είπε. Γύρισε προς το γραφείο του και ξεκίνησε να γράφει πάλι. Αυτή τη φορά ήταν σίγουρος για το αριστούργημά του.

Και έμεινε να γράφει, μόνος, στις ίδιες δασικές εκτάσεις, με τους ίδιους τόνους μελάνης, τις σκέψεις του. Για άλλα τόσα χρόνια, χωρίς αυτή τη φορά ενα άσχημο, γερασμένο σκυλί να του αποσπά την προσοχή.

Χωρίς τίποτα.

SKYLLERS aka ΨΑΡΙ ΠΟΥ ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΕΦΑΛΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΩΜΙΣΕΙ

2010-11-14T03:53:00.003+02:00

Καλή μου φίλη,
σου στέλνω αυτό το mail γιατί δε χωράνε σε ενα μήνυμα αυτά που θέλω να σου πω.

Τι υπέροχα που ήταν σήμερα στο Τάδε μέρος! Περάσαμε καταπληκτικά, έκανες τελικά πολύ καλή επιλογή στο μαγαζί, γιατί άμα αφήναμε τον Δείνα να αποφασίσει πάλι σε τίποτα ξενέρωτα θα μας πήγαινε.
Λοιπόν, σαν άντρας προς γυναίκα, ένα έχω να σου πω: είναι φοβερό αυτό το χάρισμα που έχεις, να "διαβάζεις" τον άλλον. Ηξερα οτι οι γυναίκες γενικά έχετε αυτή την ικανότητα, αλλά εσύ φιλενάδα το 'χεις φτάσει σε νιρβάνα! Ωραίος ο τύπος που ασχολήθηκες απόψε. Και πολύ σωστή η Τάδε που στον γνώρισε (αμ, ήξερε κι αυτή τί έκανε!). Θυμάμαι όλες τις συζητήσεις μας για το πώς θες να είναι ο άλλος και τί σε ένοιαζε περισσότερο: να έχει χιούμορ, να είναι ευχάριστος, πνευματώδης, δραστήριος, δημιουργικός. Δε σε ένοιαζε η εξωτερική εμφάνιση και γι'αυτό μπράβο σου που διάλεξες τον συγκεκριμένο, που μόνο απο μια διαβολεμένη σύμπτωση έμοιαζε στο Γιάννη Σπαλιάρα. Είσαι τόσο τυχερή, πανάθεμά σε! Διέκρινες αμέσως τα χαρίσματά του. Απο χιούμορ ο τύπος έσκιζε (ειδικά το ανέκδοτο με τον Πόντιο που πατάει τη μπανανόφλουδα ακόμα το θυμάμαι και πέφτω στο πάτωμα απο τα γέλια!). Και τα πειράγματα που σου έκανε ήταν τόσο, μα τόσο προσεγμένα που κακώς όλοι μας κοίταζαν στο μαγαζί (κομπλεξικοί άνθρωποι!). Και με πτυχίο απο ΤΕΦΑΑ! Πέτυχες και στη μόρφωση κωλόφαρδη! Και μίλαγε και για σοβαρά θέματα χωρίς να γίνεται βαρετός - εγώ εντυπωσιάστηκα απο τα πόσα ήξερε και το βάθος των γνώσεών του (ήξερες εσύ οτι η Αμερική χωρίζεται σε Βόρεια και Νότια; Εγώ έπαθα πλάκα μόλις μου το 'πε σήμερα!). Και συν τοις άλλοις, φιλενάδα, μην ξεχνάμε και το σημαντικότερο: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ! Ο τύπος έχει δικά του λεφτά χωρίς να δουλεύει! Γαμάτο;
Τι να πω ρε φιλενάδα, σε ζηλεύω. Μακάρι να 'βρισκα κι εγώ μια κοπέλα με αυτά τα προσόντα. Οπως κι εσύ, ούτε εγώ κοιτάω την εξωτερική εμφάνιση και το "στιλάκι", και το ξέρεις. Θέλω κι εγώ χιούμορ, πνεύμα, μόρφωση, δημιουργικότητα. Τελικά, πόσο τυχερές είστε εσείς οι γυναίκες ρε παιδάκι μου! Εχετε αυτό το μαγικό χάρισμα των ακτίνων Χ πάνω στον άλλον. Ξέρετε τί θέλετε και όταν το λέτε το εννοείτε. Απλά, εσύ πέτυχες το τζακ-ποτ! Ο τύπος έχει ΟΛΑ αυτά συν την εξωτερική εμφάνιση η οποία, επειδή σε ξέρω, δεν έπαιξε κανένα ρόλο στην επιλογή σου και γι'αυτό σε παραδέχομαι.
Σα φίλος σου, λοιπόν, έχω να σου ευχηθώ τα καλύτερα για τη συνέχεια γιατί ξέρω οτι διάλεξες με τα σωστά κριτήρια. Είσαι υπέροχη, κι εσύ όπως όλες, είστε ενα τρυφερό λουλούδι και πρέπει να σας προσέχουμε, όπως μας αγαπάτε και μας προσέχετε κι εσείς!

Φιλιά πολλά-πολλά-πολλά-πολλά!

ΥΓ(δικό μου). Είναι η τελευταία φορά, ελπίζω, που χαραμίζω τόσες αράδες για την πάρτη σας. Αει πνιγείτε να ησυχάσουμε. Ζήτω οι καμηλοπαρδάλεις.

ΛΙΠΟΔΙΑΛΗΤΕΣ

2010-11-13T13:00:00.004+02:00

Το νέο μοντέλο κατατρεγμένου παύλα δημοκράτη παύλα βολεμένου παύλα κλαψομούνη παύλα πάω-όπου-φυσάει-ο-άνεμος ψηφοφόρου υπάρχει στα καταστήματα εδώ και πολλούς μήνες. Η απήχησή του, αρχικά μέτρια, μετά εντυπωσιακή. Πλέον, όλοι - μικροί και μεγάλοι - τρέχουν να αγοράσουν αυτό το μοντέλο και να το φορέσουν προκειμένου να είναι κι αυτοί στη μόδα και ταυτόχρονα να μην στεναχωρηθούν και οι επώνυμοι σχεδιαστές του.

Πίσω στον πλανήτη Τζι, τώρα, έχουμε την απόλυτη εφαρμογή του παραπάνω μοντέλου σε κάθε μορφή εκλογικής διαδικασίας. Απο τα δεκαπενταμελή στα Λύκεια (με ιερή αποστολή του το σημαντικότερο γεγονός απο καταβολής κόσμου: την οργάνωση της πενταήμερης), μέχρι τις φοιτητικές εκλογές (εκεί, όντως, όλοι κερδίζουν, αφού απο τη στιγμή που είσαι σε παράταξη έχεις σίγουρο το βαθμουλάκο και τη μετέπειτα προώθησή σου σε "ακριβοδίκαιη" ακαδημαϊκή ή άλλη καριέρα) κι απο εκεί στις τοπικές, τις νομαρχιακές, τις δημοτικές έως και τις εθνικές. Αυτή είναι η ζωγραφιά της Δημοκρατίας. Μπορεί να είναι ένα μπουρδέλο, αλλά όταν χρειαστεί σπάει σε πολλά, μικρά παραρτήματα για να μη χάσει τους πελάτες της. Αυτή η υπέροχη "πελατειακή" σχέση ανάμεσα στη Δημοκρατία και τους πιστούς της, είναι η πιο παθιασμένη, μοιραία και υπερσεξουαλική επαφή που έχεις δεί ποτέ μεταξύ ενός γκανιάν και ενός τζόκεϊ.

Γενικώς, επειδή τα πολιτεύματα (όπως και οι θρησκείες) έχουν την προφανέστατη αποστολή να γεννήσουν όσα περισσότερα πρόβατα μπορούν, ώστε η στάνη να είναι πάντα γεμάτη και να μην ξεμείνεις ποτέ όταν θα πρέπει να διαλέξεις, ο πλανήτης Τζι είναι η πλέον κατάλληλη τοποθεσία να στήσει κανείς μια τέτοια επιχείρηση. Ο πελάτης είναι εύκολος - κουτός και ανήμπορος να αντιδράσει ψηφοφόρος που γκρινιάζει και διαμαρτύρεται γι'αυτά που μια ζωή κυνηγάει (respect στο αιώνιο οξύμωρο της ανθρώπινης μοιραιότητας). Οι συνθήκες που απαρτίζουν το περιβάλλον, ιδανικές: δεν υπάρχουν λεφτά, δεν υπάρχει ελπίδα, όλα σκατά, οι εκατό χρόνια πίσω, οι έξω, οι μέσα, η σαπίλα, το σκορβούτο, οι αντεκαιγαμήσουοιπαλιοπούστη και λοιπά. Το έδαφος στρωμένο, έτοιμο, να έρθει όποιος θέλει και να στήσει τη δική του παράγκα έξω απο το σπίτι του καθενός και να παίξει τον "παπά" μαζί του. Τον ψηφοφόρο τον τραβάει ο "παπάς". Είναι ωραίο παιχνιδάκι, γρήγορο, τζογαδόρικο, άμεσα κέρδη και ακόμα πιο άμεσες ζημίες. Θα μπεί πάντα μέσα σε ενα τέτοιο παιχνίδι, γιατί - εκτός του οτι δεν έχει χρόνο για χάσιμο - του αρέσει και να τον κλέβουν. Για να μπορεί αβέρτα μετά να γκρινιάξει.

Κι έτσι, όπως όλα αυτά τα μικρά μαγαζάκια, αυτές οι χαριτωμένες επιχειρησούλες που όλες μαζί κάνουν έναν σούπερ καλοκουρδισμένο κολοσσό αναπτύσσονται συνεχώς, ο πελάτης τους συνεχίζει να τα προτιμά ολοένα και περισσότερο. Τού αρέσει να μην έχει άλλη επιλογή ή να βαριέται να την ψάξει. Τού αρέσει να μην κοιτάζει τις τιμές, να μην εξετάζει την ποιότητα των υπηρεσιών και των προϊόντων, να μην ασχολείται με την ουσία του πράγματος, με τη φινέτσα, με την αισθητική του. Τού αρέσει να το αφήνει στην τύχη του, γιατί γεννήθηκε ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ. Και τέτοια "μαγαζιά" μόνο με καταναλωτές μπορούν να γεμίσουν. Οι περαστικοί τρώνε πόρτα - κι ας μην έχει σφουγγαρίσει κανείς μέσα.

Είμαι, δε, σίγουρος οτι ο Τζορτζ Ρομέρο αποδείχτηκε πιο προφητικός απ'ό,τι κι ο ίδιος θα περίμενε. Κάθε τέσσερα χρόνια έχουμε, πλέον, το φαινόμενο της νεκρανάστασης στον πλανήτη Τζι. Αν το είχε πάρει πρέφα νωρίτερα, η ταινία του θα λεγόταν "Η Δημοκρατία των Ζωντανών-Νεκρών"... 'Η, ακόμα πιο αντιπροσωπευτικά, η "Δημοκρατία" σκέτο. Τα άλλα εννοούνται.

Ο ΣΚΟΤ ΠΙΛΓΚΡΙΜ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ 7 ΠΡΩΗΝ (*****)

2010-10-21T20:21:00.006+03:00

Ο Σκοτ Πίλγκριμ βρήκε γκόμενα που νομίζει ότι του κάνει. Αυτή γουστάρει που ο τυπάς είναι ρόκερ σε «καμμένο» συγκροτηματάκι. Αλλά ο Σκοτ βλέπει άλλη στον ύπνο του. Μια που είναι πιο μούρη. Όταν ξαφνικά συνειδητοποιήσει οτι αυτή η «μούρη» είναι υπαρκτό πρόσωπο θα κάνει τα αδύνατα-δυνατά για να την κατακτήσει. Ακόμα και να περάσει επτά επικίνδυνα levels τσακίζοντας στο ξύλο τους ελεεινά κακούς πρώην της.

Υπόθεση από το έξω διάστημα, εννοείται βασισμένη σε graphic novel της νεο-pulp κουλτούρας που θέλει ενσταντικούς αντι-ήρωες να κόβουν κώλους, έτσι, επειδή το σύστημα γαμιέται. Η αναρχική τους φιλοσοφία γίνεται βούτυρο στο ψωμί του Εντγκαρ Ράιτ και βάζει νίτρο σε έναν κινητήρα ήδη κωλοφτιαγμένο, με αποτέλεσμα οι δύο ώρες που θα ακολουθήσουν να είναι ένα απέραντα ΓΑΜΗΣΤΕΡΟ joyride! Ξέρω ότι η γλώσσα που φαίνεται επιτειδευμένη έως και ενοχλητικά… hipster-ική, αλλά το πράγμα εδώ είναι εντελώς αυθόρμητο και, όπως ο ρυθμός του φιλμ, δεν ελέγχεται. Πώς αλλιώς να πατήσεις τα πόδια σου στη γη και να εκφραστείς όταν:

1. Ο ήρωας μιας ταινίας μπορεί και είναι ταυτόχρονα το είδωλό σου, ο μαλάκας που δε θα έκανες ποτέ παρέα, ο τρυφερός ερωτοχτυπημένος και ο δε-χαμπαριάζω-τίποτα μαχητής ultra βίαιου video-game;
2 . Οι δεύτεροι χαρακτήρες είναι γραμμένοι και εκπροσωπημένοι απο το καστ (ένας κι ένας όλοι τους) με τέτοιο άψογο τρόπο, που μπορούν να κλέψουν το ένα καρέ μιας σκηνής που δεν ανήκει στον Σκοτ;
3 . Το πηγαινέλα από την κωμωδία στο hype, από το σουρεάλ ρομάντζο στην κόμικ καρικατούρα, από το γρήγορο αστείο στην ψαγμένη ατάκα γίνεται με ρυθμό πυροβόλου, ώστε να χορταίνουν ταυτόχρονα μάτια και αυτιά πριν ο εγκέφαλος ΚΑΝ τα επεξεργαστεί;
4 . Ακόμα και σε αυτό τον καταιγισμό «γουάου» εικόνων και καταστάσεων υπάρχουν άπειρες στάσεις για να σκεφτείς πόσο θα μπορούσε να είχε αλλάξει κι εσένα η ζωή σου, αν ο τυφλός έρωτας ήταν πάντα η αρχή και το τέλος του ΔΙΚΟΥ ΣΟΥ βιντεοπαιχνιδιού...

Και στο φινάλε, τι σκας; Πάρε ενα μάθημα για το πώς να γίνεις κάτι πραγματικά όμορφο, κάτι πραγματικά ΓΑΜΑΤΟ. Με χρώμα, ιδέες, άποψη, τόλμη και κινηματογραφικά αρχίδια.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΓΥΡΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟ HOLLYWOOD

2010-10-16T19:55:00.004+03:00

Στον ΚΑΤΗΦΟΡΟ έδειξες για πρώτη φορά τα δόντια σου.

Στο ΝΟΜΟ 4000 έδειξες πυγμή και άγγιξες το νεορεαλισμό όσο κανείς στη Ψωροκώσταινα.

Στη ΣΤΕΦΑΝΙΑ έδειξες οτι είσαι ο μόνος Ελληνας δημιουργός που ξέρει να σκηνοθετεί.

Στο ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ και το ΜΕΡΙΚΟΙ ΤΟ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΚΡΥΟ έδειξες οτι το μιούζικαλ δεν έχει πατρίδα, παρά μόνο ταλέντο.

Στο ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΣΤΟ ΧΑΡΕΜΙ έδειξες οτι η κωμωδία θέλει τρέλα, μπρίο και ελεγχόμενη υπερβολή.

Στη ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ '80 έδειξες οτι κάθε εποχή θα σε έχει ανάγκη. Ακόμα και μέσα στην τραβηγμένη απο τα μαλλιά κοινωνική καταγγελία.

Στο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ έδειξες ποιός πραγματικά είσαι και γιατί σε είχε - και θα σε έχει πάντα - ανάγκη.

Σε ΕΜΑΣ έδειξες οτι πρέπει να χαιρόμαστε το σινεμά κι όχι να το ψειρίζουμε.

Και η απόλυτη επιτυχία σου ήταν οτι δεν είχες ποτέ την ανάγκη να ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ κάτι απο αυτά.

Καλό σου ταξίδι, μια technicolor εμπειρία θα σε συνοδεύει πάντα.

1923-2010

ΜΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΓΑΜΑΤΑ

2010-09-18T01:22:00.004+03:00

Είσαι μεταξύ 14 και 18 ετών; Τα γράφεις όλα στ'αρχίδια σου, αφού ο μπαμπάς και η μαμά έχουν ακόμα να δίνουν για τα κινητά σου, τα pc-ιά σου, τα facebooks σου, τα κλαμπάκια σου και τα i-pods σου; Εχεις άποψη για σοβαρά θέματα όπως "πόση την έχει ο διπλανός", "φούστα ή παντελόνι", "Πάρο ή Μύκονο", "Justin Bieber ή Μιχάλης Χατζηγιάννης";
Ε, σταμάτα πια να γράφεις με σωστά ελληνικά εκεί στα msns και τα διάφορα chats που συνωστίζεσαι. Μην είσαι κορόιδο. Μάθε να μιλάς τη γλώσσα της εποχής σου! Τι σκατά επανάσταση κάνεις;

Λοιπόν, σε πρώτη φάση, παράτα τα καθαρόαιμα ελληνικά στο γαμημένο το πληκτρολόγιο. Ο καλός Θεός σού στέρησε το μυαλό προκειμένου να γράφεις σε GREEKLISH. Μην προκαλείς λοιπόν την τύχη σου και ξεκίνα:

1. Αντί να γράφεις "Ηταν πολύ ωραία χθες στο Candy Bar", πρέπει να γράψεις "itan gamata x8es sto candy bar". Δηλαδή, χωρίς κεφαλαία, χωρίς σημεία στίξης, με αντικατάσταση γραμμάτων απο αριθμούς, με εντελώς αντίθετη ορθογραφία απο την ηλίθια την ελληνική και εννοείται με μπόλικες "ουάου" εκφράσεις όπως "gamato, super, trela, cool, kyrile, kai gamw" κλπ.

2. Σταμάτα να γράφεις ολόκληρες τις λέξεις. Τί θα πεί "Ηταν πολύ ωραία χτες κολλητούλα μου"; Το σωστό είναι "itan yperoxa x8es kolitoula m". Το ολόκληρο "μου" είναι μαλακία. Είσαι καθυστερημένο εκ γεννετής, γιατί να το χαλάς τώρα με μια ολοκληρωμένη πρόταση; Επίσης, οι λέξεις "γιατί", "τίποτα" και "γειά χαρά", αντικαθιστούνται υποχρεωτικά απο τα "gt", "tpt" και "bb" αντίστοιχα. 'Η θα κάνουμε μισές δουλειές ή δε θα κάνουμε.

3. Ξεκόλα με τα εντελώς άστοχα σχόλια στο Facebook για θέματα όπως η οικονομία, η ανεργία, το κοινωνικό κράτος, μια κινηματογραφική ταινία ή μια θεατρική παράσταση. Αυτά υπάρχουν άνθρωποι που τα καταλαβαίνουν κι εσύ πρέπει να το αποφύγεις. Γράψε για πράγματα που μόνο εσύ ξέρεις (τί έκανες με τους φίλους σου κάποτε, για μια ατάκα που είπε κάποιος που μόνο εσύ ξέρεις οτι την είπε, για προσωπικά σου αντικείμενα που κανείς δε γνωρίζει την ύπαρξή τους) ή ακόμα καλύτερα άρχισε να σχολιάζεις σε θέματα άλλων με μονοκόμματες απαντήσεις που περιλαμβάνουν εκατοντάδες θαυμαστικά, emoticons, γελάκια και ανόητα συμπεράσματα, συνοδευόμενα ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ με την τραγικά κουραστική επανάληψη των τελευταίων γραμμάτων (για παράδειγμα, μην τολμήσεις και γράψεις ποτέ "nai!". Το σωστό είναι "naiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!!!!!!!!!:-P").

4. Τέλος, μην ξεχνάς να ενημερώνεις όλο τον κόσμο για το πού πήγες το καλοκαίρι, πού κοιμήθηκες, που χόρεψες, που ξέρασες, πού πηδήχτηκες απ'τον κώλο (ισχύει και στα δύο φύλα καμιά φορά...) και γενικότερα μην παραλείπεις να βγάζεις τα άπλυτά σου στη φόρα - χρησιμοποιώντας όμως πάντα το ίδιο κακό λεξιλόγιο, την ίδια ανορθογραφία και προπαντώς, ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΤΑ GREEKLISH. Επιμένω σε αυτό, γιατί πώς θα σε καταλάβουν τα πλάσματα που κατοικούν στον Αρη, αν δεν μιλάς τη γλώσσα τους;

Και όταν μεγαλώσεις κάποτε, θυμήσου: Κάποτε νομίζαμε οτι είμαστε μόνοι στο σύμπαν. Μετά απο σένα και τη γενιά σου, συνειδητοποιήσαμε οτι έχουμε και παρέα. Να 'σαι καλά.

COUNT 'EM STRIKE!

2010-09-09T20:20:00.004+03:00

Πόσα πρόβατα απεικονίζονται στην παραπάνω φωτογραφία;

ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ

2010-09-07T22:27:00.003+03:00

Το γλυκό αγόρι (και χλωμό παλικάρι) κάθησε στο παγκάκι απέναντι απο το σπίτι του, για να μπορέσει να καπνίσει με την ησυχία του. Σκεφτόταν το χτεσινό βράδυ.

Ηταν το τρίτο τους ραντεβού. Εκείνος είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον απο την αρχή. Αυτή, κατά τας γραφάς, δεν έδειχνε ούτε αποστροφή, ούτε καψούρα. Ούτε ναί, ούτε όχι. Ούτε θέλω, ούτε δε θέλω. Οπως γίνεται πάντα με το συγκεκριμένο φύλο, όπως γίνεται πάντα με τα μυαλά που αντί να βρίσκουν σε γωνία, κάνουν συνεχώς κύκλους.

Οπως και να 'χει, αυτή τη φορά ήταν καλύτερα. Εκείνη πιο δεκτική, εκείνος πιο "χύμα" - άλλωστε, δεν είχε να χάσει τίποτα. Αλλο ενα ραντεβού χρειαζόταν για να γίνουν τα καλύτερα φιλαράκια και να παίζουν σφαλιάρες στα διαλείμματα. Αν ήταν χυμαδιό ενα ραντεβού πιο πριν θα ήταν, στο μυαλό-λεκανοπέδιο, ένας ακόμη χυδαίος και φτηνός πέφτουλας. Αυτό το ραντεβού, το τρίτο, ήταν ο ορισμός του σωστού timing.

Kαι το πέσιμο έγινε, κι επισήμως. Πήγαν στο σπίτι του. Αυτή δεν ήθελε να πιεί τίποτα, όπως γίνεται συνήθως - λες κι αν πιεί γίνεται αυτομάτως το πουτανάκι που επειδή θα είναι τύφλα θα γαμηθεί σαν το σκυλί. Τέσπα. Εκείνος δεν άργησε να μπεί στο ψητό κι εκείνη, σαν καλή κοπέλα απο σπίτι, ενέδωσε αμέσως.

Τα χάδια και τα φιλιά κράτησαν κάμποση ώρα. Εκείνος φοβόταν να το προχωρήσει, μήπως και παρεξηγηθεί ή, στη χειρότερη, η γκόμενα του φύγει μιά και καλή. Εκείνη του έλεγε γλυκόλογα, τού έκανε ναζάκια, τον καύλωνε με σχετική ευκολία, όπως με την ίδια ευκολία σκεφτόταν κι εκείνη τί έπρεπε να κάνει. Οταν εκείνος δοκίμασε να βάλει το χέρι του στο υγρό μουνί της, εκείνη το απώθησε. Εκείνος φοβήθηκε, νόμιζε οτι έκανε μαλακία. Εκείνη, παίρνοντας το βλέμμα "είμαι τόσο καλόκαρδη και καταδεκτική που δε θα σε βρίσω", τον πλησίασε στο αυτί και του ψιθύρισε πως ήθελε να την γλείψει, γιατί αυτό της άρεσε περισσότερο απο όλα.

Κι εκείνος το έκανε. Την εγλειφε για ώρα. Εκείνη έχυσε δυο και τρείς φορές απανωτά. Και τού έλεγε να συνεχίσει γιατί ήθελε κι άλλο. Εκείνος, ακούραστος εργάτης και ποδοσφαιριστής που τιμάει τη φανέλα του, συνέχιζε. Οσο έχυνε αυτή, άλλο τόσο ίδρωνε κι αυτός. Απο ένα σημείο και μετά, το σαγόνι του είχε μουδιάσει. Η γλώσσα του είχε γίνει ένα με την κλειτορίδα της, και οι σπασμοί της συνέχιζαν να είναι αλεπάλληλοι.

Μετά απο αρκετή ώρα εκείνος δεν άντεξε. Σηκώθηκε και κατέβασε το παντελόνι του, εμφανίζοντας τον καυλωμένο (όχι εντελώς) πούτσο του, κουνώντας τον επιδεικτικά μπροστά της. Εκείνη χαμογέλασε, αλλά δεν τον πλησιάσε. Τής έπιασε το χέρι και το ακούμπησε πάνω του. Εκείνη το τράβηξε αμέσως. Αυτός παραξενεύτηκε. "Τί συμβαίνει;" της είπε. "Δεν είναι ανάγκη να προχωρήσουμε τόσο πολύ", τού απάντησε. Εκείνος αμέσως, μάλλον απογοητευμένος και με αργές κινήσεις ανέβασε το παντελόνι του, και ξανακάθησε στον καναπέ. Εκείνη τον πλησίασε και τον αγκάλιασε, λέγοντάς του πόσο ωραίο ήταν και πόσο καλά το έκανε.

Η συζήτηση δεν κράτησε πολύ. Αυτή έφυγε λίγο μετά. Ο τύπος άραξε για λίγο, και μετά πήγε στην τουαλέτα, βαριεστημένος, και βάρεσε μια παχιά μαλακία λίγο πριν τον ύπνο.

Στο παγκάκι, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει. Αρχισε να θυμώνει. Πολύ. Είχε γίνει σχεδόν κατακόκκινος. Εκείνος προσέφερε, εκείνη όχι. "Γαμημένη πουτάνα", ψέλλισε. "Ούτε να τον πάρεις στα χέρια σου δεν ήθελες, σκρόφα!". Δεν άντεξε άλλο. Σηκώθηκε και πήγε σπίτι του, ουρλιάζοντας σχεδόν σε κάθε άψυχο αντικείμενο που έβρισκε μπροστά του.

Αδικος. Γιατί στη ζωή, σημασία έχει να προσφέρεις χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα. Αυτό είναι το μεγαλείο της ψυχής. Γι'αυτό οι γυναίκες δε θα αποκτήσουν ποτέ τους ψυχή, φίλε.

ΠΟΤΕ.

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ 2009-2010

2010-07-29T19:42:00.014+03:00

There we go... Η πιο βαρετή λίστα ever! Αλλά και η πιο σημαντική...

#10. ΣΗΚΩΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ του Νίκολας Στόλερ
Υπάρχουν κωμωδίες που γελάς με το σταγονόμετρο. Υπάρχουν κωμωδίες που γελάς επειδή γελάει ο διπλανός σου. Υπάρχουν κωμωδίες που γελάς χωρίς να πιάνεις το αστείο. Υπάρχουν κωμωδίες με μηνύματα, με κουφά ανέκδοτα, με σατιρικό χιούμορ. Και υπάρχουν και κωμωδίες με... Τζέφρι. Και είναι οι καλύτερες του είδους!

#09. ΔΙΨΑ του Παρκ Τσαν Γουκ
"Καταδικασμένοι" βρυκόλακες, ασίγαστα πάθη, μαύρο χιούμορ και αρρωστημένος ερωτισμός. Ο δημιουργός του Oldboy ξέρει ΚΑΙ απο αυτά και μάλιστα με in-your-face βιρτουοζιτέ που ποντάρει στο συντονισμό σου με μια μεταμοντέρνα ποιητική συχνότητα. Βολεύεσαι ή θα γίνει του... MoonNew;

#08. TOY STORY 3 του Λι Ανκριτς
Πόσο περισσότερο συγκινητική μπορεί να γίνει μια ταινία που σκοπός της είναι να σε βάλει στη θέση ενός... παιχνιδιού που προσπαθεί με κάθε τρόπο να βρεί μια αθώα ψυχή να παίζει μαζί του; Αν είχα μία και μοναδική ευχή, θα ευχόμουν να γίνω ενα τέτοιο παιχνίδι. Και στην αγκαλιά ενός μικρού παιδιού, να διασκεδάζω την ελευθερία μου.

#07. Ο ΚΥΝΗΓΟΣ του Χονγκ-Τζι Να
Ταινία του 2008, γροθιά στο στομάχι για το 2010. Και μάλιστα κορεάτικη! Οι Αμερικάνοι ήδη τρίβουν τα μάτια τους κι εσύ τα δικά σου - οι μεν απο τη ζήλεια τους, εσύ απο την ένταση και το "βουητό" του πιο συναρπαστικού crime story που έθρεψε τα κινηματογραφικά σωθικά την τελευταία δεκαετία. Γι'αυτούς που το είδαν στην ώρα του, τουλάχιστον...

#06. Ο ΑΠΙΘΑΝΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΦΟΞ του Γουές Αντερσον
Ξέχνα το animation! Ενα απλό καδράρισμα, μια αστεία ατάκα, μια νότα του Αλεξάντρ Ντεσπλά, ενα συνηθισμένο κλείσιμο του ματιού και ιδού: μια ταινία του Γουές Αντερσον. Απο την κορφή ως την... ουρά.

#05. ΚΥΝΟΔΟΝΤΑΣ του Γιώργου Λάνθιμου
Το ελληνικό σινεμά που δαγκώνει, που προκαλεί, που απασχολεί, που μαγνητίζει, που εκδικείται για την ατελείωτη μιζέρια που το ταλάνιζε εδώ και δεκαετίες. Απο τις λίγες κινηματογραφικές εμπειρίες που δεν μπορείς να γράψεις παρά ελάχιστες λέξεις, ελπίζοντας πως στο μέλλον αυτές θα χάσουν κάθε σημασία γιατί οι εικόνες - όπως αυτές του Λάνθιμου - θα τις έχουν ολοκληρωτικά ισοπεδώσει.

#04. ΨΗΛΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ του Πιτ Ντόκτερ
Ενα δεκάλεπτο μοντάζ γεμάτο αναμνήσεις. Σε έναν ψηφιακά πλασμένο κόσμο που "αναπνέει" μόνο ανθρώπινα. Κατά τη διάρκεια, αλλά και για πολλή ώρα μετά, ένας ποταμός δακρύων να το ακολουθεί. Χωρίς την παραμικρή υποψία "υπαναχώρησης", η πιο συγκινητική ταινία που μπορούσες να δείς φέτος. Και, κατά την "ταμπέλα", ήταν ενα απλό... Μίκυ Μάους.

#03. ΑΔΩΞΟΙ ΜΠΑΣΤΑΡΔΗ του Κουέντιν Ταραντίνο
Πόσο να ζυγίζει η ευφυία κάποιου; Στην περίπτωση του Ταραντίνο, απλά δεν μετριέται! 153 λεπτά μετά παραμένει καρφωμένη στο μυαλό η απορία "μα, τί μπορεί και γράφει αυτός ο άνθρωπος!". Καθηλωμένος απο μερικές αράδες συναρπαστικού διαλόγου, υπνωτισμένος απο ερμηνείες σαν του Κριστόφ Βαλτς και χαζεύοντας τις σκηνοθετικές ακροβασίες του Ταραντίνο, παραδέχεσαι ενα πράγμα και τέλος: He's the Man.

#02. AVATAR του Τζέιμς Κάμερον
Οταν έχεις στο ενεργητικό σου την τελευταία πραγματικά μεγάλη ταινία επιστημονικής φαντασίας, όταν είσαι ο δημιουργός της ταινίας των 11 Οσκαρ και καταλήγεις να έχεις κάνει το πιο επιτυχημένο - παγκοσμίως - εισπρακτικά φιλμ όλων των εποχών, ναι, είσαι ο βασιλιάς του κόσμου. Και, κατά τα φαινόμενα, ο τελευταίος των μεγάλων οραματιστών. Οδήγησε κι άλλο το σινεμά μπροστά, φίλε...

Η κορυφή για φέτος ήταν υπόθεση... καρδιάς. Ο σεβασμός και η υπόκλιση πάνε στον Κάμερον, αλλά η καρδιά μου είναι ταγμένη στο ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ του Τζέισον Ράιτμαν, γιατί μου μίλησε κατευθείαν σ'αυτήν. Δε θα αναφέρω ξανά τους λόγους που αγαπώ τόσο πολύ αυτή την ταινία, αλλά θα σταθώ μόνο σε τούτο: πόσο, μα πόσο μπορεί να σε πονάει μια πραγματικότητα που αξιοποιήθηκε τελικά μονάχα απο το αδηφάγο και προσκολλημένο στις στουντιακές απαιτήσεις Χόλιγουντ; 'Η μάλλον, πόσο πόνεσε κάποιους "άλλους" όλο αυτό; Μην ασχοληθείς να απαντήσεις. Απλά, σκύψε το κεφάλι και προβληματίσου, γιατί ταινίες σαν κι αυτή θα ξαναδείς μετά απο δέκα χρόνια πάλι...

Για την ιστορία, άλλες τρείς ταινίες προσπάθησαν, πάλεψαν, ίδρωσαν αλλά τελικά έχασαν τη μάχη της δεκάδας: District 9, 500 Μέρες με τη Σάμερ και Στη Χώρα των Μαγικών Πλασμάτων. Mea Culpa, τις αγαπάω εξίσου...

ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ 2009-2010

2010-07-26T15:29:00.019+03:00

Η πιο αγαπημένη μορφή λίστας ever, πάντα θα προηγείται της αντίστοιχης με τα καλύτερα, επειδή είναι γνωστή η αγάπη μου για το "ευπρεπές" θάψιμο...

#10. ΑΝΙΚΗΤΟΣ του Κλιντ Ιστγουντ
Ο Νέλσον Μαντέλα αναλαμβάνει την προεδρία της Νοτίου Αφρικής και αργότερα συνειδητοποιεί οτι η ομάδα φούτμπολ... με αρχηγό τον Ματ Ντέιμον... να κερδίσει το Παγκόσμιο... ΖΖΖΖΖΖΖΖΖ...

#09. ΤΟ ΚΟΥΤΙ του Ρίτσαρντ Κέλι
"What's in the fucking box?" αναρωτιόταν ο Μπραντ Πιτ στο Seven και την ίδια γαμημένη ερώτηση έκανα κι εγώ καθ'όλη τη διάρκεια ενός ακόμα αποτυχημένου πειράματος. Αν και περισσότερο αναρωτιέμαι πια αν ο Κέλι είναι όντως εξωγήινος ή όχι...

#08. ΕΝΝΕΑ του Ρομπ Μάρσαλ
Εξω απ'το χορό πολλά τραγούδια λέγονται, αλλά αν είναι όπως αυτά του εκτρωματικού κάτι-σαν-μιούζικαλ του Μάρσαλ, τότε καλύτερα μούγκα-στη-στρούγγα και δαλιανίδικα χορευτικά, παρά ο Καλιγούλας σε μουσικοχορευτικό όργιο κατά του καλού γούστου!

#07. ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ του Ορεν Πέλι
Ελπίζω κάποτε, όπως έχει γίνει με το σύνολο του έργου του Εντ Γουντ, να μαζευτούν όλα τα φριχτά απομεινάρια του Blair Witch Project και να προβάλλονται σε ειδικές trash προβολές όπου θα εξυμνείται το μη-σινεμά και η "τέχνη" στο YouTube...

#06. ΥΠΟΨΙΑ του Ατομ Εγκογιάν
Ετσι κι έκανες το λάθος να το πάρεις στα σοβαρά, έχανες τα λογικά σου και οδηγούσες τον εαυτό σου σε άτακτον φυγή. Με κανιβαλιστική διάθεση, γλίτωνες τα χειρότερα. 'Η τουλάχιστον, μέχρι να εμφανιστεί απο κάπου το φάντασμα της Γκλεν Κλόουζ και να σε δολοφονήσει με κοκκαλάκι για τα μαλλιά...

#05. Ολόκληρο το συνονθύλευμα που λέγεται "ελληνικό εμπορικό σινεμά". ΝΗSOS, Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ, ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΕΣ, I LOVE ΚΑΡΔΙΤΣΑ (ειδικά αυτό...) και δεν ξέρω πόσα ακόμα έχω ξεχάσει καθώς ο κατάλογος φέτος ήταν σαδιστικά ατελείωτος. Κακογουστιά, ερασιτεχνισμός και τηλεοπτικές φαρσοκαταστάσεις είχαν το θράσος να αυτοαποκαλούνται "ταινίες". Ο Καιάδας λειτουργεί ακόμα;

#04. ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ του Λαρς Φον Τρίερ
Για πόσο έξυπνος, άραγε, περνιέσαι όταν ως ο "καλύτερος σκηνοθέτης στον κόσμο" πουλάς για τέχνη ενα μάτσο εγωπαθέστατες εικόνες, με αμπαλάζ μισογυνικής θρησκευτικής αλληγορίας; Οσο θα συνεχίζει έτσι ο Δανός, δεν το γλιτώνω το chat με τις αλεπούδες...

#03. ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ του Τζιμ Τζάρμους
Τι κάνει ο κεντρικός ήρωας; Τι ακριβώς του λένε οι γραφικοί τύποι που συναντά κάθε τρείς και λίγο; Τι γίνεται στο τέλος; Τι θέλει να πεί ο ποιητής; Τι έφαγα το μεσημέρι;

#02. ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ του Λι Ντάνιελς
Θα έδινες ποτέ Οσκαρ Σεναρίου σε ενα talk show της Οπρα; Και πώς θα το δικαιολογούσες; Ως ρεαλισμό; Ως τίμια αντιμετώπιση της πραγματικότητας; Τρίχες. Απλά θα τσέπωνες όσα περισσότερα μπορούσες πουλώντας τη μελούρα που λατρεύεις να μισείς. Ειδικά αν είσαι νέγρος, φτωχός και υπέρβαρος. Και εντελώς ατάλαντος, επίσης.

Και στην κορυφή του λόφου με τα σκατά, ένα αγαπημένο δίδυμο. Οι αδερφοί Κοέν και τα γνωστά τους αποτυχημένα ανέκδοτα στον ΣΟΒΑΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟ που ίσως, απο την πολλή σοβαρότητα κατέληξε πιο τραγελαφικός κι απο το Burton Fink. Ειλικρινά δε θα ήθελα ποτέ να ακούσω ανέκδοτο απ'αυτούς τους δύο τύπους. Ούτε χαμόγελο δε θα μπορούσα να σκάσω κι απο ευγένεια... eat my shorts! Δε θέλω να φανώ ρατσιστής, αλλά νομίζω πως του ξέφυγαν αυτοί οι δύο του Χανς Λάντα...

Αυτά για το σκουπιδαριό της σεζόν. Οι παραπάνω επιλογές έγιναν απο ένα σύνολο... 24 τίτλων κι αυτό δε νομίζω οτι αποτελεί πλέον έκπληξη, τουλάχιστον για όσους γνωρίζουν το κινηματογραφικό γίγνεσθαι των τελευταίων ετών...

Η ΛΙΣΤΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ: 17 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

2010-07-13T15:50:00.004+03:00

Πείτε με κομπλεξικό. Και πικρόχολο μέχρι αηδίας. Επιμένω, όμως, να επανεξετάζω ταινίες μετά το πέρας κάποιων χρόνων, πολύ περισσότερο όταν αυτές τις έκρινα υπέρ το δέον αρνητικά στην πρώτη τους προβολή.
Τη Λίστα του Σίντλερ, προφανώς λόγω ηλικίας, δεν την είχα δεί στην κινηματογραφική της προβολή το 1993. Την είδα αρκετό καιρό αργότερα, σε βίντεο. Ημουν, ως τότε, δηλωμένος φαν του Σπίλμπεργκ. Εννοώ, φυσικά, τον Σπίλμπεργκ του Jaws, των Κυνηγών της Χαμένης Κιβωτού, του Ε.Τ., των Στενών Επαφών Τρίτου Τύπου. Οντας, σαφώς, μικρό παιδί, αγαπούσα το παιδί που έκρυβε κι αυτός μέσα του. Το κακό ήταν οτι αποφάσισε να μεγαλώσει απότομα. Οχι για προσωπική λύτρωση, ούτε για την "προσγείωση" σε μια ενήλικη, κυνική κοινωνία. Αλλά για το χατήρι μιας στάλας ματαιοδοξίας, για ενα χρυσό αγαλματάκι, για μια "ευπρεπή" αναγνώριση. Αν του έλειπαν τα λεφτά, θα τα προσέθετα κι αυτά.

Βλέποντας λοιπόν ξανά, την ταινία για την οποία ο ίδιος δήλωσε πως θα ήθελε να τον θυμούνται πέρα απο κάθε άλλη (φτύνοντας κατάμουτρα όλο το προηγούμενό του έργο, το οποίο και τον καθιέρωσε), συνειδητοποίησα, δυστυχώς, οτι σε εκείνη την "τρυφερή" ηλικία δεν είχα κάνει λάθος. Η Λίστα του Σίντλερ είναι απο το πρώτο της λεπτό μέχρι το 194ο της μια ταινία-ύμνος στην ευκολία των πάντων. Και κυριότερα, πόσο εύκολα μανουβράρεις τη συνείδηση του θεατή που έχεις απέναντί σου. Και ειδικά αν ΔΕΝ είναι Εβραίος. Ωστόσο, για να συνειδητοποιήσεις πλήρως τί ακριβώς "τρέχει" με τη συγκεκριμένη ταινία, πρέπει να δώσεις βάρος σε τρία πράγματα:

1) Η εικόνα. Ο Σπίλμπεργκ ήταν ανέκαθεν μέγας "έμπορος" των εικόνων, μάστορας στο είδος του, εξαιρετικός αφηγητής. Βέβαια, άλλο να αφηγείσαι την ιστορία μιας φιλίας ενός αγοριού κι ενός εξωγήινου κι άλλο μια ιστορία θανάτου, βάναυση και αιματοβαμμένη. Οταν ο Σπίλμπεργκ παίρνει το "σοβαρό" του ύφος, καλύτερα να φυλάγεσαι! Κάμερα στο χέρι και στιλ ντοκιμαντερίστικο. Χιλιάδες κομπάρσοι να σφαγιάζονται ανηλεώς απο καρικατούρες Ναζί, να πυροβολούνται εξ επαφής, να εξευτελίζονται και να θανατώνονται χωρίς προφανή λόγο και αιτία. Το παράλογο του πολέμου; Δε νομίζω! Οταν η Ιστορία έχει καταγράψει τη ΛΟΓΙΚΗ που υπήρχε πίσω απο το σχέδιο του Χίτλερ για την εξόντωση των Εβραίων (κι όταν λέω λογική, μην παρεξηγηθώ, απλά είναι γνωστό οτι ο Χίτλερ ήξερε πολύ καλά γιατί ήθελε τους Εβραίους εξαφανισμένους απο προσώπου γης), δε χρειάζεται κανένας Σπίλμπεργκ για να την ξαναγράψει. Σημασία, όμως, έχει το αποτέλεσμα. Οταν προκαλείς το συναίσθημα του θεατή βάζοντάς τον στη εξαιρετικά δύσκολη θέση να παρακολουθήσει σκηνές όπως το μαζικό κάψιμο πτωμάτων υπο τη συνοδεία ενός αποσπάσματος απο το "Ρέκβιεμ" του Μότσαρτ ή το κυνηγητό στα γκέτο της Κρακοβίας υπο τη συνοδεία, κι αυτό, ενός μελοδραματικού yiddish τραγουδιού (η περιβόητη σκηνή με το κοριτσάκι με το κόκκινο παλτό), τότε είσαι χειριστής του συναισθήματος κι όχι, απλά, συναισθηματικός. Με το ζόρι να κλάψω; Είμαι τόσο αφελής που πρέπει να δω πτώματα να καίγονται μπροστά στη μούρη μου με τον "βαρύ" Μότσαρτ απο πίσω για να καταλάβω οτι επρόκειτο περί κτηνωδίας; Ευτυχώς που ο Σπίλμπεργκ δεν είναι ηλίθιος, ώστε να μπορεί να θεωρεί με ευκολία οτι είμαστε εμείς! Ο συνδυασμός όλων αυτών των εικόνων, συνδυασμένων με τις αντίστοιχες γραφικότητες των ίδιων των χαρακτήρων (και Εβραίων και Γερμανών) μπορεί να σου βγάλει μόνο ένα συναίσθημα: αυτό της έντονης ενόχλησης, οτι αυτό που παρακολουθείς προσπαθεί με κάθε μέσο και τεχνική να σου βγάλει με το τσιγκέλι αυτά που ΕΚΕΙΝΟ επιβάλλει κατά τη διάρκειά του.

2) Το Ολοκαύτωμα. Γιατί να γυριστεί εξ αρχής μια ταινία με αυτό το θέμα; Ο Σπίλμπεργκ είχε δηλώσει σε μια συνέντευξη της εποχής, οτι γύρισε τη Λίστα του Σίντλερ για να "μην ξεχάσει ο κόσμος το Ολοκαύτωμα". Αλλη μια γελοία παρατήρηση: ακόμα και όλος ο πλανήτης να ήταν γεμάτος νεοναζί, το Ολοκαύτωμα δε γίνεται να ξεχαστεί γιατί είναι ΙΣΤΟΡΙΑ. Οπότε, ο Σπίλμπεργκ στηρίχτηκε για άλλη μια φορά στις πλάτες της, κάνοντας κηδεία με ξένα κόλυβα. Το Ολοκαύτωμα ΔΕΝ είναι κατάκτησή του, είναι μια μελανή σελίδα στην Ιστορία του ανθρώπινου γένους και δε γεννάται αμφιβολία επ'αυτού. Το ζήτημα που τείθεται εδώ, όμως, είναι τί κέρδος είχε ο Σπίλμπεργκ με την ρεαλιστική (σχεδόν... δημοσιογραφικού χαρακτήρα) αποτύπωση του Ολοκαυτώματος στην ταινία του; Προφανώς, όχι αυτό που είχε δηλώσει τότε, αφού το ίδιο το σύστημα που τον έφερε εκεί που είναι "έτρωγε" για πολλά-πολλά χρόνια απο τα "έτοιμα" εκείνης της θηριωδίας. Οπως πολύ εύστοχα είχε πεί εκείνη την περίοδο ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ "Το Ολοκαύτωμα ήταν μια ιστορία για την αποτυχία. Η Λίστα του Σίντλερ είναι μια ταινία για την επιτυχία". Σαφώς! Ο κεντρικός ήρωας καταφέρνει να σώσει μερικούς Εβραίους, την ίδια στιγμή που περίπου 6 εκατομμύρια (θεωρητικά...) σφαγιάστηκαν σε όλο τον κόσμο. Εμείς μαθαίνουμε για αυτή την "επιτυχία", χειροκροτούμε και κλαίμε ταυτοχρόνως και... σύμφωνα με το tagline της ταινίας "One who saves a life, saves the world entire"! Δηλαδή, γίναμε μάρτυρες ενός άτυπου... snuff film και στο τέλος κερδίσαμε...

3) Τα Οσκαρ. Δοκιμάστε να πετύχετε ενα βίντεο στο YouTube, όπου ο νεαρός Σπίλμπεργκ βρίσκεται με μια παρέα φίλων του, το 1976, σε ενα σπίτι και περιμένουν την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τα Οσκαρ του '75. Οταν ο "πιτσιρικάς" βλέπει τα Σαγόνια του Καρχαρία να προτείνονται για Καλύτερη Ταινία αλλά όχι για Σκηνοθεσία, απογοητεύεται τόσο που κρύβει το πρόσωπό του ψελλίζοντας "I wasn't nominated... I can't believe this.". Και μιλάμε για τη μόλις δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του! Δυστυχώς, όταν είσαι ματαιόδοξος άνθρωπος, όσο και να το κρύβεις, κάποια στιγμή θα σε κυριεύσει. Ο Σπίλμπεργκ έκτοτε έκανε πολλές προσπάθειες να κερδίσει το ρημάδι, αλλά έτρωγε συνεχώς πόρτα. Η Λίστα του Σίντλερ "βρωμούσε" ολόκληρη Οσκαρ. Το κυνηγούσε με τόση μανία, που αυτομάτως πολλές απο της σκηνές της ίδιας της ταινίας μοιάζουν κομμένες και ραμμένες για τα μέτρα της Ακαδημίας. Αυτή τη "λύσσα" για ενα Οσκαρ, ο Σπίλμπεργκ την έβγαλε με τον ποιό προφανή, "στημένο" αλλά και εξωφρενικά χυδαίο τρόπο. Και φυσικά, άλλα τόσα εκατομμύρια, που πάντα κάνουν καλό, ειδικά όταν την ίδια χρονιά έχεις φροντίσει να τα τσεπώσεις χοντρά με κάτι σαν... Jurassic Park.

Εν συνόλω, ο Σίντλερ είναι μια ταινία "κατασκευαστική". Δεν ξέρω αν ο σκοπός του Σπίλμπεργκ ήταν, εκτός των άλλων, να αφυπνίσει και τις συνειδήσεις μας. Προσωπικά, δε νομίζω οτι κάνενα θύμα του Ολοκαυτώματος, κανένας σύγχρονος Σίντλερ και κανένας Εβραίος δε δικαιώνεται απο μια τέτοια προστυχιά. Θαρρώ πως περισσότερο προσβάλλει το ήθος ενός θεατή, που έρχεται αντιμέτωπος με το έτσι θέλω με μια ζοφερή στιγμή της Ιστορίας, του επιβάλλεται να κλάψει και να θρηνήσει για τα ΠΑΝΤΑ και στο τέλος να αισθανθεί και αισιόδοξος για την πιθανότητα, και μόνο, ύπαρξης ενός... Οσκαρ Σίντλερ που θα σε σώσει εκεί που θα τον χρειαστείς. Ποιός θα αποφασίσει πώς θα χειριστώ εγώ τη συνείδησή μου; Ποιός θα αποφασίσει οτι έτσι έχουν τα πράγματα και τέλος; Ποιός θα με αναγκάσει να γίνω μάρτυρας μιας ανθρώπινης τραγωδίας; Σίγουρα, όχι ο Σπίλμπεργκ...

ΥΓ. Κάποιοι θα μου πούν οτι δεν έκρινα το έργο με "κινηματογραφικά" κριτήρια. Με ποιά; Χμμ... Απο το σύνολο αυτό της "αμαρτίας" θα έβγαζα μονάχα δύο κερδισμένους. Τον Γιάνους Καμίνσκι που έκανε "παπάδες" στο ασπρόμαυρο και τον Ρέιφ Φάινς που ήταν ο μόνος διασωθείς απο το μονόχρωμο σύνολο των ερμηνευτών. Κατά τα λοιπά, η ταινία, εκτός όλων όσων ανάφερα, ήταν εκνευριστικά μονότονη και επαναλαμβανόμενη, με σενάριο που απλά υπήρχε για να ανοιγοκλείνουν τα στόματά τους οι πρωταγωνιστές (ανάμεσα στους σκοτωμούς δηλαδή...) και μια αφόρητα μελό μουσική επένδυση του Γουίλιαμς, που καθιστά το τελικό αποτέλεσμα ακόμα πιο αφόρητο απο ο,τι είναι...

ΥΓ2. Αποτέλεσμα των 7 Οσκαρ και της κριτικής αποδοχής; Το Amistad, ο Στρατιώτης Ράιαν, το Μόναχο...

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗ ΜΑΝΑ

2010-07-06T02:49:00.004+03:00

του Αίολου

Μάνα,

θυμάμαι με μεγάλωνες. Απο 'δω κι εκεί άκουγα ιστορίες. Μιλούσαν για τον άντρα κυνηγό, που έπαιρνε το όπλο του και με διάφορες τεχνικές περικύκλωνε το θύμα του και το κατακτούσε. Θεωρίες επι θεωριών, αναπτύσσονταν γύρω απο άδεια φλυτζάνια καφέ, μισογεμάτα μπουκάλια μπύρας και γεμάτα τασάκια, σχετικά με τις τεχνικές αυτές και την αποτελεσματικότητά τους.

Μάνα,

μεγάλωσα. Κατάλαβα πως για να είσαι κυνηγός πρέπει να υπάρχουν διαθέσιμα θηράματα. Διάολε, δεν υπάρχουν! Τώρα πια κάθεσαι στο τραπέζι και το 'χεις στο πιάτο. 'Η καθόλου. Ανεξαρτήτου ποιότητας! Δώθε-κείθε τριγυρνούν, πολλές φορές, με μάτι τέτοιο που σε κάνει θήραμα. Πεζές πουτάνες όλο νάζι, νομίζουν πως σε κυβερνούν με το πράμα τους. Πιτσιρίκες που στο "όχι" βγάζουν σπυριά, κομπλεξικές ενήλικες που ζητούν αλλά δεν ξέρουν τί σημαίνει "δίνω", γκόμενες που οι μύτες τους είναι πιο μεγάλες απ'το μπόι τους, αεράτα ξέκωλα...

Τέτοιοι καταντήσαμε, να μας κάνουν τέτοιες υποχείρια. Να υποκύπτουμε. Καμία αξία, καμία αξιοπρέπεια. Πίεση, αλλά η ελευθερία τους ιερή. Ας πάνε απο 'κει που 'ρθαν...

Ακου μάνα,

ξέρω τον καημό σου. Μα, αν θες εγγόνια υπομονή, μέχρι να σταματήσουν να μου γαμάνε την ψυχή!

Παράγκα

Ο ΛΑΚΚΟΣ

2010-07-03T03:30:00.002+03:00

Ο Κύριος ξύπνησε πρωί-πρωί - ούτε καν είχε προλάβει να χαράξει κανονικά - και ντύθηκε με τα καλά του. Ενας εξαιρετικά καλαίσθητος συνδυασμός παντελονιού και σακακιού, μαύρα και τα δύο κι ενα εξίσου υπέροχο άσπρο πουκάμισο, καλοσιδερωμένα και τα τρία, πεντακάθαρα, μοσχοβολάγανε. Μαζί, μια απλή, αλλά συνάμα καλόγουστη γραβάτα τα συνόδευε. Χτενίστηκε, αρωματίστηκε, έγινε επιτέλους μετά απο καιρό ενα αληθινό πρότυπο.

Κατευθύνθηκε προς την αποθήκη του σπιτιού του και άρπαξε ενα φτυάρι. Ολοκαίνουριο, το είχε αγοράσει μόλις πριν λίγες μέρες, αχρησιμοποίητο και απο τα ακριβά. Το πήρε στα χέρια του και πήγε στο αυτοκίνητό του, όπου το τοποθέτησε στο πορτ-μπαγκάζ. Μπήκε κι εκείνος με τη σειρά του στη θέση του, έβαλε μπρος και ξεκίνησε.

Ο καιρός, υπέροχος. Μια ζεστή, αλλά όχι αποπνιχτική ατμόσφαιρα. Ο ήλιος ήταν, μετά απο πάρα πολύ καιρό, ξανά φιλικός μαζί του. Δεν τον χτυπούσε ενοχλητικά στην πλάτη, απλά τον αγκάλιαζε. Και η αίσθηση του αέρα... Πόσο χαρούμενος ήταν! Για πρώτη φορά κατέβασε τα παράθυρα του αυτοκινήτου για να αναπνεύσει τον αέρα και για πρώτη φορά ένιωθε οτι γέμιζε η ψυχή του την ικανοποίηση της φύσης.

Μετά απο μερικά χιλιόμετρα, έφτασε στον προορισμό του. Μια άδεια αλάνα, μακριά απο την πόλη, γεμάτη πέτρες και μικρά σκουπίδια. "Ανίδεοι", ήταν το πρώτο που ψέλλισε. "Πως καταστρέφουν έτσι έναν τόσο υπέροχο τόπο". Σιγά τον τόπο, θα μου πείτε. Μια αλάνα της παρηγοριάς για αναποφάσιστα 10χρονα που κλοτσάνε κάτι πανιά με χρωστικές. Ο Κύριος όμως είχε άλλη άποψη.

Οπως και να 'χει, σταμάτησε το αυτοκίνητο, κατέβηκε, έβγαλε το φτυάρι και προχώρησε προς το κέντρο της αλάνας. Εριξε δυο κλεφτές ματιές τριγύρω του. Ψυχή δεν υπήρχε. Το χαμόγελο ήρθε ξανά στα χείλη του. Εμπηξε με δύναμη το φτυάρι στο χώμα κι άρχισε να σκάβει. Αδιάκοπα. Μετά απο αρκετή ώρα, είχε ανοίξει το λάκκο που ήθελε. Τα ρούχα του, όμως, είχαν λερωθεί. Δεν ήταν πια καλοσιδερωμένα, αλλά "χρησιμοποιημένα". Ο ιδρώτας του είχε χαλάσει το χτένισμα, πλέον βρωμοκοπούσε, δεν ήταν αυτός που ήταν πριν λίγες ώρες. Απογοητεύτηκε για μια στιγμή και είπε να ξαποστάσει.

Τον πήρε ο ύπνος στο αμάξι. Ο λάκκος έμεινε εκεί, ανοιχτός. Πάντως, ακόμα και μετά το πέρας μερικών ωρών, δεν είχε πατήσει άνθρωπος στην αλάνα. Οταν ο Κύριος ξύπνησε, συνειδητοποίησε πως δεν μπορούσε να μείνει άλλο έτσι, βρώμικος και τσαλακωμένος. Δεν του άρεσε αυτή η εικόνα, γι'αυτό και πήρε το αυτοκίνητο και ξαναγύρισε σπίτι του, όπου πλύθηκε, χτενίστηκε και ξαναντύθηκε με ρούχα αντίστοιχα με τα προηγούμενα. Ηταν, και πάλι, πρότυπο.

Οταν γύρισε στην αλάνα, βρήκε το λάκκο κλειστό και το φτυάρι εξαφανισμένο. Για μια στιγμή σάστισε. "Μα, ποιός θα έκανε κάτι τέτοιο;" σκέφτηκε. Εστιψε το κεφάλι του, αλλά απάντηση δεν πήρε. Απογοητευμένος ξανά για τον κόπο και τον χρόνο που έχασε, αποφάσισε να γυρίσει σπίτι του και να κρεμαστεί.

Σ'αυτόν τον κόσμο, όπως συνειδητοποίησε λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, ένας άνδρας μόνος του δεν είναι τίποτα.

TOY STORY 3 (****)

2010-06-24T01:19:00.003+03:00

Ο, κάποτε μικρός, Αντι μεγάλωσε. Και ετοιμάζεται να πάει στο κολλέγιο. Τί θα απογίνουν όμως τα αγαπημένα του παιχνίδια, ο Γούντι, ο Μπαζ, η Τζέσι, ο Ρεξ και όλοι οι υπόλοιποι; Δωρεά σε πρωινό «κρατητήριο» ατίθασων μικρών «δαιμόνων»! Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχουν και κακά παιχνίδια ανάμεσά τους. Πολύ κακά.

Όχι ότι η υπόθεση έχει σημασία στη δεύτερη συνέχεια ενός animation που έκανε αίσθηση τεχνικά πριν 15 ολόκληρα χρόνια. Όπως και τότε, έτσι και τώρα, βρίσκω το πρώτο Toy Story μια μέτρια και ολότελα παιδική ταινία. No adults allowed και τέρμα. Το πρώτο του σίκουελ, όμως, το 1999 μού έκανε τη διαφορά. Τότε, βέβαια, το animation δεν ήταν στο επίπεδο που έχει φτάσει σήμερα, ήτοι να συναγωνίζεται επάξια ένα καλό live action αποτέλεσμα. Για το πόσο μπροστά έχει οδηγήσει το «μέσο» η Pixar καλό είναι να μην επαναλαμβανόμαστε. Τα έχουμε πει άπειρες των απείρων φορές. Το τρίτο μέρος του Toy Story δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση από αυτή την ευχάριστη «επανάληψη».

Γιατί; Γιατί είναι ΤΑΙΝΙΑ με τα όλα της! Όπως είχα πει και για τους προκατόχους του (Nemo, Απίθανοι, Wall-E, Up), έτσι κι αυτό ξεχειλίζει από γνήσια, αυθόρμητα, πηγαία συναισθήματα. Σαφώς, δίνει βάρος στο μεγαλύτερο μέρος του στη δράση και την κωμωδία, με χιούμορ όμως συντονισμένο και «ευγενικό» προς όλες τις ηλικίες και, φυσικά, τις διαθέσεις. Ο ρυθμός δε χαλαρώνει ποτέ, χωρίς το φιλμ να φτάνει ποτέ σε παιδιάστικες υπερβολές ενώ υπάρχουν ακόμα και ατάκες ή σκηνές ανθολογίας (τα «βασανιστήρια» της Μπάρμπι στον Κεν, το flashback στην ιστορία του «κακού» αρκούδου με νουάρ ηχόχρωμα, η αψιμαχία ανάμεσα σε ένα περιστέρι και τον καμουφλαρισμένο με… τορτίγια κο Πατάτα) που θέλεις δε θέλεις μπορούν να σε κάνουν ακόμα και να χειροκροτήσεις από ευχαρίστηση, ακόμα κι αν επιμένεις με σαδιστικά απάνθρωπο τρόπο να αρνείσαι την όποια παιδικότητα κρύβεις ακόμα μέσα σου.

Εκεί που θέλω να σταθώ ξάνα, όμως, είναι στο ΔΑΚΡΥ. Ναι, δεν ειρωνεύομαι. Ίσως είναι προσωπικό το θέμα μου με την Pixar, αλλά ειλικρινά, αυτοί οι τύποι νιώθω πολλές φορές ότι διαβάζουν βουλωμένο γράμμα απέναντι στην ψυχή μου. Ρίξτε μια ματιά στο φινάλε της ταινίας – μου θύμισε πολύ έντονα εκείνο το συγκλονιστικό εναρκτήριο δεκάλεπτο του Up. Έβαλα τα κλάματα πανεύκολα. Σχεδόν ανατρίχιασα. Πόσο να αξίζουν τελικά όλες οι παιδικές μας αναμνήσεις; Πόσο «βαριές» είναι πάνω μας; Αυτό το πέρασμα του χρόνου, η μετάβαση στην μονόχρωμη ενηλικίωση είναι σταυρός βαρύς κι ασήκωτος. Και ίσως έκλαψα επειδή κατάλαβα τη σημασία και την ανάγκη της παιδικής αφέλειας – αυτής, που βλέπει μια «άψυχη» κούκλα ως προέκταση των συναισθημάτων της. Και ομολογώ, δακρυσμένος και πάλι, ότι μου έχει λείψει.

ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ

2010-06-15T00:56:00.003+03:00

Ανήκεις στην προβοκατόρικη μειοψηφία των ΑΝΕΡΓΩΝ; Δε σου φταίει κανείς, παρά μόνο ΕΣΥ, που επιμένεις να αγνοείς το σύγχρονο, το φιλόδοξο, το προχωρημένο, το "αναγκαίο". Ο τόπος βοά απο ευκαιρίες αλλά εσύ δε νοείς να καταλάβεις οτι πρέπει επιτέλους να κάνεις το βήμα μπροστά. Πας και γίνεσαι γιατρός, δικηγόρος, τεχνικός υπολογιστών, λογιστής, τραπεζικός, έμπορος, βουλευτής, δημοσιογράφος. Εχεις μείνει 200 χρόνια πίσω! Είμαι εδώ, για να σου ανοίξω τα μάτια και να σε φέρω στο φως.

Ιδού μερικά απο τα νέα, σύγχρονα και ταυτόχρονα κερδοφόρα επαγγέλματα που μέχρι στιγμής αγνοούσες και που θα σε βγάλουν απο τη δύσκολη θέση:

1. Σκαμπιλιστής ντομάτας σε θερμοκήπιο. Υπέρ το δέον χρήσιμη ειδικότητα, καθότι στις μέρες μας ολοένα και αυξάνονται οι ντομάτες που αρνούνται να κοκκινήσουν. Μισθός: 35 ευρώ η σφαλιάρα. Εργασία: Πενθήμερη. Ασφάλιση: ΣΥΚΑ.

2. Μεταφορέας γαϊδάρου σε νησιά κάτω των 50 μόνιμων κατοίκων. Επειδή οι κάτοικοι είναι ελάχιστοι, το πιθανότερο είναι να είναι και ηλικιωμένοι. Λόγω ανυπαρξίας μεταφορικών ή άλλων μέσων, είναι επιτακτική η ανάγκη να τους πηγαινοφέρνει κάποιος με τα ζώα. Οταν το νησί ερημωθεί κάποια στιγμή μπορείς άνετα, και λόγω της σημαντικής προϋπηρεσίας, να αναβαθμιστείς (απο γάιδαρο σε άλογο, εκτός αν βρίσκεσαι στο εξωτερικό, οπότε εκεί πάμε σε καμήλα). Μισθός: 18 ευρώ κατώτατη τιμή κούρσας (και απο εκεί ο,τι θέλει ο πελάτης). Εργασία: Τριήμερη (υποχρεωτικές όμως 14ήμερες απασχολήσεις στις εορτές Χριστουγέννων και Πάσχα απο και προς την εκκλησία). Ασφάλιση: Στ'αρχίδια σου.

3. Κυνηγός κροκοδείλων στη λίμνη του Μαραθώνα. Εξαιρετικά χρήσιμο, αφού δεν υπάρχουν κροκόδειλοι στη συγκεκριμένη λίμνη, άρα ελάχιστοι διαθέτουν το προνόμιο να μπορούν να τους κυνηγήσουν. Μισθός: 300 ευρώ ανα κεφαλή (κροκοδείλου). Εργασία: Επταήμερη. Ασφάλιση: National Geographic.

4. Λειαντής καρουμπάλων. Το προνόμιο της συγκεκριμένης ειδικότητας είναι οτι μπορείς να στήσεις το υποκατάστημά σου (σε αντίσκηνο, παράγκα ή περίπτερο) σε οποιοδήποτε σημείο θεωρήσεις οτι μπορείς να βρείς πελατεία: έξω απο γήπεδα, δημόσιες υπηρεσίες, συναυλίες των Metallica, θέατρα που παίζει ο Σεφερλής, κλπ. Μισθός: 25 ευρώ ανα καρούμπαλο. Εργασία: Ανοιχτή (εξαιρούνται οι κατά το νόμο εργάσιμες, ο δεκαπενταύγουστος, τα μεγάλα σου μάτια, τα πυκνά σου μαλλιά, τα παράξενα χείλη...). Ασφάλιση: ΤΕΒΕ (με σύμβαση έργου ανα λείανση καρουμπάλου).

5. Δοκιμαστής τυρόπιτας στο κυλικείο της Βουλής. Είναι η ειδικότητα που όλοι οι βουλευτές και υπουργοί θέλουν δίπλα τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που μια χαλασμένη τυρόπιτα εμπόδισε το θεάρεστο κοινωνικό έργο των Ελλήνων βουλευτών, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αποδώσουν όπως θα έπρεπε κατά τις ομιλίες τους. Εσύ θα είσαι εκεί, ώστε να δηλητηριάζεσαι πριν απ'αυτούς, βοηθώντας ταυτόχρονα τους υπεύθυνους του κυλικείου να κρατάνε τη δουλειά τους. Μισθός: 15 ευρώ ανα καλή τυρόπιτα, 35 ανα χαλασμένη (λουκανικόπιτες μόνο με σύμβαση έργου). Εργασία: Οταν θυμούνται να πάνε στη Βουλή. Ασφάλιση: Γρηγόρης Μικρογεύματα.

Τα είδες; Τόσο εύκολο. Αρκεί να ανοίξεις τα μάτια σου. Τεμπέλη και χαραμοφάη.

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΕ

2010-06-03T02:48:00.002+03:00

του Αίολου

Θόρυβος ακούστηκε. Δε γύρισε καν το κεφάλι. Εσφιξε τα δάχτυλα στο σκουριασμένο σύρμα ξέροντας τί ήταν. Κράτησε το βλέμμα καρφωμένο μέχρι που μια σειρά φώτα μέσα στη νύχτα έτρεξε μπροστά του, προκαλώντας κύματα αέρα στα μαλλιά του και κύματα σπασμών στα αυτιά του.

Πόσα χρόνια έμενε εκεί, με το βλέμμα καρφωμένο, να βλέπει τρένα να περνούν με ιλλιγιώδη ταχύτητα, να του προκαλούν τόσα αισθήματα, μα γι'αυτά να είναι τίποτα. Ενα, δύο, πέντε, δέκα, άπειρα...

Κι όμως, αυτός ήταν πάντα εκεί, να βλέπει τα τρένα, σειρές βαγονιών σαν ένα ή φώτα, σα μια φωτεινή γραμμή απ'την ταχύτητα.

Θόρυβος ακούστηκε. Τα σύρματα δεν κουνήθηκαν. Το παιδί που κοίταζε τα τρένα να περνούν έλειπε. Το τρένο πέρασε. Ενα, δύο, πέντε, δέκα, άπειρα... Κανένα δεν έδωσε σημασία, όπως τόσα χρόνια...

C/Cachucha
Velez Rubio

Ο ΑΡΓΟΚΙΝΗΤΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΥΤΣΟΥ

2010-05-17T19:33:00.002+03:00

Σήμερα το πρωί ξύπνησε με ενα απίστευτο βάρος στους ώμους του. Με το ζόρι σηκώθηκε απ'το κρεβάτι, ήταν σα να πάλευε με τα κύματα. "Μα, τι έχω!" μουρμούραγε και προσπαθούσε με το χεράκι του να απομακρύνει το βάρος. Δε μπορούσε. Με τα χίλια ζόρια προχώρησε προς το μπάνιο προκειμένου να ξεβγάλει το βάρος με νερό. Μπήκε στο ντους και με βαριές κινήσεις άρχισε να βρέχεται ολούθε - το βάρος δεν έφευγε. Εκεί, βασανιστικά παρόν σε κάθε του κίνηση.

"Θα τρελαθώ!" αναφώνησε. Ηταν τόσο νευριασμένος που ήθελε να σπάσει ο,τι έβρισκε μπροστά του, αλλά το γαμημένο το βάρος στους ώμους εμπόδιζε την ολική καταστροφή υαλικών και παραπλησίων ευθραύστων αντικειμένων. Στάματησε να πάρει μια ανάσα. Πήρε δύο, τρείς, όσες άντεχε. Για λίγο ηρέμησε. "Θα μου φύγει όταν βγω απ'το σπίτι" είπε και ο εαυτός του αμέσως συμφώνησε. Με αργές κινήσεις και έξτρα μπόνους τον πονοκέφαλο που μόλις είχε ξεκινήσει το Γολγοθά του, ετοιμάστηκε για τη δουλειά.

Σχεδόν σερνόμενος, βρήκε απο την είσοδο της πολυκατοικίας για να μπεί στο αυτοκίνητό του. Κάποιοι περαστικοί τον κοίταζαν περίεργα. Τους είδε, αλλά τους αγνόησε προκειμένου να μην ξεσπάσει πάνω τους. Οταν κάποιος τον πλησίασε για να τον ρωτήσει γιατί προχωράει έτσι, εκείνος απάντησε βίαια "Τι θες ρε; Κάτι μου 'χει κάτσει στο σβέρκο! Λογαριασμό θα σου δώσω; Αντε και γαμήσου!". Με αυτούς τους ήχους της αστικής φύσης, μπήκε στο αυτοκίνητο και ξεκίνησε το δρόμο προς την εργασία του.

Αν και με πολλή πίεση και φριχτό πόνο, έφτασε στη δουλειά του. Παρκάρει και πηγαίνει προς την είσοδο. Το βάρος το ένιωθε μεγαλύτερο. Σχεδόν ασήκωτο. Αρχισε να μπήγει τις φωνές και να γονατίζει στο πεζοδρόμιο. Εφτασε στο σημείο να φωνάξει "Βοήθεια!" μπας και τον βοηθήσει κανείς. Ενας νεαρός τον πλησίασε και τον ρώτησε τί τρέχει. Εκείνος του είπε οτι έχει κάτι πάνω του που τον βαραίνει και δεν μπορεί να περπατήσει. Τού ζήτησε να το βγάλει. Ο νεαρός τον κοιτούσε απορρήμένος, μη βλέποντας το οτιδήποτε περιττό πάνω στο σβέρκο του. "Δε βλέπω τίποτα" του είπε. "Είσαι τρελός; Δε μπορώ να σηκωθώ! Κάτι με πλακώνει! Κάνε γρήγορα!" βούιζε σαν τραυματίας πολέμου ριγμένος στο πεζοδρόμιο.

Πολύς κόσμος μαζεύτηκε γύρω του. Τον κοιτούσαν όπως κοιτάς έναν τρελό, που κάνει βλακείες στη μέση του δρόμου και γελάς μαζί του, αν είναι αστείος, ή απλά αδιαφορείς αν η περίπτωσή του είναι δυστυχισμένη. Κανείς, όμως, δεν βοηθούσε.

Οι πόνοι ήταν αβάσταχτοι και η φωνή του όλο και δυνάμωνε, όσο δεν είχε άλλο. Απο την πίεση, ένιωσε το κεφάλι του να σκάει, να γίνεται χίλια κομμάτια. Για ενα δευτερόλεπτο σκέφτηκε οτι πέθανε, οτι αυτό ήταν, πάει, τελείωσε. Υστερα έχασε τις αισθήσεις του και έπεσε λυπόθυμος.

Λίγες ώρες αργότερα ξύπνησε στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου. Το πρώτο πράγμα που αντίκρυσε ήταν μια όμορφη, γλυκύτατη νεαρή νοσοκόμα.

"Είχατε πέσει σε λήθαργο" του είπε με ζαχαρένια ευαισθησία.
"Οχι... Απλά κάτι είχε κάτσει στο σβέρκο μου" είπε αυτός.
"Τώρα αισθάνεστε καλύτερα;" τον ρώτησε.
"Μια χαρά... Μια χαρά" είπε εκείνος και ξανάκλεισε τα μάτια του, ανακουφισμένος.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

2010-05-07T16:30:00.003+03:00

Ω, χάλι
Χάλι γενικό
Κράτος της πλάκας
Προβληματικό
Ο τζόγος και τα δανεικά
Είναι του έθνους
Τα ιδανικά

Η ελπίδα της πατρίδας είναι
Λόττο και Προ-Πο
Μια δωδεκάδα λαχείο λαϊκό
Τάβλι, πόκα, ζάρια και ρουλέτα
Θανάσης και ξερή
Πρέφα, μπιρίμπα
Κι ενα φαβορί

Ω, χώρα σχιζοφρενική
Δημοκρατία δικτατορική
Ω, χώρα δεινοσαυρική
Λίγο Ευρώπη, λίγο Αφρική

Η ελπίδα της πατρίδας είναι
Λόττο και Προ-πο
Μια δωδεκάδα λαχείο λαϊκό
Τάβλι, πόκα, ζάρια και ρουλέτα
Θανάσης και ξερή
Πρέφα, μπιρίμπα
Κι ενα φαβορί

ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ, "Γρανίτα απο Τζατζίκι", 1992

Η ΚΛΙΣΗ ΤΗΣ ΒΑΡΕΜΑΡΑΣ

2010-05-05T01:34:00.003+03:00

Σε πρώτη φάση, η βαρεμάρα δεν είναι ρήμα. Οπότε, είναι κάτι άκλιτο. Βέβαια, υπάρχει το ρήμα "βαριέμαι", το οποίο κλίνεται κανονικότατα, αλλά επί του πρακτέου είναι έννοιες εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους.

Τουτέστιν: Βαριέσαι στη δουλειά σου ή βαριέσαι ΤΗ δουλειά σου; Οταν βρίσκεις την ίδια τη δουλειά σου βαρετή, σημαίνει οτι έχοντας χάσει κάθε ενδιαφέρον, έχει ήδη ξεφύγει απο την κατάσταση της περιστασιακής "βαρεμάρας" (όπως όταν βαριέσαι καμιά φορά ΣΤΗ δουλειά σου) και αρχίζουν να παίρνουν τα όπλα κάποια άλλα, πιο βαρύνουσας σημασίας, συναισθήματα και ψυχοσωματικές καταστάσεις όπως η πλήξη, η κατάθλιψη και η μελαγχολία. Ουσιαστικά, αρχίζεις να βαριέσαι, όταν περάσεις στο δεύτερο-τρίτο στάδιο της βαρεμάρας. Εκεί, η λέξη αρχίζει να χάνει σταδιακά τη δύναμή της, και τη θέση της παίρνει το ρήμα, όπου αρχίζει και δυναμώνει όσο δυναμώνει η ένταση αυτής της "κατάστασης".

Αυτά, βέβαια, είναι σχετικά, αφού την όλη "υποπλοκή" στηρίζουν τα ίδια τα άρθρα που ενώνουν τις λέξεις, όπως διαπίστωσες και στο προηγούμενο παράδειγμα. Προσωπικά, θεωρώ τη βαρεμάρα περισσότερο μια λυτρωτική εσωτερική άμυνα. Είναι η στιγμιαία κατάσταση που αιχμαλωτίζει την αδράνεια και την κάνει, έστω και επιφανειακά, συναίσθημα. Εννιά στους δέκα θα σου πούν οτι προτιμούν τη βαρεμάρα απο την κούραση. Το ίδιο ποσοστό θα σου πεί, αν του το κάνεις φραγκοδίφραγκα, οτι προτιμά να κουράζεται απο το να βαριέται. Γιατί εκεί, η διάρκεια προκαλεί αναταραχές στο συναίσθημα και το περιπλέκει, το αναγκάζει να γυρίσει το σύστημα απο άμυνα σε επίθεση. Η βαρεμάρα είναι δελεαστική, ηδονική σχεδόν ταυτόσημη με μια αύρα προσωρινής ελευθερίας. Το "βαριέμαι" είναι συνώνυμο της ραθυμίας, της αναποφασιστικότητας, της μη-δράσης.

Οπότε, καταλαβαίνεις κι απο μόνος σου οτι το μόνο πράγμα που μπορείς πραγματικά να βαρεθείς είναι μια επαναλαμβανόμενη βαρεμάρα. Οπως και όλες τις μικρές, αναγκαίες ηδονές, έτσι και τη βαρεμάρα δεν πρέπει να τη βάλεις σε καλούπι, να την κάνεις αυτοσκοπό και μονότονη απασχόληση στην καθημερινότητά σου. Γιατί θα τη βαρεθείς. Κι επειδή είναι κτήμα σου, αποκτά ένστικτο. Ενστικτο επιβίωσης.

Και μετά, χαιρέτα μας.

THE KILLING OF A CHINESE FILM CRITIC

2010-04-23T22:17:00.003+03:00

H δημοσιογραφική προβολή μόλις τελείωσε. Ο κριτικός κοντοστάθηκε, έκανε ανάκατες σκέψεις και έβγαλε αμέσως το μπλοκάκι του. Το γέμισε μουτζούρες. Αργότερα, θα τις διάβαζε προκειμένου να βγάλει ενα νόημα απο την ταινία που μόλις είδε.

Απομακρυνόμενος της αιθούσης, άρχισε να μαζεύει τα κομμάτια του παζλ. Στην αρχή είχε ξεχάσει τον τίτλο της ταινίας, αλλά θυμόταν - περήφανος - την πρώτη σκηνή της. Τον είχε ενθουσιάσει. Δυνατό "μπάσιμο" της ιστορίας, αριστοτεχνικά κινηματογραφημένη, με ιδιαίτερο στιλ, όπως ακριβώς του άρεσε κι εκείνου. "Αριστούργημα", σκέφτηκε. Αλλά, σαν σωστός κριτικός, απέφυγε να κατοχυρώσει το συμπέρασμα, πριν κρίνει ολόκληρο το φιλμ. Δικαιοσύνη βλέπεις.

Προχωρώντας, θυμόταν τις ερμηνείες. Είχαν διακυμάνσεις, σκέφτηκε. Καλό το καστ, αλλά πολλές συναισθηματικές μεταβολές, κυρίως λόγω της πρωτόγνωρης εμπειρίας των πρωταγωνιστών (είχαν συνηθίσει να θριαμβεύουν σε άλλου είδους ταινίες), έφερναν το αποτέλεσμα σε μια χαρακτηριστική φιλμική "τρικυμία". Μα, τί υπέροχος, λογοτεχνικά ευφάνταστος τρόπος να το εκφράσεις! Ετσι κι έγινε. Εγραψε καλά λόγια γι'αυτούς, χωρίς όμως να τους εκθειάζει, αναγνωρίζοντας ποιοί είναι, αλλά και το πόσο καλύτεροι θα μπορούσαν να είναι στο συγκεκριμένο φιλμ. Δικαιοσύνη βλέπεις.

Τέλος στάθηκε στο τεχνικό μέρος. Τον είχε ενθουσιάσει. Ολα άψογα. Καλλιτεχνική διεύθυνση, φωτογραφία, μουσική, κοστούμια, όλα μια υπέροχη συνομοσπονδία γνήσιων κινηματογραφικών απολαύσεων. Τους έβαλε άριστα και αναγνώρισε οτι ήταν απο τα καλύτερα που είχε δεί στη ζωή του και, διάολε, ήταν πολλά αυτά που είχε δεί. Δικαιοσύνη κι εκεί.

Οταν γύρισε σπίτι του, κάθισε να μαζέψει όλα αυτά τα στοιχεία και να γράψει την κριτική του. Συνειδητοποίησε όμως, οτι είχε ξεχάσει να αναφερθεί στην πλοκή, το σενάριο, τους χαρακτήρες. Κόμπιασε. Δεν του είχε ξανατύχει. Κανονικά, θα έπρεπε να είχε ψυρρίσει τη μαϊμού, να είχε βγάλει απο τη μύγα το ξύγκι της υποπλοκής και να βρεί όλα τα κρυφά μηνύματα, όλους τους συμβολισμούς. Δεν έβρισκε τίποτα. Δε θυμόταν τίποτα. Ενα τεράστιο κενό. Τί ταινία είχε δεί; Εκτός απο γνωστούς ηθοποιούς και άψογα τεχνικά κομμάτια είχε τίποτε άλλο; Δε γίνεται να μην είχε, σκέφτηκε και ξανασκέφτηκε. Ζίπο. Δεν έβρισκε άκρη πουθενά. Εσκισε όλες τις μουτζούρες και τις πέταξε.

Δε θα γράψω για αυτή την ταινία, είπε.
Κι ευτυχώς που δε θυμάμαι τίποτα, γιατί μάλλον μαλακία ήταν.

Εκείνη την ώρα χάρηκε που το συνειδητοποίησε. Πήρε στο τηλέφωνο εναν άλλον κριτικό φίλο του να τον ρωτήσει αν την είδε κι αυτός για να του πεί τη γνώμη του. Ούτε κι απο 'κει πήρε απάντηση. Οπότε, καθησυχασμένος οτι τελικά δεν έχασε και κάτι τόσο σπουδαίο όσο νόμιζε, πήρε το φίλο του και πήγαν να βολτάρουν έξω απο συνοικιακούς κινηματογράφους, μπας και δουν καμιά ταινία της προκοπής...

ΕΚΕΙΝΕΣ

2010-04-16T15:50:00.002+03:00

του Αίολου

Κοίταξε τους τοίχους γύρω του και του φάνηκαν πράσινοι, παγωμένοι, σαν ψυχιατρείου. Σωστό σφαγείο. Δεν το σκέφτηκε! Σήκωσε το μπαλτά και τη χτύπησε. Τής κατάφερε γερό χτύπημα και την κοιτούσε να σπαρταράει αβοήθητη. Δεν τη λυπήθηκε. Σήκωσε το μπαλτά ξανά και την κατακρεούργησε. Η μανία του σταμάτησε, όταν πια είχε γίνει κομμάτια. Κοίταξε το έργο του, αλλά δεν ήταν ακόμα χαρούμενος. Ηθελε κι άλλο.

Την πέταξε απο το τραπέζι στο πάτωμα. Τότε σκέφτηκε μήπως εκείνος ο γυαλιστερός - στον ήλιο - γυαλαμπούκας είχε δίκιο. Εκείνος ο πεσιμιστής θανάτου και οι θεωρίες του στριφογύριζαν στο μυαλό του. Οχι, ο βουτηγμένος στην ανασφάλειά του και φοβισμένος απ' τους γύρω του τύπος δεν μπορεί να είχε δίκιο.

Εβαλε τα χέρια του στο στήθος και την έβγαλε. Την ακούμπησε στο τραπέζι. Ηταν η σειρά της. Την κατακρεούργησε κι αυτή. Δεν την χρειαζόταν πια. Την πέταξε απ' το τραπέζι και τις κοίταξε και τις δύο. Σφαγμένες, δίπλα-δίπλα...

Κι απο τις δύο, πιο πολύ του έλειπε η αξιοπρέπεια.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΦΟΡΝΤ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΓΑΜΠΡΟΙ ΤΟΥ ΣΑΝΤΑΜ ΧΟΥΣΕΪΝ

2010-03-30T22:07:00.003+03:00

Η αλήθεια, ή μάλλον το "αληθινό ψέμα" μιας ολόκληρης εποχής για τις Η.Π.Α. Ονόμασέ το αλλιώς, αν θες, αλλά το ζουμί, το περιεχόμενο και το κατακάθι του φλυτζανιού της Ιστορίας θα το συμπληρώνει ως "Σύνδρομο". Μόλις έξι χρόνια μετά την Καταιγίδα της Ερήμου, και μια ταινία με πρωταγωνιστή έναν handsome 50άρη Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών εν είδη... κομάντο των αιθέρων που στραπατσάρει τις μούρες κακών κομμουνιστών έρχεται να φωτίσει το έθνος. Είναι το Air Force One με Πρόεδρο τον Χάρισον Φορντ και πιλότο τον Βόλφγκανγκ Πίτερσεν. Τεράστια εισπρακτική επιτυχία παγκοσμίως, κι όχι μόνο στις Η.Π.Α. Γιατί; Γιατί θάφτηκε απο το 95% της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ κριτικής (Αμερικάνοι "μπάσταρδοι" εξευρωπαϊσμένοι, αν με ρωτήσετε...) αλλά το κοινό έχυνε ποτάμια απο την ασταμάτητη δράση, το δωρεάν σασπένς, τις γνωστές φάτσες, το κοφτό μοντάζ, τις σούπερ κασκάντες και τον τσάμπα ηρωισμό του μαχητικότερου πλανητάρχη που υπήρξε ποτέ μετά τον... Μπιλ Πούλμαν του Independence Day. Φυσικά και δε χρειάζεται να απολογηθώ που μου άρεσε η συγκεκριμένη ταινία, πόσο μάλλον να απαριθμήσω τις αυστηρά κινηματογραφικές της αρετές στο είδος (περιπέτεια δράσης) που υπηρετεί. Αντίθετα, νομίζω οτι χρήζει υπεράσπισης η βαθιά αστεία έως και χλευαστική διάθεσή της απέναντι στον θεατή που χρησιμοποιεί λίγη περισσότερη φαιά ουσία απο το ανεγκέφαλο 17χρονο που καταβροχθίζει ποπ-κορν αντί για εικόνες.

Οταν ακούς τον Πρόεδρο να απαντά στην ερώτηση "Ισως μας την έχουν στημένη τίποτα γαμπροί του Σαντάμ" με το εξωφρενικό "Ναι, νομίζω έχει αφήσει έναν-δύο ζωντανούς" τότε πραγματικά πιστεύεις οτι οι τύποι κάνουν χοντρή πλάκα. Προφανώς, αλλιώς ο παράγοντας διασκέδαση θα είχε αλλοιωθεί και δε νομίζω ενα τόσο hot ψυχαγωγικό προϊόν, φτιαγμένο απο επαγγελματίες θα ρίσκαρε να να σοβαρευτεί με κάτι τέτοιο. Οταν παρατηρείς τον αδιανόητα γαβγίζοντα Γκάρι Ολντμαν να μιλάει για την "επιστροφή" της Μητέρας Ρωσίας στα χέρια της κραταιάς Κόκκινης Υπερδύναμης δε γίνεται να μη σκάσεις στα γέλια. Είναι τόσο, μα τόσο αναχρονιστική αντι-προπαγάνδα που μόνο ως politically incorrect αστείο το εκλαμβάνεις. Οταν ακούς στη συνέχεια ατάκες όπως "Nobody does this to America!" απο γεράκι του Πενταγώνου, όταν βλέπεις τους πάντες να τρέχουν πανικόβλητοι απο την τρεμούλα τους μήπως τους κατακυριεύσουν... κομμουνιστές, όταν βλέπεις χιλιάδες "πιστών" με αναμμένα κεριά έξω απο το Λευκό Οίκο προσευχόμενοι για την καλή τύχη του Προέδρου τους, ε, πώς να συγκρατηθείς; Πώς να θεωρήσεις πως μια τέτοια ταινία παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά; Απλά, χαλαρώνεις και το απολαμβάνεις. Και δεδομένου οτι πρόκειται για ενα καθαρόαιμο action movie που ποντάρει πολλά στην ένταση και τα υπεράνθρωπα stunts, τότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι λιγότερο απο απολαυστικό! Απλά.

Σήμερα, 13 ολόκληρα χρόνια μετά, το Air Force One μοιάζει πιο πολιτικά σαρδόνιο απο ποτέ. Με έναν έντονο αντιαμερικανισμό απανταχού της υφηλίου, με το πατριωτικό ηθικό των ίδιων των Αμερικανών πιο χαμηλό απο ποτέ και με τα πρόσωπα-πρότυπα εκείνων των καιρών να έχουν αντικατασταθεί απο πρόσωπα ντροπής, μια ταινία με ένα τόσο ξεδιάντροπα προπαγανδιστικό παρουσιαστικό χρησιμεύει στον απόλυτο χλευασμό των όσων επικρατούν σήμερα. Προφανώς, το Air Force One δε θα γυριζόταν ποτέ σήμερα με αυτή τη μορφή - ούτε ο Πρόεδρος θα ήταν ήρωας (μάλλον ένας ηττοπαθής αμόρφωτος θα ήταν), ούτε οι κακοί θα ήταν φανατικοί κομμουντιστές (αλλά ούτε και Ταλιμπάν, πλέον), ούτε οι χιλιάδες που προσεύχονται θα υπήρχαν στο πλάνο (μάλλον το καρέ ενός "κρύου", απομονωμένου Λευκού Οίκου θα ταίριαζε περισσότερο), ούτε θα υπήρχε happy end. Ολα θα ήταν ρεαλισμός. Η ταινία του Πίτερσεν, με τα σημερινά δεδομένα, είναι μια πανέξυπνη, "υπόγεια" και άκρως σαρκαστική παρωδία. Μετρημένη, σαφώς, με τα στάνταρ και τις επιταγές του είδους. Γι'αυτό και παραμένει το ίδιο απολαυστική, σε ενα μη-κριτικό μάτι, όπως και πριν απο 13 χρόνια.

ΣΙΣΥΦΟΣ

2010-03-19T16:47:00.004+02:00

του Αίολου

...Τότε ο Σίσυφος γύρισε και είπε "Αντε στο διάολο κι εσύ"...
Πάει καιρός απο τότε που ξεγέλασε και έδεσε χειροπόδαρα το Χάροντα και τώρα ξεπλήρωνε τις πράξεις του. Αέναα να σπρώχνει την πέτρα του εκεί στην κορφή με κρυφή ελπίδα να την αποθέσει εκεί ψηλά. Ομως ο Αδης δεν το επιτρέπει, κι έτσι η πέτρα, λίγο πριν την κορφή, κυλά προς τα κάτω.

Το μάτι του έπεσε δυο-τρείς κορφές πιο πέρα. Είδε μια πέτρα εκατό φορές πιο μεγάλη απο τη δική του και πίσω της μια ψηλόλιγνη Φιγούρα. Τον έπιασε θλίψη. Ποιός θεός θα 'βαζε τη Φιγούρα σ'αυτή τη δοκιμασία, όποιο κι αν ήταν το κρίμα της; Αφησε λίγο την πέτρα του υπό την ανοχή του άγρυπνου βλέμματος του Φύλακα και την πλησίασε. Προσφέρθηκε να βοηθήσει, η Φιγούρα δίστασε, πλάγιασε το κεφάλι, τα μάτια της λαμπήρισαν, δέχτηκε.
Ο Σίσυφος έσπρωχνε πια τη μεγάλη πέτρα, η οποία γινόταν σιγά-σιγά και δική του. Η παλιά δική του ξεκουραζόταν πια στους πρόποδες του παλιού του λόφου. Ο Φύλακας το διασκέδαζε. Η Φιγούρα, απο την άλλη, είχε αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά. Μια έσπρωχνε την πέτρα μαζί του, μια σκοτείνιαζε, καθόταν κάτω και ξαπόσταινε και ο Σίσυφος έσπρωχνε μόνος. Σκεφτόταν πως η Φιγούρα πιθανόν να είχε μια πέτρα χίλιες φορές μεγαλύτερη απο τη δικιά του στο μυαλό και συνέχιζε να σπρώχνει αμίλητος.
Αρχισε να αναπολεί την παλιά του πέτρα. Τού έλειπε. Οσο έβλεπε τη Φιγούρα να αδιαφορεί, τόσο σκεφτόταν να γυρίσει στην παλιά του πέτρα.

Ο καιρός περνούσε και ο πανούργος Σίσυφος βρήκε τη λύση. Βρήκε πώς θα ανέβαζε την εκατό φορές μεγαλύτερη απο τη δική του πέτρα στην κορυφή. Μα, λίγο πριν φτάσει, η Φιγούρα τού έφραξε το δρόμο. Η πέτρα της κύλησε και πάλι στην πλαγιά. Είχε μάθει να ζεί με την πέτρα της, δεν ήξερε πώς θα ήταν χωρίς αυτήν, φοβόταν. Και τότε ο Σίσυφος γύρισε και είπε "αντε στο διάολο κι εσύ". Γύρισε στην εκατό φορές μικρότερη πέτρα του κι άρχισε να τη σπρώχνει προς τα πάνω, μέχρι να βρεί τρόπο να την πάει στην κορυφή.

Με θυμό και θλίψη,

Ε/Γ-Ο/Γ ΛΙΣΣΟΣ

MAGNUM OPUS ή ΠΩΣ Η ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΚΟΜΕΝΑ

2010-03-17T03:07:00.006+02:00

Αρχες της δεκαετίας του '80 και ο Ελληνικός Κινηματογράφος αρχίζει να χώνεται βαθιά... στην ομίχλη. Αυτή της "επαναστατικής" κουλτούρας του Αγγελόπουλου και των ομοίων του, που στην μεταπολιτευτική Ελλάδα βρίσκει πατήματα στην τσαλαπατημένη απο τη Χούντα Εβδομη Τέχνη προκειμένου να "πουλήσει" τη δική της νουβέλ βαγκ του λόγγου και του βουκολικού. Κάπου εκεί, άρχιζες να πενθείς το εμπορικό σινεμά των πρωτεργατών του είδους, όπως ο Γιάννης Δαλιανίδης. Η κωμωδία μπορεί να έφθινε επί χρόνια, ακόμα και πριν την πτώση της Χούντας (και σιγά σιγά να έφτανε στο επίπεδο ενός Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα) και να περίμενε εναγωνίως έναν Περάκη να την αναστήσει, αλλά το εμπορικό σινεμά εκτός κωμικών πλαισίων ήταν φανερό οτι πλέον δεν είχε ανάγκη κανένα προπαγανδιστικό πολεμικό έπος του '40 ή τη μαλλιοτραβηγμένη "ορντινάντζα" της Γκόλφως. Το πάτημα, για να μη χαθεί το "υποείδος" μάλλον θα ήταν η κοινωνική κατακραυγή. Και ο Δαλιανίδης ήταν εκεί (και ο Φώσκολος, βέβαια, μην τον αδικούμε) για να δώσει το παρόν στη "νέα εποχή".
Ηθελα καιρό τώρα να γράψω κάτι για εκείνη την άτυπη τριλογία της "Νεολαίας", που στο πρώτο μισό των 80s άλλαξε τον κινηματογραφικό εμπορικό χάρτη της Ψωροκώσταινας. Μέσα στον παλμό της εποχής, όπως ήταν πάντα ο Δαλιανίδης (το είχε κάνει με άψογο τρόπο και το '60 με ταινίες όπως ο Κατήφορος και ο Νόμος 4000), η εικόνα που έδινε μέσα απο αυτή την τριλογία νομίζω δε θα μπορούσε να αμφισβητηθεί απο κανέναν 20άρη της εποχής που, άσχετα απο κινηματογραφικά και καλλιτεχνικά άλλοθι, έβλεπε να καθρεφτίζεται στην οθόνη η ζωή του διπλανού του ή ακόμα και η δική του, έστω και μέσα απο το πρίσμα της ενίοτε ανυπόφορης μελούρας και των σχηματικών καταστάσεων.

ΤΑ ΤΣΑΚΑΛΙΑ (1981)
Πρώτο μέρος της προαναφερθείσας τριλογίας, έκανε μεγάλη αίσθηση στην πρώτη της έξοδο στις αίθουσες και γνώρισε σχετική επιτυχία (πάνω απο 100 χιλιάδες εισιτήρια), αναδεικνύοντας όλο το μετέπειτα (έστω και για το περιορισμένο διάστημα εκείνης της δεκαετίας) star-system της πιτσιρικαρίας, που έκοβε φλέβα για το Μιχαλόπουλο και το Γαρδέλη, ανέδειξε σε υπέρτατο πιπίνι της εποχής την Αλιμπέρτη και, φυσικά, λάνσαρε τις άκοπες και άγονες ακόμα φάτσες ηθοποιών που αργότερα θα τους έγραφε η... κιτς ιστορία (βλ. τους Γιώργο Ρήγα - ο γνωστός Χάλιας - και Τζώνη Θεοδωρίδη). Α' Γυναικείος ρόλος είναι εδώ η Αθηνά Τσιλύρα, μετέπειτα κυρία Σπύρου Παπαδόπουλου και γύρω της τα ναρκωτικά και ο ξεπεσμός του γκόμενου Πάνου Μιχαλόπουλου. Κλασικές, πλέον, εικόνες και ενσταντανέ του ελληνικού trash, όπως το εισαγωγικό κομμάτι με την εκπομπή "κοινωνικής ευαισθησίας" με παρουσιάστρια την... Κέλλυ Σακάκου ή η μνημειώδης πλέον ατάκα "Με θυμάσαι ρε πούστη;" δίνουν στα Τσακάλια το cult status που τους αναλογεί, όχι όμως και την ολοκληρωτική σκουπιδο-απόλαυση που θα προσφέρουν - μερικές δεκάδες χρόνια αργότερα - τα άλλα δύο μέρη της τριλογίας.

Η ΣΤΡΟΦΗ (1982)
Ξανά στο προσκύνιο τα ναρκωτικά, αυτή τη φορά με το Μιχαλόπουλο σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και με νέο Α' Γυναικείο ρόλο στο πλευρό του τη Λία Ρακά (που έκτοτε δεν ξανακούστηκε ποτέ) και το γνωστό "δαλιανιδικό" θίασο (εξαιρουμένου του απόντα Σταμάτη Γαρδέλη). Τα νέα πρόσωπα που κάνουν τη διαφορά είναι ο "αδερφός" Τάσος Χαλκιάς και η "μάνα" Κούλα Αγαγιώτου (η γνωστή κυρα-Σοφία του Ρετιρέ). Ο Χάλκιάς δεν ταίριαζε στο είδος, αλλά μοιράζεται πολλές αγαπημένες trash στιγμές (όπως ο καυγάς του με το Μιχαλόπουλο με "έπαθλο" έναν... ενισχυτή). Αντίθετα, η Αγαγιώτου δίνει το over the top συναίσθημα που τόσο αγαπάμε να κράζουμε στο σινεμά-κατηγορώ της εποχής. Μαζί με τη δεδομένη αγάπη του Δαλιανίδη στα... σωματικά προσόντα του Μιχαλόπουλου, τις ατάκες-γνωμικά που σπάνε κόκκαλα ("Η μοτοσυκλέτα αποδείχτηκε η καλύτερη γκόμενα") και την υπέρτατη τσουλοποίηση της Αλιμπέρτη, η Στροφή είναι πιο large και διασκεδαστική απο τα Τσακάλια, ακόμα και όταν παρασύρεται απο ατελείωτες σκηνές-σφήνα που παγώνουν το ρυθμό (βλ. τα αγωνιστικά με τις μηχανές-ορισμό του χασμουρητού).

ΟΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ (1983)
Το ολοκληρωτικά cult μέρος της τριλογίας έμελλε να είναι και η "ταφόπλακα" της επαναστατικότητας του Δαλιανίδη στα χρυσά 80s. Εδώ, το πρόβλημα δεν είναι τα ναρκωτικά αλλά... η αφραγκία. Αυτή οδηγεί Μιχαλόπουλο και Γαρδέλη στο έγκλημα, που δεν είναι άλλο απο την διάσημη πλέον ληστεία στη "ΦΑΓΕ" και στην αριστουργηματική σκηνοθετική της εκτέλεση. Πλην αυτού, άντε να μετρήσεις σε πόσες στιγμές σηκώθηκες να χειροκροτήσεις απο... trash ικανοποίηση μικρού παιδιού: Στο βιασμό της Καίτης Φίνου και στην άμεση επιλογή της να διαλέξει ως γκόμενο τον... βιαστή της; Στις αμέτρητες θεϊκές ατάκες του "Τρόμπα" που με χαρακτηριστική άνεση παρηγορεί τον κολλητό του λέγοντας "Ολος ο κόσμος είναι ενα μπουρδέλο, στης μάνας σου θα κολλήσουμε;"; Στους τραγικά γραφικούς β' ρόλους, όπως ο "τσάμπα μάγκας" Ευριπιώτης ή ο γκέι συνεπιβάτης του Μιχαλόπουλου (σε σκηνή που συνοδεύεται απο την αλήστου μνήμης προσβολή του Μιχαλόπουλου "Φτου σου πούστη!"); Στην ίδια τη σκηνή της ληστείας που καταλήγει εξαντλητικά... αγωνιώδης; Και είναι πολλά ακόμα που μπορείς να μετρήσεις για αυτή την αγαπημένη στιγμή, που χαρακτηριστικά συνοψίζει ολόκληρο το έργο και την προσπάθεια του Δαλιανίδη να μιλήσει σε όσο πιο απλή γλώσσα μπορούσε για κάτι που αφορά. 'Η που αφορούσε. Αλλά αφού μέχρι και σήμερα βλέπεις και ξαναβλέπεις με την ίδια κανιβαλιστική διάθεση τη συγκεκριμένη τριλογία, τότε ίσως, κάπου, κάποτε να αφορούσε και σένα και να αρνείσαι πεισματικά να το παραδεχτείς.

Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ (***)

2010-03-05T03:21:00.001+02:00

Eχετε έρθει στη θέση μου. Όλοι έχουν κάποιους σκηνοθέτες που τους τρέφουν ιδιαίτερη αγάπη και εκτίμηση, ένα «κλικ» πιο πάνω από αυτούς που, απλά, τους αναγνωρίζουν. Όταν βλέπετε καινούρια ταινία τους, τρέμετε σχεδόν από συγκίνηση. Και, αναγκαστικά, η ματιά σας είναι υποκειμενική, δύσκολα εντοπίζει το «λάθος» και πανεύκολα εξαφανίζει το «μέτριο». Είναι ζήτημα αγάπης, όπως είπα, και αυτό είναι απόλυτα μη κατακριτέο κατά την ταπεινή μου γνώμη.

Ένας τέτοιος σκηνοθέτης για μένα ήταν, είναι και θα είναι ο Τιμ Μπάρτον. Ακόμα και στην πιο μέτρια ταινία του, τον Πλανήτη των Πιθήκων, προσπερνούσα σχετικά ανώδυνα πολλές από τις αδυναμίες της, εκεί όπου άλλοι… έκραζαν με το τσουβάλι. Φυσικά, δε μου αρέσει διόλου να έρχομαι σε τέτοια θέση – θέλω η ταινία να είναι άψογη από μόνη της κι όχι να τη διαμορφώνει σε τέτοια η αστείρευτη λατρεία μου για το συγκεκριμένο δημιουργό. Υπό νορμάλ συνθήκες, δεν μπορείς με τίποτα να πεις πως η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων είναι μια κακή ταινία. Επ’ ουδενί. Είναι όμως, με αντικειμενικό μάτι, μια μέτρια ταινία. Την οποία ο Μπάρτον κάνει να δείχνει καλή. Δυστυχώς όμως, μόνο στα μάτια κάποιου που μπορεί με σχετική άνεση να ρίξει τη βαρύτητα των χτυπητών αδυναμιών της. Από την άλλη, για έναν τέτοιο θεατή, η απογοήτευση είναι ακόμα μεγαλύτερη και, φυσικά, το αποτέλεσμα «πονάει» πολύ περισσότερο από το να έβλεπες κάποιο άλλο όνομα κάτω από το «directed by».

Το βασικότερο πρόβλημα στην Αλίκη είναι, για πρώτη φορά στη φιλμογραφία του Μπάρτον, η… μη αφήγηση! Τουτέστιν, το μεγαλύτερο χάρισμα – μετά την κατασκευή «εικόνων» – που έχει ο Αμερικάνος δημιουργός, δηλαδή η χαρισματική αφήγηση, είναι εδώ σχεδόν ολοκληρωτικά απών. Και τεράστιο μερίδιο ευθύνης φέρνει το ίδιο το σενάριο, ένα από τα μετριότερα που έχουν γραφτεί ποτέ για ταινία του, και που πάσχει από σοβαρότατη έλλειψη στοιχειώδους πλοκής όσο και σκιαγράφησης χαρακτήρων (κάτι που επίσης ήταν πάντα ένας από τους δυνατούς «άσσους» του Μπάρτον). Όσο και να χαίρεσαι τους ηθοποιούς (που παραμένουν ενθουσιαστικά «μπαρτονικοί», ευτυχώς), όσο κι υπάρχει το ιδιαίτερο, μαύρο χιούμορ που έχουμε αγαπήσει, όσο υπέροχα «σκιτσαρισμένα» κι αν είναι τα πάντα σ’αυτόν τον παραμυθένιο διάκοσμο, δεν μπορείς παρά να σταθείς στην ισχνή ύπαρξη αυτού του ιδιαίτερου magic touch, που σε άλλες δημιουργίες του ήταν αναβλύζον, ενώ εδώ απλά πέφτει με το σταγονόμετρο. Ίσως δεν το καταλαβαίνεις κατά τη διάρκεια, αλλά σου μένει μια ξινή γεύση στο τέλος – η γεύση του «στεγνού», του ανολοκλήρωτου. Η γεύση του… Πλανήτη των Πιθήκων.

ΠΡΟΧΕΙΡΟΔΟΥΛΕΙΑ

2010-03-02T21:32:00.004+02:00

Aυτά τα σιχαμένα παλιόπαιδα δε λέγαν να το βουλώσουν. Δε σεβόντουσαν τίποτα. Φωνές, χτυπήματα και φασαρία. Είχαν σηκώσει όλη τη γειτονιά στο πόδι. Βλήτα πανικόβλητα.

Ο πιο αστείος τύπος, ο κηπουρός του πιο πλούσιου ανθρώπου στον κόσμο, κρύφτηκε στο σπιτάκι του σκύλου, όταν εκείνος ψόφησε απο τη φόλα που τού έριξε ο καστανάς. Οι πιτσιρικέοι αληταράδες τα κάναν όλα λαμπόγυαλο. Ο καστανάς σκοτώθηκε σε τροχαίο, όταν ενα ποδήλατο έπεσε πάνω σε ενα μηχανάκι κι αυτό εκσφενδονίστηκε στη μούρη του. Πάει κι αυτός. Πάνε όλοι γενικά.

Καμιά τριανταριά μέρες αργότερα, ο κηπουρός βγήκε έξω απο το σκυλόσπιτο ψάχνοντας να βρεί έναν Ανθρωπο. Το γέλιο του είχε κοπεί, αν και παρέμενε εξωφρενικά αστείος αν τον παρατηρούσες υπό γωνία. Σηκώθηκε, λοιπόν, και πέρασε απέναντι, πατώντας πάνω σε σωρούς ενήλικων πτωμάτων και φυσικά άφθονου σίδερου, ξύλου και χαλκού. Απέναντι, βρήκε ανοιχτή την πόρτα του μανάβικου και μπήκε μέσα. Είχε λίγο φως, ίσως επειδή ήταν ακόμα μέρα και ο ήλιος υπήρχε, παρά τις αντίθετες προβλέψεις.
Προχώρησε στο βάθος για να βρεί Ανθρωπο. Δε βρήκε. Ούτε ίχνος. Τα πιτσιρίκια άρχισαν να πλησιάζουν πάλι. Φωνές και κακό. Οχλος. Χάβρα. Ο κηπουρός, τρέμοντας απο το φόβο του, έτρεξε να κρυφτεί στη μικρή αποθηκούλα. Ευτυχώς, τα παλιόπαιδα δεν τον πήραν χαμπάρι.

Μέσα στη σκοτεινή αποθήκη, κουλουριασμένος καθώς ήταν, άκουσε ενα κλάσμα λυγμού. Μια σταγόνα. Γύρισε το κεφάλι του και αντίκρυσε κάποιον τύπο δίπλα του να κάθεται κι αυτός κουλουριασμένος, να τρέμει και τα μάτια του σε βούρκο. Ο κηπουρός, στοϊκά, τον πλησίασε.
"Πως σε λένε;" τον ρώτησε.
"Α" του απάντησε εκείνος με τρεμάμενη φωνή.
"Γιατί είσαι έτσι; Σε πείραξε κανείς;"
"Οχι" του απάντησε ο Α. "Απλά σκεφτόμουνα. Τώρα θέλω να σταματήσω γιατί με πονάει".

Ο κηπουρός τον θυμήθηκε. Τον ήξερε. Φιγούρα γνώριμη. Νόμιζε πως ήταν νεκρός. Αλλά, τελικά, δεν ήταν ικανός να κάνει μια δουλειά σωστή. Απλά, την έκανε.

Και ο κηπουρός, μετά απο καιρό, έσκασε στα γέλια.